Verhuizen met kinderen, mag dat?

Verhuizen met kinderen, mag dat?

Verhuizen met kinderen, mag dat?

Onlangs liepen de gemoederen hoog op aan mijn mediationtafel. Aangeschoven waren de ouders van een zoontje van 8 jaar, die al ruim 3 jaar waren gescheiden en aanvankelijk op goede voet met elkaar afspraken konden maken wat betreft de zorg en omgang voor hun zoon. Echter, de man had onlangs van zijn ex- partner vernomen, dat zij voornemens was te verhuizen met hun zoon naar een woning ongeveer 20 kilometer van hun huidige woonplaats. Maar verhuizen met kinderen, mag dat?

Dit betekende dat de jongen naar een andere school zou moeten overstappen en dat de afstand tot hem dusdanig werd vergroot, dat hij hiermee niet zomaar akkoord kon gaan.

De vrouw vond dat zij hiertoe mocht overgaan, aangezien zij dichterbij haar familie wilde gaan wonen en hierover goed had nagedacht. Omdat zij er samen niet uitkwamen, maar wel gezamenlijke tot een oplossing wilden kozen, besloten zij een afspraak bij mij te maken.

Verhuizen met je kinderen

In het algemeen komt het na een scheiding regelmatig voor dat een van de ouders na verloop van tijd samen met de kinderen naar een andere woonplaats wil verhuizen. In veel voorkomende gevallen wil één de ouders verhuizen om inderdaad dichterbij familie te gaan wonen of om bij een nieuwe partner in te trekken. Verhuizen met kinderen, komt dus vaak voor.

Het is echter goed om te beseffen dat je ook bij dergelijke beslissingen, zoals een verhuizing, altijd de toestemming nodig hebt van de andere ouder.

Ik adviseer ouders dergelijke punten dan ook altijd voor de scheiding te bespreken en op te nemen in het ouderschapsplan. Dat de moeder in dit  geval toestemming nodig had van haar ex- partner had te maken met het ouderlijk gezag. Wanneer jij en je ex- partner beide het ouderlijk gezag hebben, dan moeten alle belangrijke beslissingen omtrent je zoon of dochter met toestemming van de ander worden genomen. Ook als je zoon of dochter bij jou staat ingeschreven, is de medewerking en toestemming van de andere ouder noodzakelijk als je wilt verhuizen naar een andere plaats.

Want wat gebeurd er, als je ex weigert om toestemming te geven voor de verhuizing?

Mijn advies zou zijn om eerst gezamenlijk het gesprek aan te geven, eventueel middels mediation. Immers zolang je samen in gesprek gaat, kun je ook samen de uitkomst bepalen en afspraken maken.

Verhuizen met je kinderen

Lukt het niet om er samen uit te komen, dan is een procedure bij de rechter onvermijdelijk. Ben jij degene die wil verhuizen en je ex weigert om toestemming te geven, dan zul je de rechter om vervangende toestemming moeten verzoeken. De rechter zal in zijn beslissing altijd het belang van de kinderen voorop stellen en overwegen of de verhuizing in het belang van je kind(eren) is.

De rechter zal in dergelijke gevallen altijd maatwerk leveren en de volgende vragen in overweging nemen.

Wat is de noodzaak van de verhuizing? Is de verhuizing in het belang van het kind? Wat zijn de belangen van beide ouders? Is de verhuizing goed doordacht en voorbereid? En in welke mate wordt de andere ouder gecompenseerd, denk aan een aangepaste omgangsregeling etc? Welke invloed heeft de verhuizing op het sociale leven van de kinderen?

Het is dus verstandig om niet te lichtzinnig te denken aan een verhuizing zonder toestemming van de andere ouder die tevens het gezag heeft. Ook mag je er niet zomaar vanuit gaan dat je vervangende toestemming krijgt van de rechter als je ex partner weigert toestemming te geven. Bereid je je het niet goed voor, dan kunnen de gevolgen ook groot zijn als je ex de verhuizing aanvecht bij de rechter, aangezien het risico bestaat dat de rechter kan bepalen dat de kinderen hun hoofdverblijf krijgen bij de andere ouder of dat je gedwongen wordt terug te verhuizen.

