Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Wat doe je als je kind ontvoerd blijkt? Hoe ga je om met de emotionele rollercoaster waar je noodgedwongen een plaats in hebt gekregen? Waar eindigt de horror van het niet weten? Wie helpt je als er aan het eind van de tunnel geen licht lijkt te schijnen? Aan wie heb je steun? Wie kun je vertrouwen? Waar moet je heen? Zomaar wat vragen die gedurende vier ellendige weken door mijn hoofd zijn geschoten.

Ineens was het zo: mijn ex had mijn dochter en was niet van plan haar terug te geven aan mij conform omgangsregeling. Onze andere dochter mocht wel bij mij blijven. Het waren lange, onbegrijpelijke dagen, waarin verdriet het vaker won van boosheid en blijdschap een emotie was die ik niet meer leek te kunnen voelen. Het vrat me op van binnen. Het niet weten was het ergste. Het vragen, smeken, wanneer ze weer bij mij mocht zijn. Mijn engeltje, mijn dochter. Mijn alles.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderMama, wanneer mag ik weer naar jou?

Haar stem door de telefoon (want bellen mocht uiteindelijk, op vooraf afgesproken tijden en kort, waarbij mijn dochter duidelijk gestuurd werd door een tweede – of derde? – aanwezige). Ze vroeg me een keer, met een zachte, hoopvolle, gebroken stem, die halverwege de zin wegviel: “Mama, wanneer mag ik… weer naar… jou…?” Het gesprek werd afgekapt. Ander onderwerp. Ik zat met mijn mond vol tanden. Had geen antwoord.

Mijn eigen gevoel van onmacht, verdriet, woede en angst bestond tijdens die gesprekken niet. Het ging over het algemeen over koetjes en kalfjes, over school, onbegrijpelijke ruzies tussen klasgenootjes en een vriendinnetje dat ineens verkering had met een andere jongen binnen no-time na het uitmaken. In haar enthousiasme vond ik kracht. Kracht om door te zetten, kracht om mijn eigen emoties opzij te zetten. Maar met het verbreken van de verbinding stierf ook mijn verzet en brak ik. Mijn maag keerde om en de waterlanders stroomden over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik niet zoveel gehuild als toen in die tijd.

Ik wachtte af, dag na dag

Er was geen zicht op verbetering, hoewel ik vanuit mijn woonkamer in haar klas kon kijken. Omdat ik het niet te moeilijk voor haar wilde maken, verschool ik me achter mijn gordijn om zo een glimp op te kunnen vangen van haar enthousiaste gebaren tijdens de les, haar onhandige gestoei met vriendinnetjes en vriendjes tijdens de overblijf en haar serieuze blik als ze een boek moest lezen. Die blik was niet gericht op haar boek, dat opengeklapt voor haar stond, maar er langs, naar het huis, alsof ze op zoek was naar mij.

Het liefst sprong ik op, enthousiast zwaaiend, het liefst zou ik naar school zijn gerend, haar uit de klas hebben getrokken en bij me gehouden in een eeuwigdurende knuffel. Maar het kon niet. Het mocht niet. Alle instanties zaten er bovenop, Veilig Thuis voorop, want ingeschakeld door mijn ex. De situatie zoals die was (ontvoering) was niet wenselijk, volgens hen, maar getouwtrek om een kind zou nóg diepere wonden achterlaten bij haar. En dus wachtte ik af. Dag na dag. Met bijna iedere dag wel contact. En nee op rekest.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderVerscheurd van verdriet

Het verdriet en de pijn die op dat moment opbouwden, zijn niet te beschrijven voor een buitenstaander. Ik voelde aan mijn lijf en hoofd dat ik beetje bij beetje kapot getrokken werd. Verscheurd werd ik, door wat rationeel gezien het beste zou zijn volgens de kenners en het gevoel dat mij naar de keel greep, iedere dag weer.

Bijna vier weken heeft deze impasse geduurd. Zes en twintig lange dagen zonder fysiek contact met mijn dochter terwijl daar van beide kanten wel om gesmeekt werd bij de enige die het had kunnen doorbreken: haar vader.

