Reizen met kinderen

Reizen met kinderen

Daar stond ik dan op de luchthaven met twee kleine kindjes en 100 kilo bagage. Reizen met kinderen, ging ik dit echt doen? En of ik dit ging doen! Ons avontuur begon al bij het aanvragen van de paspoorten. Wat vond ik dit spannend zeg. Een reis van zes uur naar Egypte ging van start. Ik weet hoe irritant het kan zijn om een vliegtuig vol huilende kinderen te hebben! Maar de boys hebben zich keurig gedragen. Het opstijgen zorgde voor veel kriebels in hun buikje. De vliegtuigmaatschappij zorgde voor kleurboeken en spelletjes. En man man wat zijn die tablets dan toch een wondermiddel.

Ik liet de kindjes in Egypte kennis maken met de armoede. Zo hebben we een zwerfkindje mee laten eten op een avond, wat waren ze onder de indruk zeg.

Ik wilde ze juist kennis laten maken met de verschillende culturen, dat het niet zo vanzelfsprekend is dat je elke avond met een volbuikje in bed lig, naar school gaat en veilig op straat speelt. Mijn zoontjes hebben ijsjes gekocht voor zwerfkindjes op straat. Ze kregen vriendjes van uit verschillende landen. Ieder kind sprak een andere taal en toch belemmerde het hun spelen niet. Ik heb wat tranen weg moeten slikken.

We zijn ook naar Paradise Island geweest, een boottocht van een aantal uur. Voor de kindjes had ik mooie snorkels gekocht waar ze gewoon in konden ademhalen. In 17 dagen hebben ze zoveel geleerd, ontdekt en ervaren. De zee, het koraal, de cultuur en vooral hoe anders het leven kan zijn.

Reizen met kinderen

Reizen met kinderen

Persoonlijk vind ik een kind nooit te jong om ze dit soort ervaringen mee te geven. Idem dito met het reizen met kinderen. Hoe bevoorrecht ze wel niet zijn met een leven wat ze nu hebben!

Ik zou liegen als ik je nu vertel dat het een ‘ ontspannende’ vakantie is geweest. Ogen, oren, handen kom je tekort. En vaak heb ik gedacht “waar ben je aan begonnen”. Je komt vermoeider thuis dan bij vertrek. Maar hey, we did it!

Afgelopen juli ben ik ook in de auto gestapt en ben ik 5 uur lang naar Duitsland gereden omdat de boys echte kastelen in de bergen wilde zien. Ik kan je vertellen ook dat was een heel avontuur. Maar dat verhaal.. is voor een andere blog!

Tip 1: Gescheiden ouders moeten elkaar toestemming geven om het land uit te komen. Via de gemeente kan je deze formulieren invullen en een uittreksel van de rechtbank aanvragen. Dit kost enige tijd. Dit alles is om kind ontvoering te voorkomen. Zonder deze papieren kan je echt weer rechts om keer maken.

Tip 2: Geef je kind(eren) een koffertje die je vol kunt stoppen met 10 kilo bagage, dat scheelt extra kosten voor bagage.

Tip 3: Zorg voor opgeladen tablets (geloof me deze heb je nodig).

Tip 4: Zorg dat je voor reizen buiten de EU ook een paspoort voor je kindjes aanvraagt (ook hiervoor moet de andere partner toestemming geven).

Reizen met kinderen

Reizen met kinderen

Tip 5: Laat via internet polspandjes maken waar jouw telefoonnummer/land en het bsn-nummer van de kinderen op staat.

Tip 6: Neem een tasje mee met ORS (tegen uitdroging), zetpilletjes, diarree remmers, zalfjes, pilletjes tegen reisziekte, oordruppels (voor eventuele last in het vliegtuig), etc.

Tip 7: Leer je kind(eren) jouw telefoonnummer uit zijn/haar hoofd en hoe hij in makkelijk Engels hulp kan vragen (mits de leeftijd dat toelaat). Zo weet mijn oudste zoon dat hij ‘ call mama’ wijzend naar zijn armbandje moet zeggen als hij mij eventueel kwijt zou zijn.

Tip 8: Neem heel veel geduld mee, geniet van elk moment wat je beleefd. En je komt thuis met hele mooie herinneringen

Liefs Sylvana

Ps: Heb jij nog een tip? Je kunt ‘m hieronder achterlaten! 

Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven

Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven

Is het heel erg als ik het heerlijk vind wanneer de kindjes naar hun papa gaan?

“Geniet van je tijd zonder kindjes” vertelde mensen me toen ik net gescheiden was. Ik kon mensen wel knock-out meppen wanneer ze dat tegen me zeiden. Want juist de kindjes is wat mijn wereld laat draaien. Het eerste jaar van de scheiding liet ik ze om het weekend met tranen achter. Ik sloot mezelf op en telde ik de uren af tot ze weer terug zouden komen. Er kwam niets uit mijn handen en het ritme wat ik normaal had viel weg.

Heerlijk uitslapen? Vergeet het maar! Mijn klok stond zo ingesteld op het ritme met mijn kindjes.