Verhuizen met je kinderen

Gelukkig komen ouders er samen vaak wel uit, eventueel met behulp van mediation. Tijdens die gesprekken kunnen goede afspraken worden gemaakt en meestal ontstaat daardoor wederzijds begrip en komen alle belangen op tafel. Zo ook gelukkig met de mensen die onlangs bij mij aan tafel zaten. Het is immers fijn om je leven zodanig in te richten dat je de focus kunt leggen op de toekomst!

Heb je hierover nog vragen of wil je meer weten of wederzijds gezag? Neem dan contact met mij op of laat een berichtje achter op de website.

Dit artikel is geschreven door juriste en mediator Susanne den Boer

Moeten grootouders een wettelijk recht op omgang krijgen na een scheiding?

Moeten grootouders een wettelijk recht op omgang krijgen na een scheiding?

Voor alleenstaande ouders is het ontvangen van hulp uit de naaste omgeving ontzettend belangrijk. Tegenwoordig spelen grootouders over het algemeen een hele belangrijke rol in het leven van onze kinderen. Ondanks de toenemende rol van grootouders bij de kleinkinderen, is hun rol niet juridisch geregeld. Enkele jaren geleden werd er op politiek niveau wel voorgesteld om grootouders een wettelijke recht te verschaffen op omgang met hun kleinkinderen na een echtscheiding.

Echter uiteindelijk hebben grootouders in Nederland  geen wettelijk recht op omgang met hun kleinkinderen gekregen.

Medio 2016 schreef de minister van Veiligheid en Justitie Van der Steur in een brief aan De Tweede Kamer, dat hij niets zag in een wettelijk geregeld recht tot omgang van grootouders met hun kleinkinderen. Van der Steur wees erop, dat indien er al sprake was van een complexe scheidingssituatie tussen de ouders, het voor de kinderen alleen maar complexer werd als de grootouders ook nog als procespartij in het conflict konden gaan optreden.

Breien, Handwerk, Hobby, Handgemaakt

Geen wettelijk recht op omgang

Het is wel goed om te beseffen met elkaar, dat een scheiding niet alleen ingrijpend is voor de partijen zelf, maar ook voor grootouders is de scheiding van hun kinderen een ingrijpende aangelegenheid.

Uit onderzoek is namelijk gebleken, dat voor 53 procent van de grootouders geldt, dat het contact met hun kleinkinderen na een scheiding duidelijk is veranderd.

Door de scheiding zijn feestdagen, verjaardagen en uitstapjes met de familie niet meer hetzelfde. In andere gevallen verandert de familiesituatie zodanig dat grootouders hun kleinkinderen niet of nauwelijks meer kunnen of mogen zien. De rechter verzoeken een omgangsregeling met hun kleinkinderen tot stand te brengen, is dan soms nog de enige optie.

Justitie, Recht, Rechtspraak, Rechtbank

Echter om dit verzoek aan de rechter succesvol te laten zijn, moeten zij wel kunnen aantonen dat zij ‘in nauwe persoonlijke betrekking’ tot hun kleinkind staan. Dit betekent dat er vóór de scheiding al structureel en regelmatig contact moet zijn geweest tussen de kleinkinderen en de grootouders. Gerechtelijke procedures nemen tegenwoordig steeds meer toe en naar mijn mening zeer onwenselijk. In mijn mediationpraktijk vraag ik ouders dan ook goed na te denken over de rol van de grootouders.

Ouderschapsplan

Ondanks dat grootouders in Nederland geen wettelijk recht hebben op omgang, kan de rol van opa en oma desgewenst uitvoerig worden beschreven in het ouderschapsplan, omdat grootouders zoals gezegd tegenwoordig vaak een belangrijke rol innemen in het leven van de kinderen.