Negen werd ze in die periode. Haar verjaardag heb ik gemist. Een belangrijke dag voor een meisje. Ik was er niet. Mocht er niet zijn. Haar verjaardagsfeestje zou ze bij haar vader vieren. Ik kreeg geen rol, ook al smeekte ze hem er om.

Toen vierden de teugels ineens iets. Ze mocht langskomen, maar kort. Haar vader kwam haar brengen en na twee korte maar waardevolle uurtjes weer ophalen. Blijven slapen was een absolute no-go volgens hem. We hadden het er maar mee te doen. Gevecht aan de deur was geen optie, vond ik. Dus gaf ik haar maar weer aan hem mee. De twee zusjes, anderhalf jaar verschil, werden na een korte hereniging wéér van elkaar gescheiden. Mijn derde dochter van vier begreep er helemaal niets van. Ik zag wel de pijn in haar ogen.

Waarom zij wel en ik niet?

Geen enkele keer heeft hij gevraagd om zijn andere dochter. Ze wilde zo graag dat hij haar zag staan, maar hij had het te druk met het voeren van strijd om haar zusje. Als hij het had gevraagd, had ik haar laten gaan. Het herenigen van twee onafscheidelijke zusjes was me meer waard dan mijn eigen verdriet. Maar de vraag bleef uit. Mijn oudste dochter heeft dat tot op de dag van vandaag niet begrepen. “Waarom zij wel en ik niet?” vroeg ze me wel eens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ook voor haar had ik geen uitleg. Ik snapte het zelf niet eens. Wat zou ik stuk maken in hun onschuld als ik mijn onwetendheid bij hen neer zou leggen?

Langzaam maar zeker kwam alles terug bij de bestaande omgangsregeling: co-ouderschap. Voor werkelijk iedere afspraak heb ik moeten vechten, maar uiteindelijk is het nu – qua afspraken – weer bij het oude. Maar mijn vertrouwen is geschaad tot op het bot. Het wegnemen en weghouden van een kind bij de moeder, is de ergste vertrouwensbreuk die je kunt bewerkstelligen. Er is geen sorry gekomen, er is geen empathie getoond. Deze irreële beslissing zou mijn ex – voor mijn gevoel – zó opnieuw kunnen maken. Het maakt me bang.

Alles is kapot, het vertrouwen is weg

Het kan dan misschien tussen twee volwassenen knetteren van de ruzie, maar kinderen zouden daar nooit en te nimmer een slachtoffer van mogen worden. Hoe ernstig je het ook met elkaar oneens bent, blijf alsjeblieft met elkaar praten, discussiëren of voor mijn part ruzie maken. Maar beslis niet voor je kind dat ze haar moeder niet meer mag zien. Wat zeven jaar lang prima geregeld was en waar zeven jaar lang als exen gesproken en gediscussieerd werd (soms ook ècht wel verhit), daar is nu álles kapot. Mijn vertrouwen is tot het absolute nulpunt gedaald. Het komt niet meer goed; er komen van mijn kant geen kansen meer. De plichtplegingen zullen blijven, want hij zal altijd hun vader blijven, maar ik kan het niet opbrengen om ook maar iets meer te doen. Ik walg van hem en van zijn keuzes.

Voor mezelf en voor mijn dochters vecht ik om er bovenop te komen en de gebeurtenissen een plek te geven. Het voert veel verder dan alleen die vier weken. Ik ben getekend voor het leven. Ondertussen ben ik voor PTSS onder behandeling bij GGZ met EMDR sessies. Er zit veel onbegrip en verdriet. Maar ik weet zeker dat ik er bovenop kom.

Ik leer ze te vertrouwen op zichzelf

Ik ben 37, mijn dochters worden ouder. Er ligt een leven achter me met lessen en ervaringen. Maar er ligt ook een heel groot deel van mijn leven nog voor me. Meer dan ooit heb ik me voorgenomen om mijn dochters te leren dat ze kunnen en mogen vertrouwen op zichzelf, op hun gevoel en hun normen en waarden. Dat ze anderen mogen (en moeten) helpen waar ze kunnen, met oog voor zichzelf zodat ze zichzelf niet voorbij lopen.

