Het perfecte plaatje

Het perfecte plaatje

Een nieuw bestaan 

De opbouwfase van ons nieuwe leven is alweer ruim achter ons. Ruim 3 jaar geleden besefte ik dat het beter was om uit de relatie te stappen en een nieuw bestaan op te bouwen. Natuurlijk heb ik moeten wennen aan de hele situatie, het alleen zijn, alles alleen doen en een weg vinden als nieuwe moeder met een nieuwe levensstijl. Maar we zijn gelukkig en dat is het belangrijkste dat telt. Nog iedere dag ben ik meer dan blij met mijn besluit en dat zegt toch wel genoeg.

Foto van het gezin

Het zogenaamde perfecte gezin

Het zogenaamde perfecte gezin

Jinthe zit in een peutergroep van een montessori basisschool. Om de zoveel weken hebben ze verschillende thema’s, deze keer was thema “Familie” aan de beurt. Ik bracht Jinthe naar school en de juf vroeg: ‘Zou je een foto van jullie gezin willen meenemen? We gaan ze ophangen in de klas.’ Het overviel me eigenlijk een beetje en ik zei nogal vragend: ‘Ja hoor, maar we zijn maar met zijn tweeën hè?’ ‘Dat is toch niet erg, helemaal goed!’ reageerde de juf best enthousiast. Die avond erna zocht ik een foto uit van Jinthe en mij. Ik plaatste er een foto van op Instagram met een korte uitleg en de reacties waren werkelijk overweldigend.

Ik kreeg zóveel positieve reacties over wat voor een mooi gezin Jinthe en ik zijn, het gaf me echt een boost!

De ideale wereld

Hoe komt het dan toch dat ik er eerst een beetje van in shock was? Een scheiding voelt voor velen alsof je faalt in je huwelijk, maar waarom eigenlijk? Ik koos bijvoorbeeld voor iets beters, dat kan je toch geen falen noemen?! Soms moet je gewoon even wat dieper denken dan je eerste reactie.

Waarom lijkt een gezin in de ideale wereld een papa, mama, kind en eventueel nog broertje of zusje te zijn? Wij zijn ons gezin!

Gewoon Jinthe en ik. En vooruit, ook onze huisdiertjes horen er natuurlijk ook bij. Eenoudergezinnen, het zijn gezinnen en is eigenlijk helemaal van deze tijd, of je nou gescheiden, uit elkaar bent of er bewust voor hebt gekozen. Het woord zegt het ook, het is een gezin. In ieder zijn eigen ideale wereld. (Of voor sommige nog even niet ideaal, maar geloof me, het wordt zoveel beter!) Ik ben er trots op, wij met zijn tweeën en ondanks veel vooroordelen schaam ik me er totaal niet voor, dit is onze ideale wereld!

Verlangen en vertrouwen

Af en toe denk ik weleens ik wou dat wij ook zo’n standaard gezinnetje uit de boekjes hadden. Maar meestal besef ik niet kort daarna dat ik helemaal niet wil verlangen naar iets wat mij nooit écht gelukkig heeft gemaakt. Wat mij echt gelukkig maakt, is Jinthe en het leven dat wij samen leven, wat we samen doen en waar we samen lachen. Vooral de band die wij hebben maakt mij gelukkig.

Ik hoef haar maar aan te kijken en ik zie of er iets is.

Ik vind het belangrijk dat ze mij alles kan vertellen en dat leer ik haar nu al, dat ze mij met alles kan vertrouwen. De leuke dingen én de minder leuke dingen. Jinthe en ik zijn samen gelukkig en ook dat is een perfect plaatje!

En die foto.. Die kregen we toen het thema was afgelopen weer mee naar huis. Jinthe kijkt er eigenlijk nog dagelijks naar, ze heeft de foto namelijk op haar speelkeukentje gezet en trots dat ze erop is!

Laatst vroeg ons nichtje: ‘Waarom heb je die foto daar?’ ‘Omdat ik dat wil.’ antwoordde Jinthe.

Hoe ervaar jij jouw gezin? Ik vind het leuk wanneer je hieronder je reactie achterlaat. 

Happy single mom Shannon stelt zich voor!

Happy single mom Shannon stelt zich voor!

Even voorstellen

Mijn naam is Shannon, tegenwoordig luister ik ook naar ‘Jinthe ze moeeeeder’!