Voor kinderen zijn en blijven de opa en oma meestal een stabiele en veilige factor, vooral tijdens een heftige periode van de scheiding.

In tijden van onrust en onzekerheid kunnen de grootouders een luisterend oor bieden en extra aandacht aan hun kleinkind besteden. Grootouders kunnen voor gewenste afleiding zorgen en het kind helpen bij de verwerking van de scheiding van hun ouders.

Grootouders Lopen Oude Kleinkinderen Klein

De vraag waarmee ik begon was, moeten grootouders een wettelijk recht op omgang krijgen na een scheiding?  Ik ben benieuwd naar jou mening? Laat een berichtje achter onder deze blog.

Dit artikel is geschreven door juriste en mediator Susanne den Boer

Hoe vind ik rust na mijn scheiding?

Hoe vind ik rust na mijn scheiding?

Je kent ze vast wel, van die dagen dat je rent van de ene afspraak naar de andere. Er wordt immers veel van ons gevraagd, we leggen ons zelf veel op, we werken en/of studeren, drinken wijntjes met vriendinnen en willen een veilige thuisbasis zijn voor onze kinderen.

Ik ben er echter ook van overtuigd, dat innerlijke rust heel belangrijk is om goed te functioneren. Rust vinden is iets dat iedereen tegenwoordig moet leren, maar dit geldt zeker voor alleenstaande moeders.

Dat het vinden van rust belangrijk is na een scheiding, probeer ik in mijn mediationpraktijk ook mee te geven als aandachtspunt aan mijn cliënten.

Hoe vind ik rust na mijn scheiding?

Hoe vind ik rust na mijn scheiding?

Als mediator begeleid ik ouders om gezamenlijk de (echt)scheiding te regelen, maar ik vind het ook belangrijk om ouders voor te bereiden op de periode erna. Het is namelijk niet niks om alleen voor je kind(eren) te moeten gaan zorgen. Zodra je er alleen voor komt te staan, staat je leven even op z’n kop. Zeker in het begin kan dat ervoor zorgen dat je je onzeker en onrustig voelt. Of je het nu wil of niet, je ondergaat een periode van rouw na een scheiding. Door de vele veranderingen die op je pad gaan komen, moet je je leven opnieuw gaan inrichten en zullen er allerlei emoties de revue gaan passeren. Een periode van rouw heeft tijd nodig en het is belangrijk dit niet te onderschatten. Ik denk dat bewustwording van deze rouwperiode, je kan helpen om inzicht te krijgen in je situatie en het je zeker kan helpen om meer invloed te krijgen op je eigen gevoel om er uiteindelijk sterker uit te komen.

Toen ik er zelf alleen voor kwam te staan met mijn zoontje van 2 jaar ( ruim 12 jaar geleden) besefte ik mijzelf destijds helemaal niet, dat mijn rouwperiode de oorzaak was van mijn onrust.

Ik was gewoon moe, druk in mijn hoofd en voelde mijzelf continue opgejaagd. Als alleenstaande moeder heb je namelijk echt spierballen nodig om alles draaiende te houden. Alles komt immers op jouw schouders terecht en er is in beginsel niemand om op terug te vallen. Het begint ’s ochtends bij het opstaan en eindigt bij het naar bed gaan. En dan heb ik het nog niet eens over de momenten waarop je kind ziek is en met hoge koorts op bed ligt. De momenten dat mijn zoon ziek was, heb ik als zwaar ervaren. Ik lag dan nachten wakker, omdat ik extra alert en waakzaam was.

Het ontvangen van hulp, als je er alleen voor staat, is dan zeer waardevol. Voor mij hebben mijn ouders daarin heel veel betekent, ondanks dat zij ruim 100 km bij ons vandaan woonde. Zo belde mijn zoontje ruim 10 jaar lang  elke avond voor het slapen gaan met zijn opa ( mijn vader). Mijn zoon was 2 jaar en hij kon amper de telefoon vasthouden, maar mijn vader heeft door de jaren heen alle boeken van Jip en Janneke, Pinkeltje en De kameleon voorgelezen. Dit vaste moment op de avond – wanneer mijn zoon ademloos luisterde naar het verhaal van zijn opa – ontlaste mij enorm en gaf mij de tijd om rustig de badkamer en de keuken op te ruimen. Zodra mijn zoontje sliep had ik ook even tijd voor mijzelf.