Het bestrijden van kwaad lijkt zo heftig, maar de oudste wil graag advocaat worden (en ze wordt vast een verdomd goede), de middelste wordt wild van kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, dus laat haar alsjeblieft de vrijheid nemen om mensen te inspireren met wat ze dan ook maken zal en de jongste, hoe jong ook, heeft het hart op de juiste plek. En waar meer dan met een hart, begint empathie en de liefde voor de wereld en alles om je heen?
Be inspired

Wat een heftig verhaal geschreven door deze krachtige moeder. Wat onwijs dapper hoe ze zich hier door heen slaat met haar dochters. Happy Single Moms wenst haar en haar dochters veel sterkte om alles een plek te geven.

Wil jij ook anoniem je verhaal doen? Mail je verhaal dan naar blog@happysinglemoms.nl

Het storende element

Het storende element

En dan lijk je het voor elkaar te hebben, de scheiding papieren zijn verstuurd naar de burgerlijke stand. Doordat je ex betaal afspraken niet na is gekomen en loonbeslag heeft gekregen lijkt de kans dat hij de hypotheek en het huis over kan nemen nu echt verkeken en kun je dus rustig vanuit je vertrouwde huis op zoek naar een nieuwe woning, zonder druk en haast.

Het storende element

Afspraken over de omgang zijn gemaakt. Met je werk loopt het ook lekker. Er is rust in huis en bovendien heb je een nieuwe relatie die heerlijk vertrouwd aanvoelt met een geweldige man. Zo zou het leven dus moeten zijn.

Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar daar is het storende element, je ex, de vader van je kinderen. Een man die zich aan geen enkele afspraak weet te houden. Die alleen aan de deur staat om te vervelen en koste wat het kost de controle wil houden. Op weekenden die niet zijn weekend zijn besluit hij dat ie de kinderen dan heeft, ook al staat er heel duidelijk in het ouderschapsplan dat de even weken voor hem zijn en de oneven weken voor mij. Dit is dus al meer als een jaar zo geregeld. Alsnog snapt hij op dat moment niet dat week 19 een oneven week is, of wanneer het dan op eens veranderd is, want hij had toch de oneven weken, tenminste op dat moment dan.

Het storende elementNet alsof ik echt de heks ben en even met mijn toverstokje heb gezwaaid om het te veranderen. Want wat is leuker als je weet dat je ex nu net in dat weekend de verjaardag viert van jullie kind en het dat weekend Moederdag is om dan even te gaan zieken. Daar leef je toch gewoon voor?

Dan ga je gewoon te pas en te onpas bij je ex aan de deur staan. Gezellig samen met je nieuwe vriendin, die schijnbaar net zo veel moeite heeft om het verschil tussen even en oneven weken te snappen als jezelf. Die nadat ik dus 6 keer, ja wel je leest het goed 6 keer het ouderschapsplan hardop voor gelezen te hebben, nog heel dom vraagt of ik er even een kopietje van wil maken.

Hou op met ruziemaken

Nee, dus dat gaat meneer maar halen bij zijn advocaat. Onze oudste zoon verzoekt zijn vader vriendelijk toch dringend om op te houden met ruzie te maken. Terwijl ik dus tenen krommend op peuter niveau blijf uitleggen dat ze dit weekend echt de kinderen niet krijgen. Dan maar de voordeur dicht. Ik heb vroeger altijd geleerd: gekken moet je altijd gelijk geven, maar helaas ik was er wel klaar mee en mijn kinderen zeer zeker. Hier hoeven ze wederom niet tussen te zitten.

Maar ik vraag me wel af hoe lang blijf ik nog met dit storende element zitten? Deze narcist die koste wat het kost de controle wil blijven houden over een gezin wat steeds verder uit zijn handen glipt, een gezin wat zich door zijn gedrag steeds verder van hem verwijderd. Ik heb mijn maatregelen weer genomen, de locatie melding tegen hem word weer gehandhaafd. Dat houdt in dat hij zich niet meer hier aan de deur hoeft te vertonen.

