Jeetje, het kwam allemaal weer boven drijven, terwijl ik naar het tv programma zat te kijken. Vooral die buurt waar ik toch een gedeelte van m’n jeugd was op gegroeid en veel heb mee gemaakt. Alles kwam in flitsen voorbij, een tijd die een deel van mij is. Een tijd die mede een stempel heeft gedrukt op wie ik nu ben en er voor heeft gezorgd dat ik mijn leven heel anders probeer aan te pakken.

Volgens mij heeft bijna iedereen in Nederland wel het programma “Schuldig” gezien van NPO. In het programma komen de arme mensen van Amsterdam-Noord en hun schulden in beeld. Vooral dieren winkel Ambulia van Dennis krijgt door dit programma de aandacht die hij nodig heeft om uit de problemen te komen.

Een geweldig programma dus die een heel goede kijk geeft op hoe het is om op de armoede grens te leven en hoe mensen hier mee omgaan.

Voor hen moet het anders zijn.

Op de andere hoek van die zelfde straat woonde ik van mijn 6e tot mijn 13e , tot ook ik daar in die buurt door huis uitzetting mijn vertrouwde plekje kwijt raakte net als de mensen in het programma. Hoe ironisch om dan jaren later naar die buurt te kijken op tv en te zien dat er nog niets is veranderd. De buurt waar je je toen al ook nooit echt op je plek voelde en je met buurtkinderen op de straat speelde. Een buurt waar je toen al met alle culturen kennis maakte, waar je al jong alleen thuis was omdat je moeder tot laat aan het werk was en waar de foute buurman woonde en je je eerste foute vriendjes had.

Veel harde lessen geleerd in die tijd die je nu dan toch mee neemt in de opvoeding van je eigen kinderen.

Bij het zoeken van een huis lette ik namelijk extra op in wat voor soort buurt ik mijn kinderen wilde groot brengen. Mijn beschermingsdrang is ook erg groot… Van a tot z ben ik op de hoogte van waar ze zijn en met wie. Gelukkig voelen ook zij zich daar prettig bij. We zijn hier echt een drie-eenheid en dat is zo fijn! Zo anders dan hoe het bij mij was. Ik besef dat dat toch echt komt door alles wat ik zelf allemaal heb beleefd en het feit dat ik de kracht in me heb om al die ellende om te draaien in iets positiefs.

Helaas heeft ook mijn jeugd een nasleep gehad die nu nog steeds merkbaar is. Uiteindelijk startte ik mijn gezin toch echt met de verkeerde man en heb ik daarna flink moeten vechten om alles op de juiste rit te krijgen.

Ik woon dan wel met mijn kanjers in een hele fijne buurt, maar financieel zit ik er net zo voor als de mensen uit de buurt van mijn jeugd.

Maar het lukt me. Ik kom rond, ondanks de schuldhulp die eigenlijk juist heel veel rust geeft na heel turbulente tijden van schuldeisers en dreigingen van verkopen of uitzetting. Keihard heb ik geknokt en ik heb altijd 1 ding voor ogen gehad: nee, mijn kinderen gaat dat niet gebeuren, mijn kinderen zullen hun veilige thuis behouden.

Ja zo`n programma maakt veel los. In mijn volgende blogs zal ik wat dieper ingaan over hoe het is om met kinderen op het randje van de armoede te leven. Dat is nu eenmaal ons leven, maar als ik nu om me heen kijk hier ben ik zo trots!

Voor hen moet het anders zijn

Zo gelukkig met mijn meisje die druk is met d’r huiswerk terwijl door de boxen allerlei raps klinken. En dan mijn zoontje, die zo af en toe even opkijkt van z’n schermpje, me een lieve blik geeft van liefde en geborgenheid ( uhu… ja bedtijd; hij en ik weten het allebei). Ach half uurtje want het is zo gezellig nog samen!

Zie ook: Je kind leren omgaan met geld

Heb jij wel eens op de armoedegrens moeten leven met je kind? Hoe heb je je toch gered?