Daarnaast probeer ik mijn cliënten mee te geven dat het soms erg lastig is om innerlijke rust te vinden tijdens deze rouwperiode

Doordat je als alleenstaande ouder vrijwel alles alleen moet doen, vergeet je soms te leven in het moment. Er is immers altijd iets te doen, waardoor een gejaagde manier van leven op de loer ligt. Ik  betrapte mijzelf er destijds regelmatig op dat ik altijd haast had. Op een bepaald ogenblik heb ik er bewust voor gekozen om meer in het nu te leven. Ik nam de tijd om bijvoorbeeld de eendjes te voeren met mijn zoontje als wij van school naar huis liepen en ik accepteerde dat niet alles perfect hoefde te zijn.

Tot slot is daar, voor vele waarschijnlijk heel herkenbaar, het vluchtgedrag

Tijdens de rouwperiode is de neiging aanwezig om veel het huis te ontvluchten, omdat het moeilijk is om alleen thuis te zijn en geconfronteerd te worden met je emoties. Het voortdurend zoeken van afleiding is uiteindelijk heel vermoeiend.  Het kan dan heel erg helpen om lotgenoten te zoeken om deze gevoelens met elkaar te kunnen delen en over je emoties te praten met iemand die dat begrijpt.

Mijn tips om rust te vinden tijdens deze rouwperiode:

  • Accepteer de rouwperiode na een scheiding
  • Probeer zaken te relativeren
  • Durf hulp te vragen en te accepteren
  • Probeer los te laten wat je niet kunt veranderen
  • Accepteer dat je niet perfect hoeft te zijn
  • Onderga je emoties, waarna het vluchtgedrag om continu het huis te ontvluchten zal verdwijnen.
  • Zoek herkenning bij ‘lotgenoten’

Ik hoop dat vrouwen zich kunnen herkennen in mijn verhaal.

Het gevoel van onrust zal iedere alleenstaande ouder wellicht ondergaan na een scheiding, omdat je nu eenmaal een rouwproces niet kunt overslaan. Het is dus niet te voorkomen. Maar erop voorbereid zijn, signalen van onrust kunnen herkennen en je bewust te zijn van het rouwproces, geeft je wel inzicht en mogelijk rust. Mijn motto is: Kennis is macht en kennis geeft je kracht!

Heb jij nog een goede tip voor andere ouders om rust te vinden tijdens het rouwproces na de scheiding? Of heb je een vraag voor mij? Laat het weten in de reactie onder deze blog.

Dit artikel is geschreven door juriste en mediator Susanne den Boer

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen? Is het überhaupt wel mogelijk om als alleenstaande moeder een carrière op te bouwen? En hoe combineer ik dat met de opvoeding van mijn zoon? Dat zijn slechts twee vragen van de vele vragen die ik had toen ik er als moeder alleen voor kwam te staan.

Nu, 12 jaar later, durf ik volmondig te zeggen dat het wel degelijk kan. Maar dat je wel doorzettingsvermogen moet hebben! Soms zit het mee en soms zit het tegen, maar ik ben ervan overtuigd dat wij ‘moeders’ heel veel kracht in ons hebben om onze dromen waar te maken.

Graag stel ik mij kort even voor.
Mijn naam is Susanne den Boer. Ik ben juriste, mediator en eigenaar van SDB mediation, maar ik ben ook ervaringsdeskundige als alleenstaande moeder. Ik ben ontzettend enthousiast om blogs te mogen schrijven voor deze mooie website. Ik ben zelf namelijk ruim 10 jaar lang alleenstaand moeder geweest.