Mijn leven is van mij

Hoe hij dan weer de overdracht tussen mij en de kinderen wil doen? Tjaa dat is zijn probleem. Ik zal alles doen om er voor te zorgen dat hij ophoudt, hij gaat zijn nieuwe vriendin maar pesten. Ik heb wel wat anders te doen en ik wens hem veel succes en plezier, maar wel zonder mij te vervelen. Dat ik er never nooit vanaf kom omdat hij de donor is van de kinderen, jammer maar zijn buien uit hij maar vrolijk ergens anders. Ik heb een leven en dat is mijn leven. Waar ik de controle over heb en niemand maar dan ook niemand anders.

Zie ook: En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar…

Hebben jullie wel eens van dit soort irritaties als het over je ex gaat? Wat zou je hem willen zeggen?

Jezelf terugvinden

Jezelf terugvinden

Vijf maanden heeft het geduurd om te beseffen dat ik geen partner nodig heb. Dat ik eerst maar eens moet leren om er voor mezelf te zijn. En daarbij misschien kan werken aan een betere versie van mijzelf. Iemand die leeft en niet geleefd wordt. 

Daten om het daten

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst openlijk bekend dat ik mij er rustig en tevreden bij voelde; het alleen zijn. In de app met vriendinnen ging het zoals zo vaak over dates en zorgbehoevende mannen. Ken je dat; van die types die er voor je zijn als zij daar behoefte aan hebben of er juist meteen van overtuigd zijn dat ze je aan hun familie gaan voorstellen bij de eerstvolgende afspraak? Bovenal is het gros van de mannen dat je online tegen het lijft loopt niet wat het pretendeert te zijn, waardoor je of een contactgestoorde vent treft die in het echt 1 meter 60 lang  is en 0 vrienden heeft of een studentikoos kroegtype dat eigenlijk helemaal geen relatiemateriaal is. Sec gesteld overigens.

Maar wat was ik blij dat ik voor het eerst sinds maanden besefte die dates niet nodig te hebben. Dat het misschien, zoals mijn vriendinnen al hadden gewaarschuwd, wel beter is om even alleen te zijn. Zo ongeveer volgens de rekenregel van elk relatiejaar is een maand relatiepauze. Als ik eerlijk ben, had ik een stukje bevestiging nodig van mannen. Ik wilde voelen dat ik naast moeder ook nog vrouw ben, die ook nog gewoon danst, sjanst en geliefd is om haar looks en moves. Sorry mannen die dit nu lezen en zich gebruikt voelen. Ik was het niet zelf, het was mijn flirterige alterego.

Jezelf terugvinden

bron: www.rumag.nl

Dichtbij

Het voelde als een bevrijding om mijn date van dat moment te zeggen dat ik ons contact beklemmend vond. De constante energie die het mij kostte om te appen, bellen, bedenken of ik hem leuk genoeg vond voor een volgende date. Het de hele dag melden wat je aan het doen bent en hoe dat was. Hij deed zeker zijn best om mij te laten blijken dat hij mij meer dan waardeerde. Betaalde netjes de rekeningen op de eerste date, kwam mijn kant op, gaf mij het gevoel dat ik speciaal was, vertelde mij dikwijls dat hij er alles aan wilde doen om ons contact tot een succes te laten komen.

Ik denk dat daar de angel zat; hij kwam te dichtbij en bewees mij het tegendeel van mijn opgebouwde, negatieve mannenvisie. Aangezien er door zijn galante gedrag geen vuiltje aan de lucht was, werd ik gedwongen om naar mijn gevoel te luisteren en antwoord te geven op de vragen: voel ik mij tot hem aangetrokken? en het belangrijkste: wil ik hem over een tijdje aan mijn zoontje voorstellen?

