Het verleden loslaten

Het verleden loslaten

Het verleden afsluiten, echt achter je laten om de toekomst stralend tegemoet te gaan. Anderhalf jaar geleden zag ik dit echt niet gebeuren. Inmiddels herken ik de fasen als ik weer afstand doe van een stuk verleden. Nu sta ik op het punt om dat verleden voorgoed vaarwel te zeggen. 

Ik ben hersteld van een complexe PTSS na een gewelddadige relatie. In enkele jaren werd ik compleet ten gronde gericht. Achtergelaten met zijn schulden, al is dat niet het ergste. Geraffineerd ging hij te werk, waardoor je uiteindelijk alleen nog maar kunt overleven. Dat overleven ging over in inzicht, wat weer over ging in herstellen. Inmiddels ben ik weer enigszins de oude en kan ik weer genieten van mijn kind.

Afscheid nemen door op te ruimen

Eén van de dingen waaraan ik herken dat het beter met me gaat is het opruimen. Toen ik net in mijn huidige huis kwam wonen, koos ik vooral voor veel donkere kleuren. Ik had het toen echt nodig om te gekunstelde geborgenheid en gezelligheid te voelen. Ik was vooral vaak bang en die donkere kleuren zorgden voor warmte. Gaandeweg de behandeling merkte ik dat die donker grijze kleur op een aantal muren begon te irriteren. Dit gold ook voor bepaalde tierelantijntjes. Goede verf gekocht en die muren waren in een middagje weer wit. Tierelantijntjes op een weggeefhoek, dus anderen waren ook weer blij.

Iedere fase die ik verder kwam in mijn behandeling werd mijn huis steeds lichter. Toch begon ik ook steeds meer afkeer tegen dit huis te krijgen. Het voelde niet als dat van mij. Ik heb van zoveel dingen in mijn leven afscheid genomen; mijn werk, sommige spullen, sommige vrienden. Alleen dit huis herinnert me nog aan het verleden. Het is het huis waar ik naar toe vluchtte. Een goede vriend heeft ervoor gezorgd dat ik hier terecht kon. Ik zal hem eeuwig dankbaar zijn, omdat ik het anders wellicht niet had kunnen navertellen. Maar dit huis is gewoon klaar. Het voelt alsof ik niet verder kan, alsof ik mijn verleden niet achter me kan laten als ik hier blijf.

Het verleden loslatenDie deur naar het verleden gaat dicht

De depressieve tijden en alle trauma’s zijn eruit. Time to move on. Nu ben ik bezig met een ander huis voor ons tweetjes. Een huisje waar ik helemaal achter sta. Perfecte locatie, betere slaapkamers voor mijn dochter en mijzelf. Ik heb een iets minder grote tuin straks, maar goed, tuinieren is toch niet mijn ding door tijdgebrek.

Deze week hoor ik definitief of het doorgaat. Ik hoop het van harte en zo niet; dan is daar vast een reden voor en komt er straks iets anders op mijn pad. Die deur naar het verleden gaat hoe dan ook definitief dicht!

Zie ook: Loslaten, hoe dan??

Herkenbaar? Hoe ga jij om met het loslaten van zaken uit het verleden?

Mijn verdwenen zelf

Mijn verdwenen zelf

Ik zie mezelf lopen naast hem op straat. Het is net alsof ik naar een film van mijn eigen leven kijk. Mijn hoofd lichtjes gebogen, het liefst kijk ik naar de grond. Dan kan ik namelijk niks verkeerd doen, kijkt niemand mij aan en kan er niks verkeerd “vallen”. Ik kijk en voel: dit MOET stoppen! Ik ben slechts een schim van de vrouw die ik ooit was…

Mijn “zelf” is verdwenen, het voelt alsof ik geen bestaansrecht meer heb. Mijn mening doet er niet toe, mijn eigen ik doet er niet toe en mijn stem zegt allang niet meer wat het van binnen nog wel schreeuwt. Ik loop verder en diep in me vraag ik me af hoe dit zo ver heeft kunnen komen. Hoe ik mezelf zo ben kwijtgeraakt. Hoe ik dit heb kunnen laten gebeuren…

Gebukt onder angst

Ik kijk terug naar de prachtige vrouw van eind twintig die ik ooit was. Wonend in een leuk huis samen met mijn kinderen, een eigen bedrijf en een heel fijn sociaal leven. Slik…. Jeetje wat verlang ik terug naar die tijd.