Ik ben 29 jaar en ik ben al ruim 3 jaar Happy Single Mom van een prachtig meisje van 3,5 jaar, Jinthe dus. Wij wonen samen in een heerlijke masionettewoning in Hoogvliet, Rotterdam. Ik hou me graag bezig met Jinthe, ontwerpen is mijn freelance baan, ik hou van leuke projectjes in huis en ik verkoop o.a. gepersonaliseerde producten via mijn eigen webshop.

Eenzaam? Nee, wel alleen

Gescheiden, een peuter die om 7 uur naar bed gaat en dan alleen op de bank. Dat was even wennen! En ik kan je vertellen, ik ben er inmiddels helemaal aan gewend. Ik voel mij gelukkig niet eenzaam, maar het was wel alleen. In tegenstelling tot vele andere alleenstaande (moeders) vind ik het heerlijk om alleen te zijn ‘s avonds en ben ik een echte Happy Single Mom. Als ik in de avond niet hoef te werken kan ik er echt van genieten om zelf even uit te rusten van de dag, kijken naar de programma’s die ik zelf wil, muziek luisteren die ik zelf leuk vind, hobby’s uitoefenen zonder afleiding. Nou ja, zonder afleiding…

Ik wil nog met je praten

Toen Jinthe nog wat jonger was, sliep ze wat moeilijker. Dus een hobby uitoefenen in de avond zat er toentertijd niet in. Ik zat soms úren naast haar bed en sneaky naar beneden gaan met een krakende trap uit 1960 was ook niet erg succesvol. Van alles probeerde ik en vooral na een dag met veel indrukken sliep ze slecht. Hoe meer ze begon te begrijpen, hoe beter ze sliep. Tegenwoordig komt het ook nog weleens voor dat ze niet kan slapen, maar nu kan ze dat gelukkig gewoon zeggen.

‘Mama, ik wil nog even met je praten’ hoor ik haar dan roepen vanuit bed.

‘Waar wil je over praten dan?’ vraag ik terwijl ik naast haar kruip. ‘Wat we hebben gedaan vandaag.’ En dan nemen we heel de dag door, van wat we hebben gegeten bij het ontbijt tot aan het in bad voor naar bed. Daarna geef ik haar een dikke knuffel, kan ik gewoon weer naar beneden gaan en lukt het Jinthe om lekker te slapen.

Even opscheppen

Jinthe is echt een superlief meisje. Ik noem haar weleens mijn peuterpubertje, maar eigenlijk past dat het grootste gedeelte van de tijd niet bij haar. Ze heeft zelden woedeaanvallen *even afkloppen* en huilen doet ze vrij weinig. Het verbaast me soms zelfs dat ze zich zo groothoudt. Soms denk ik, hup, gooi het eruit! Maar het helpt een hoop dat ze zich goed weet te verwoorden.

Ze weet gelukkig ook dat ze álles tegen me kan zeggen, wat ze leuk vindt, maar ook wat ze niet leuk vindt.

Wat ze wil doen en wat ze juist niet wil doen. En dat alles vertellen doet ze gelukkig ook, ze kan zelfs hele gebeurtenissen tot in detail vertellen. Soms moet ik natuurlijk ook antwoorden dat we allemaal weleens dingen moeten doen die we niet willen, met een pruillipje kan ze dan ‘okee mama’ zeggen, of verdriet erom hebben maar een woedeaanval, nee dat zit er gelukkig (nog) niet in.

Een nieuwsgierig aagje

Ze zit nu in de Waarom-fase, en dat is me er een! In de rij in de supermarkt:

‘Mama, waarom heeft die meneer geen haar?!’ ‘Sst, niet zo hard Jinthe. Omdat die meneer kaal is.’ ‘Waarom is die meneer KAAL!?’

‘Jinthe, strakjes ja?’ ‘Waarom ga jij het niet nu zeggen?’ Gelukkig kon de kale meneer er ook om lachen en hij zei nog ‘Maakt niet uit hoor!’ terwijl hij lachte naar Jinthe. En zo gebeurt er eigenlijk iedere dag wel wat, het is in ieder geval nooit saai met een peutertje om je heen! Het lijkt me superleuk om dit soort verhalen met jullie te delen. Ik hou van interactie, dus laat vooral een reactie achter!

Veel liefs,
Shannon