(Ver)zorgen

Al die jaren heb ik het voor elkaar gekregen om de focus op mijn wederhelft te leggen. Hij was mijn project geworden, iemand aan wie ik koste wat het kost wilde sleutelen. Hij kon daar zelf alleen schamel om lachen. Ik had altijd de hoop dat zijn woede-uitbarstingen als vanzelf zouden verdwijnen of dat hij na al die jaren met een externe zou gaan praten. Ik bleef er in geloven dat we vast wel iets zouden opbouwen samen na de geboorte van onze zoon; een huis kopen en eindelijk samen gaan wonen. Daarbij had hij toch ook goede kanten? Hij was op feestjes, borrels en verjaardagen altijd de flamboyante persoon die met iedereen een praatje maakte en sfeer bracht in de tent. We gingen vaak samen iets impulsief doen, duur uit eten, naar een festival of zomaar winkelen in een verre stad.

Mijn stille hoop bleek een duistere illusie. Hoe meer ik mij er op focuste het hem naar de zin te maken en ons jonge gezin te laten slagen, hoe slechter het tussen ons ging. Ik voelde mij verloren, vernederd en verslagen. Het lukte mij niet en langzaamaan brokkelde mijn directe omgeving af. Ik stond overal tussenin, maar ik stond er niet voor mezelf.

Tot dat recente moment dat ik mij eindelijk bevrijd voelde. Bevrijd van zorgen, onzekerheid, schaamte en stress. Ik hoef niet iemand te vinden die naast mij loopt als ik daarmee mijn eigen identiteit verloochen. Ik vertrouw erop dat het mij gaat lukken om de komende tijd mijzelf te aanvaarden en mijn zoontje de moeder te laten zien die hij verdient.

Zie ook: Er komt geen man meer in mijn leven

Jezelf terugvinden, herkenbaar? Of voel jij je juist niet compleet als er geen man in je leven is?

 

Niet zoals in het donorcontract…

Niet zoals in het donorcontract…

In het contract met de donor is afgesproken dat hij mijn uk ieder seizoen een keer mag zien en met haar verjaardag. Zodat ze geen vreemde van elkaar zijn op het moment dat ze zal vragen wie dan haar biologische vader zal zijn. Deze afspraken lopen soepel. Alhoewel Twan haar wel vaker wilde zien.

Gedeelde trots

Ik merk wel dat ik veel met Twan deel. Foto’s en filmpjes van mijn kleine wonder. Ook omdat ik het idee heb dat ik hem niet kan overladen met “uk-berichten” en omdat het een soort van gedeelde trots is.

Wat ook wel een beetje een conflict in mezelf is. Is het fair dat ik een foto stuur? Doe ik hem daar geen pijn mee? Want pas na haar geboorte heb ik gezien wat dat met hem deed. Maar niets sturen is ook geen optie. Dat zou hem ook kwetsen. Ik besluit ook om het hem gewoon op de man af te vragen. Ik hou van duidelijkheid en als hij het niet wil, dan moet hij dat maar aangeven. Dat belooft hij. Maar vooralsnog is hij bij met alle berichten.

Hij geeft wel aan dat de periode tussen de bezoeken voor hem lang duren. En ergens snap ik dat wel. Ik mis haar na een uurtje al. Maar anderzijds, hij wist waar hij aan begon. Hij was degene die ervaring had in het donorschap. Maar ik ben ook niet van steen. Ik gun het hem dan ook wel weer. Al weet ik niet of ik er goed aan doe om een extra bezoek toe te laten.

 

Foto's maken met m'n apieOns gezamenlijke modelletje

De donor van mijn uk  en ik hebben toevallig dezelfde hobby. We fotograferen. En we merken dat de samenwerking lekker loopt als we ons gezamenlijke modelletje schieten.

Er komt een opdracht om een bruiloft te fotograferen. Twan vraagt of ik hem daarbij wil helpen. En natuurlijk. Superleuk toch! Echter is er na een week al een dingetje. We hebben afgesproken dat we de locatie van de bruiloft van te voren gaan checken. Ik neem uk mee. Dat vindt hij ook leuk. Echter heeft hij geen oppas voor zijn jongste zoontje. Twan vraagt of hij hem mee mag nemen. Wie ben ik?! Ik heb steeds gezegd dat ik het voor uk te vroeg vind om haar broertjes en zusjes al te zien omdat zij er zelf nog niet veel aan heeft. En dan nu…. Kan het kwaad? Is het handig? En ik vraag me af of dat hele foto gedoe wel een strak plan is geweest.