Ik bedenk me dat mijn leven op dit moment een schim is van dat alles… En des te meer besef ik me dat ik mezelf niet meer durf te zijn. Ik voel dat ik er nog wel ben, ergens diep van binnen. Maar ik kom er niet uit… Ik durf er niet uit. Gebukt onder angst weeg ik elke dag mijn woorden en gedrag af. Ik probeer me te bewegen op zijn verwachtingen van mij. Al kan ik na al die jaren nog steeds die verwachtingen niet inschatten. Doe ik A dan verwacht hij blijkbaar B en doe ik de volgende keer B dan moest het toch A zijn.

Ik voel dat dit moet stoppen. De angst, het geweld, de vicieuze cirkel waar ik in rond draai. Ik moet eruit. Maar hoe? Ik besef dat we allebei gebukt gaan onder deze situatie, hij in zijn angst om mij te verliezen terwijl zijn gedrag dat juist bewerkstelligt en ik gebukt in angst voor hem. Mijn angst en mijn gedrag door deze angst werkt als een trigger op hem, hierdoor wordt alles weer versterkt en blijven we samen in de cirkel rondjes draaien.

Achter mijn angst ligt… vrijheid

Ieder voor zich, niet meer samen. Samen is er al lang niet meer. Samen is stukje bij beetje de deur uitgewandeld bij elke bedreiging, elke blauwe plek op mijn lichaam en bij elk minachtend woord.
Ik verdien dit niet, hij overigens ook niet. Dus ik besluit dat dit stopt! Ik moet kijken wat er achter mijn angst ligt… vrijheid!

mijn verdwenen zelfInmiddels ben ik drie jaar vrijheid verder. Vrijheid waar ik heel hard voor geknokt heb want ook al was ik uit de destructieve relatie gestapt, uit de cirkel, echt “vrij” zijn kwam pas later. Die kwam pas toen ik echt “klaar” was. Toen ik dankbaar was voor alle lessen (hoe pijnlijk ook) en als ik weer van mezelf ging houden.

Herken jij je in mijn verhaal dan hoop ik jou hier te mogen inspireren!

Danielle Spinner

Zie ook: Gevolgen van een relatie met een narcist

Herkenbaar? Heb jij de stap al durven nemen om weg te gaan uit zo’n destructieve relatie?

Bonuskinderen

Bonuskinderen

Ooit heb ik gezegd dat ik echt niet meer dan twee kinderen aan kon, dat ik gillend gek zou worden als ik meer kinderen zou hebben. Wat had en heb ik nog steeds een respect voor mijn nichtje die drie kinderen zo goed als alleen opvoedt omdat haar man vaart. Altijd heb ik gezegd; dat doe ik je echt niet na.

Niet dat ik niet genoeg liefde in mij had, oh nee dat zeker wel maar mijn mannetjes kunnen best druk en energie vergend zijn, dus wat als ik er nog meer rond zou hebben lopen? Bovendien vergelijk ik mijn huishouden toch ook altijd met een huishouden van Jan Steen met mij als de gekke moeder die piraatje speelt, waar het gezellig een zoete inloop is. Iedereen kan binnen vallen en is welkom. Er is ook altijd wel een plaatsje aan de tafel.

Bonuskinderen

En nu? Nu heb ik boven op mijn twee schatjes er twee prachtige geweldige bonuskinderen bij. Niet fulltime maar gelukkig zie ik ze eigenlijk toch zeker wel elke week. Gelukkig ja, want vanaf het aller eerste moment hebben die een plekje in mijn hart veroverd. En wat heerlijk vind ik het dat alle vier de kinderen ook zo goed met elkaar overweg kunnen. Wat was ik bang dat het anders zou zijn.