Het alleenstaand moederschap was niet mijn keuze, maar al vrij snel na mijn scheiding heb ik er wel bewust voor gekozen om dit op een gelukkige manier te zijn.

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Naast de opvoeding van mijn zoon heb ik een carrière opgebouwd als arbeidsrecht juriste in het bedrijfsleven en ik heb daarnaast een zelfstandige mediationpraktijk opgezet. Ik zie in mijn praktijk, maar ook in mijn directe omgeving heel erg veel strijd en emotionele moeheid na een scheiding. Mijn missie is om mensen tijdens en na hun scheiding te begeleiden en weer op weg te helpen naar een nieuw en gelukkig leven.

Hoe heb ik mijn carrière opgebouwd?
Mijn zoon is inmiddels 14 jaar en in centimeters ver boven mij uitgegroeid! Als moeder ben ik ontzettend trots op hem en hoe hij zich ontwikkeld. Toen hij ongeveer 2 jaar oud was gingen zijn vader en ik uit elkaar. Voor mij kwam de breuk geheel onverwachts en de keuze om als alleenstaande moeder verder te gaan werd voor mij gemaakt. Ondanks mijn verdriet besefte ik wel vrij snel, dat ik een keuze had ‘hoe’ ik als alleenstaande moeder in het leven wilde staan.

Mijn keuze was om geen verbitterde of negatieve vrouw te worden, maar ik koos er bewust voor om een gelukkige, positieve en liefhebbende moeder te zijn.

Op het moment van de relatiebreuk studeerde ik aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Ik was derdejaars rechten studente en ik had geen inkomen. Na de relatiebreuk heb ik op het punt gestaan te stoppen met mijn studie. Ik had geen idee hoe ik, als alleenstaande moeder, een rechten studie zou moeten combineren met de opvoeding van mijn peutertje. Toch heb ik doorgezet en gezocht naar mogelijkheden.

Ik kon in deeltijd gaan studeren en ik nam mijn kleine man letterlijk onder mijn arm mee naar de universiteit.

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Kan een alleenstaande moeder een carrière opbouwen?

Op de campus van de universiteit was een kinderdagverblijf gevestigd, waar hij terecht kon. Als ik mijn colleges volgde, verbleef hij daar op de crèche en aan het einde van de dag gingen wij samen weer naar huis. Ik studeerde op de momenten dat hij lag te slapen, tijdens zijn middagdutjes of soms tot diep in de nacht. Dat was niet altijd gemakkelijk en ik heb soms menig traan gelaten, maar ik wist dat het tijdelijk zou zijn. Gelukkig kreeg ik heel veel steun van mijn familie en vrienden om uiteindelijk mijn universitaire titel te kunnen behalen.

Wat was ik ook mega trots toen ik afstudeerde en mijn zoon als jochie van 5 jaar in de zaal zat en naar mij lachte met zijn duimpje in de lucht.

Hij vond het machtig mooi zijn moeder op het podium te zien staan. Al het harde werk en nachten lang studeren werden daarmee in een klap beloond. Ook voor hem had ik het gedaan! Ik voelde mij zelfverzekerd en ik wist, wat er ook op mijn pad zou komen in de toekomst, ik in staat zou zijn om voor ons te zorgen.

Wat ik wil meegeven aan alle alleenstaande moeders
Ik zou alle single moms willen aanmoedigen om te denken in mogelijkheden en niet in obstakels. Het is echt mogelijk om het alleenstaand moederschap te combineren met een leuke baan, het ondernemerschap of je passie. Mijn motto is: durf en houd vol! Waarschijnlijk zul je jezelf dan verrassen, maar het allermooiste is dat je een krachtig en liefdevol voorbeeld zal zijn voor je kind(eren).

Wil je nooit iets missen van Happy Single Moms?
Ontvang dan regelmatig leuke mails vol met tips & inspiratie!

Bedankt voor je inschrijving! Je ontvangt snel een mail met inspiratie van mij!