Maar ik stem wel toe. Ik kan voor mijn uk ook geen oppas vinden en het zal voor de kinderen zijn alsof ze een nieuw vriendje of vriendinnetje hebben.

Na het bekijken van de trouwlocatie heb ik eigenlijk alleen maar naar die twee kinderen kunnen kijken. Ze hebben gewoon dezelfde motoriek en dezelfde wenkbrauwen. We zitten in een strandtentje en de kinderen zijn bezig met een grote bak met stenen. De serveerster zegt wat en beide kijken ze op. Precies hetzelfde. En dat terwijl ze maar voor de helft dezelfde DNA hebben. Bizar! Uiteraard schiet ik foto’s van het moment.

Het fotogebeuren betekent wel dat hij m’n uk vaker gaat zien. Want het is leuk zo’n uit de hand lopende hobby. Maar ik ga haar niet nog vaker naar een oppas brengen als dat ik nu al doe.

Ik besluit om ook in dit project met Twan in zee te gaan. De naam van ons bedrijfje wordt de tweede naam van onze dochter. En vind ik het niks. Dan houdt het ook gewoon op. Zo heb ik het ook afgesproken met Twan.

Geluksvogel?

Inmiddels ziet ze hem veel vaker dan in eerste instantie is afgesproken. Maar stiekem denk ik ook dat mijn kleine meisje een ontzettende geluksvogel is. Hoeveel donorkindjes gaan zo vaak op pad met hun biologische vader of donor?

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Wauw, wat mooi is dit! Wat fijn is het voor kinderen als ze toch met hun biologische vader om kunnen gaan?

Als de kids bij papa zijn…

Als de kids bij papa zijn…

Soms schaam ik me ervoor wanneer ik zeg dat ik het ook kan genieten van de tijd wanneer de kindjes bij hun vader zijn. Ondanks het vreselijk gemis, is er dan ook ineens ruimte voor mezelf. Hoef ik alleen met mezelf rekening te houden.

De kinderen wonen bij mij en dat houdt in dat ik ze dus ook ruim 80% van de tijd heb. Ontzettend fijn, maar ook intensief. Want ondanks dat ik sinds kort een hele fijne LAT-relatie heb, komt de opvoeding vooral op mij neer. En ik doe het met liefde hoor, maar soms is een moment voor mezelf zo gewenst.

Wel is het zo dat de tijd zonder kindjes ook niet te lang moet duren. Een weekend is prima, maar wordt het langer dan overwint het gemis. Gelukkig komt dat alleen in de vakantie voor.

Als de kids bij papa zijn...Wijn, muziek en de zee

En wat ik dan zoal doe in zo’n weekend? Als ik niet hoef te werken plan ik mijn weekend vol met leuke dingen. Uit eten, een festival, uitslapen en tijd samen voor mij en mijn vriend. Hij heeft ook twee kinderen en we hebben op dezelfde weekenden de kinderen samen. Of dus beide niet. En dat geeft ruimte om eens naar zee te rijden met zijn tweeën, de hele dag te bruinen in de zon en de dag af te sluiten met een drankje en een hapje op een festival. Of wijn te drinken en muziek te luisteren tot diep in de nacht, want niemand die me de volgende ochtend om half zeven wekt.

Eigenlijk raar dat ik nog zo’n taboe ervaar om uit te spreken dat ik er zo van kan genieten als ik de kindjes even niet heb. Maar van de andere kant weet ik ook dat een moeder die wat tijd voor zichzelf vrij maakt, ook een gelukkige(re) moeder is.

Mijn advies dan ook aan jullie single moms: probeer ook goed te genieten van je weekendjes of tijd zonder kindje(s). Laad die batterij weer op. Om daarna met volle overgaven weer lief te hebben en te zorgen voor het mooiste in je leven!

Zie ook: Waarom alleen zijn als single mom helemaal niet erg is

Ervaar jij een taboe m.b.t. het genieten van de momenten dat je je kinderen even niet hebt? Wat doe je in een kindvrij weekend?