Extra liefde

Ik vind het heerlijk als we met zijn zessen bij elkaar zijn. Als ik de warmte en de liefde voel die we naar mijn mening uitstralen. Heerlijk vind ik het dat ik ze zaterdag alle vier meeneem voor een geheim project voor Vaderdag. Wat heb ik er een zin in.

En gillend gek, nee dat kan niet. Gekker dan dat ik al ben, kan ik schijnbaar toch niet worden. Super, ik geniet van elk moment. Ik vind mijn huishouden nog steeds een huishouden van Jan Steen en dat zal zo blijven ook.

Maar eerlijk gezegd: wat ben ik er trots op, en wat ben ik blij met die twee kinderen die die extra liefde in ons leven gebracht hebben. Ik houd even veel van ze als mijn eigen kinderen en ben blij dat ik deel uit mag maken van hun leven.

Zie ook: De bonusmoeder

Heb jij ook bonuskinderen? Hoe is jullie band?

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vader

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vader

Ik weet dat ik het goed doe als moeder. Mijn liefde is onvoorwaardelijk voor mijn kind en ik geef haar alles wat ze nodig heeft. Ik ben niet onzeker over hoe ik het doe ten opzichte van mijn kleine uk. Ik voel haar precies aan. Toch is er iets wat me super verdrietig maakt.

Mijn dochter heeft zo jong als ze is de wrede wereld al moeten ervaren. Ze werd namelijk mishandeld door haar vader.

Mijn ex en ik waren super gelukkig

Je hebt op een bepaalde leeftijd een visie over hoe jij je toekomst voor je ziet en als je vrijgezel bent, ga je je partner op die visie uitzoeken. Ik wilde heel graag kinderen, het liefst 2 of 3, maar dacht dat ik geen kinderen kon krijgen, dus dat moest ook maar blijken.

Ik had eerder een relatie gehad met iemand die mij mishandelde. Emotioneel en fysiek. Dus je gaat daarom ook kijken naar hoe iemand met jou en de mensen om je heen omgaat.

Toen kwam ik mijn ex tegen. Een leuke lieve vent, 6 jaar ouder dan ikzelf, hij had al een dochtertje van bijna 12 , dus ik dacht: “hij zal dus wel het verstand hebben.”
We hadden onwijs veel lol, ik was gek op hem! Ik wist zeker dat hij nooit maar dan ook nooit een vlieg kwaad zou doen.

Gestopt met de pil

Na een tijdje bedachten we ons dat we niet veel langer wilden wachten met kinderen.
Dus zo gezegd zo gedaan, ik stopte met de pil. We dachten: “het zal nog wel een half jaar tot een jaar duren voordat ik zwanger zou raken”.

Elke maand hoop je stiekem toch dat het zover is. Na 3 maanden was het eindelijk zover, net na mijn verjaardag stond ik trots met een positieve zwangerschapstest in mijn handen.

De eerste 6 maanden van de zwangerschap verliepen moeizaam. De laatste 3 maanden kon ik er echt van genieten, de schopjes, en de connectie die je al kon maken vond ik geweldig. Ik kon niet wachten om mijn kleine hummeltje in m’n armen te houden.

Het geslacht wilden we van tevoren weten. Mijn ex vond dat het een meisje moest zijn. En als het een jongen was dan verging de wereld bij wijze van spreken voor hem.Het was een meisje en hij sprong een gat in de lucht. Uiteindelijk had ik een prachtige bevalling en ik was op slag verliefd.

Mijn dochtertje werd mishandeld door haar vaderOns meisje bleef even bij papa

Alles ging goed, al ging de relatie tussen mij en Henk wat stroef maar ik dacht; dat hoort erbij.
Je moet elkaar weer vinden. Een maand na de bevalling had ik een sollicitatiegesprek en zou ons kleine meisje bij papa blijven. Ik had er alle vertrouwen in dat alles goed zou gaan.

Thuis gekomen had zij een flinke blauwe plek op haar wang. Mijn ex zei dat ze op haar speen had gelegen. Je denkt op dat moment; hoe kan dat? Ik heb het nog nagevraagd aan mijn moeder of dat kon.
Verder leek alles goed gegaan te zijn.

Ik hing een camera op

Tot ik weer een keer boodschappen ging doen. Ze lag lekker diep te slapen toen ik wegging, en na een kwartiertje kwam ik thuis en zat de deur op de knip, dus ik kon er niet in. Na 5 minuten gewacht te hebben deed hij eindelijk open. Ik maakte nog de opmerking, je hebt zeker zitten rukken op de bank.
Mijn dochter lag nog steeds heerlijk te slapen. Als ze zo diep sliep kon je haar verschonen en alles, ze werd toch niet wakker.

Ik ben haar gaan verschonen toen ze wakker werd. Er zat een onverklaarbare substantie in haar luier. En op deze dag realiseerde ik mij: ik ga volgende week werken, ik móet weten wat er gebeurt als ik er niet ben.

Op de dag dat mijn verlof afgelopen was heb ik stiekem een camera in haar kamer opgehangen.
Ik ben gaan werken met de gedachte: stom dat je die camera ophangt, het enige wat je na je werk ziet, is een lieve papa leuk spelend met jullie kindje. Echt totaal onnodig die maatregel.

De ergste nachtmerrie

Maar wat ik vervolgens heb gezien toen ik na het werk de beelden terugkeek, is het ergste wat een moeder kan zien bij haar kindje van nog niet eens 3 maanden. Echt een nachtmerrie. Ze werd keihard geslagen, heel erg geschud, neer gegooid, geknepen en weer opnieuw. En dit alles meerdere keren.

De mishandeling duurde van 8:00 tot 13:00 uur, non-stop. Door haar eigen vader, die haar hoort te beschermen, koesteren, lief te hebben en te knuffelen. Het had niet veel gescheeld, of mijn kleine meisje was er niet meer geweest.

Mijn ex heb ik direct het huis uitgezet toen ik de beelden had gezien. Met mijn dochter ging ik naar het ziekenhuis en daarna deed ik aangifte. We hebben in totaal ongeveer 3 weken in het ziekenhuis gezeten. Daarvoor dacht ik een huilbaby te hebben omdat ze last van haar darmpjes had.
Nu weet ik wel beter.

Het vertrouwen in mensen is weg

We zitten nog midden in het proces van rechters, advocaten en hulpverleners. Naar omstandigheden gaat het met ons onwijs goed.
Mijn dochter heeft er veel trauma’s eraan over gehouden. Daarvoor gaan we naar een babypsycholoog.
Mama kon ook wel een psycholoog gebruiken; het vertrouwen in mensen is totaal weg.

Mijn moeder was bang dat ik depressief zou worden, maar zij zei laatst; zoals jij naar je dochter kijkt, zo verliefd, dan kan jij niet depressief worden! En dat is zo, ik hou zo veel van mijn kleine meisje, ik blijf staande door haar lachje, haar vrolijkheid, ik moet voor haar vechten, en haar beschermen.

Mijn ex speelt het slachtoffer

Het enige wat mijn ex toont is zelfmedelijden, want ik heb hem het huis uitgezet.
Ik wil hem niet meer zien en ontzeg hem zijn kind. We hadden zo’n mooi gezin kunnen zijn volgens hem.

Ik kom achter zo veel leugens nu hij weg is. Ik weet nu pas dat hij een kei is in manipuleren, liegen en bedriegen. En wel zo goed daarin, dat niemand om mij heen dit verwacht had.
Het erge is, dat hij het zelf allemaal geloofd. Hoe erg kan je je in iemand vergissen?

Mijn ex is nu geschorst en zit bij zijn moeder thuis in afwachting van zijn proces.
Hij vermoordt bijna zijn eigen vlees en bloed. Het staat allemaal op film en dan loopt hij nog vrij rond, zichzelf als slachtoffer te gedragen.
Tegen de mensen waar hij mee omgaat zegt hij dat ik me aanstel en een vertrouwens-issue had en hem daarom de deur uitgezet heb. Als je de beelden niet hebt gezien, zou ik dat ook graag willen geloven ja.

Het is echt onwijs heftig geweest, maar ik vind dat kindermishandeling bespreekbaar moet zijn.
Ik dacht altijd dat dit alleen in Amerika gebeurde, ver buiten mijn bed. Zonder dat je het weet gebeurt het dichterbij dan je denkt.

Jeugdzorg staat achter mij. Die zeggen dat hij zijn tijd geld en moeite moet besparen. Hij heeft geen gezag, en zij zien het ook echt niet zitten met een omgangsregeling. Mocht ik ooit een verstandsverbijstering krijgen hem wel in haar leven te laten, dan heb ik “een probleem met jeugdzorg”. Ik vertel hem; heel graag tot nooit ziens natuurlijk!

Zie ook: Ik ben bang voor mijn ex

Wow, wat heftig! En wat knap dat ze door heeft gepakt. We wensen Iris en haar dochter heel veel sterkte toe om dit te kunnen verwerken.

 

 

Ik kan nu pas genieten van mijn kind

Ik kan nu pas genieten van mijn kind

Mijn dochter is nu 4 jaar oud en hoe erg het ook klinkt; ik kan nu pas genieten van mijn kind. Ik heb haar hele leventje gigantisch van haar gehouden. Mijn liefde is onvoorwaardelijk van haar. Toch kon ik nooit zo van haar genieten, zoals anderen dan misschien wel zouden doen.

Na een moeizame zwangerschap werd ze via een keizersnede geboren. De eerste 3 maanden genoot ik intens van haar. De relatie met haar vader was al niet goed meer en dit liep van kwaad tot erger. Wanneer ik thuis was met mijn dochter, was mijn ex er nagenoeg nooit. Achteraf bleek dat hij dan bij zijn minnares was, maar dat terzijde.

Onbehandelde PTSS

Ik heb mijn ex verlaten toen mijn dochter 10 maanden oud was. In eerste instantie was er nog contact met beiden, maar toen zijn nieuwe vriendin zwanger bleek, heeft hij afstand gedaan van mijn dochter. Niet alleen emotioneel, maar ook op papier. Ondertussen was ik in behandeling voor PTSS, raakte mijn baan kwijt en mijn baan daarna ook. Niet vanwege mijn werkhouding, maar vanwege mijn PTSS.

Te lang onbehandeld mee doorgelopen; het enige wat ik belangrijk vond, was zorgen dat de ballen in de lucht werden gehouden met betrekking tot mijn dochter. Nadat ik de eerste baan ben kwijtgeraakt, ging ik 1,5 jaar intensief in behandeling. Met succes trouwens, want inmiddels ben ik officieel hersteld verklaard door de GZ psycholoog. Ik werk inmiddels fulltime in een andere sector en met heel veel succes. Fluitend ga ik naar het werk, maar ik kom ook fluitend thuis!

De structuur van een kantoorbaan doet zowel mijzelf als mijn dochter heel goed. Ik heb erg veel uitdaging op mijn werk. Continue moet ik nadenken en problemen oplossen. Het is vrij analytisch werk, wat me blijkbaar op het lijf geschreven is.

ik kan nu pas genieten van mijn kindAls ik thuis kom ben ik geestelijk verzadigd lijkt het wel. Ik denk en pieker niet meer de hele avond over allerlei onzinnige zaken. Er zijn heus nog wel avonden dat ik vermoeid ben en dat ik minder goed tegen de drukte van het single mom leven kan.

Intens gelukkig

Wat me helpt en vooral heel erg sterkt is terugkijken naar een jaar geleden. Of erger nog; anderhalf jaar geleden. Toen was zelfs het geluid van de tv te veel en kon ik met moeite de dag doorkomen. Mijn dochter verzorgde ik en dit deed ik ook correct, alleen het genieten van haar was er totaal niet. Zo jammer. Wat had ik dit graag over nieuw willen doen…

Inmiddels is het tij gekeerd en geniet ik intens van haar. We doen leuke dingen, zijn lekker samen aan het stoeien en spelen.We zijn beiden meer ontspannen en dan realiseer ik me dat mijn harde werken geloond heeft. Het was een lange en moeilijke strijd, maar het was het zo waard. We gaan nu echt genieten van het leven.

Zie ook: Genieten als happy single mom!

Heb jij het wel eens zwaar gehad als single mom? Hoe heb jij het aangepakt?