Om maar te zwijgen over een fatsoenlijke maaltijd koken voor mij alleen. Ik stond letterlijk op met lege handen in een veel te stil huis. Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven. Ik zal niet zeggen dat het went, wennen zal het nooit. Maar eerlijk is eerlijk, na een x aantal maanden komt er rust. Ik weet dat ze het goed en leuk hebben bij hun papa. De kindjes gaan met plezier en dat doet wonderen.

Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven

Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven

Ik gun mijn kindjes ook zeker die tijd met papa en toen de tijd vorderde pakte ik deze kans om rust aan mijzelf te gunnen. Avondjes stappen, middaagjes spa, weekendjes weg. Zo boekte ik vorig jaar in de vakantietijd toen mijn kinderen bij hun papa waren, alleen een reis naar het buitenland. Alleen ikzelf kan mijn kinderen een gelukkige mama geven. En zie hier… zonder schuldgevoel kan ik zeggen dat het af en toe heerlijk is.

Loslaten

Zo weet ik nog goed dat de kinderen voor het eerst met hun papa naar het buitenland gingen. Janken, brullen en schreeuwen, verschrikkelijk vond ik het. Het waren de 10 langste dagen van mijn leven. Loslaten noemen ze zoiets. De ergste scenario’s speelden door mijn hoofd! Nadat ik hun papa een waslijst met tips, zalfjes en medicijnen in handen had geduwd, kon ik het een beetje loslaten. En nee, ik twijfelde niet aan hun papa zijn denkvermogen, Hij wist heus ook wel hoe of wat. Het was puur mijn moedergevoel dat ik bij me wilde houden wat me het meeste lief is. Elke dag ontving ik van hun papa wel een foto of filmpje van hele gelukkige kindjes. Kindjes die aan het genieten waren van hun avontuur!

En dan komt het cliché…. “als de kindjes gelukkig zijn is mama dat ook”

Liefs, Sylvana

Ps: hoe ervaar jij het wanneer je kind(eren) naar hun papa zijn? Je kunt je bericht hieronder achter laten. 

Gescheiden en dan?

Gescheiden en dan?

Er zal altijd één ding zijn die een papa en mama doet blijven verbinden, het delen van dezelfde liefde voor hun kind(deren)

Ongeacht wat de situatie ook is – er is maar één ander persoon op de hele wereld die net als jij kijkt naar de kind(deren) en dat is de andere ouder. Mits de papa in beeld is/of is geweest natuurlijk!

Gescheiden en dan?

Gescheiden en dan?

Gescheiden en dan? Ik draag de stempel ‘ single mom’ al vijf jaar vol trots maar, man man wat heerst er vaak nog een taboe op. Intens woest en verdrietig kan ik daarvan worden, zeker als ik persoonlijk kijk naar mijn eigen verhaal van jong mama zijn, jong trouwen en jong gescheiden. De oordelen en vooroordelen van de buitenwereld stonden klaar om afgevuurd te worden. Nou bring it on.. ik heb nooit schaamte gekend voor deze titel! Vond ik het tof? Nee, was ik het ermee eens? Nee! Ging iemand anders dan ik zelf dit oplossen? Nee! Dikke vette nee!

Gescheiden en dan? Mijn hele toekomst zag ik in een seconde uit elkaar vallen. De eerste tijd is het puur overleven.

Een gelukkige mama spelen terwijl mijn hart aan diggelen lag is de moeilijkste rol die ik ooit heb moeten spelen.

Een scheiding regelen, meer werken, nieuw routine, opvang, financieel! Geestelijk/lichamelijk alles stabiel houden! 300 ballen tegelijk de lucht inhouden! En maar blijven lachen, om vervolgens tegen bedtijd in tranen uit te barsten!

Het niet afmaken wat een levenlang zou duren, was moeilijk te accepteren, naast verdriet komen er nog zoveel meer emoties, woede, gemis, verlangen, haat en leegte.Na een tijdje verruilen deze emoties zich voor rust, ruimte, opluchting en acceptatie!

Gescheiden en dan?

Gescheiden en dan?

Na zo’n heel rouw proces -want een beter woord heb ik er niet voor- ga je beseffen dat je het prima alleen kan! Tijd verstrijkt, tijd wacht niet tot dat je je beter voelt, 3x met je ogen knipperen en je bent (in mijn geval) vijf jaar veder. Ik kan mijn ex man nu aankijken zonder moeite of gemis. Sterker nog we zijn veel beter met elkaar sinds we ‘ officieel’ niets meer van elkaar zijn. Onze scheiding ging vlotjes en zonder gedoe! We functioneren veel beter los van elkaar.

Dan komt het stukje acceptatie zoveel makkelijker, want kindjes een verkeerde manier van liefde leren wil je ze besparen. Wij kunnen samen verjaardagen vieren, samen met de kindjes naar zwemles. Samen naar gesprekken op school.

De vriendin van mijn ex-man is een topper voor de kindjes. We kunnen het prima vinden. En geloof me, ik had dit vijf jaar geleden nooit mijn mond uitgekregen.

Op deze manier kunnen we toch nog een goed voorbeeld geven van hoe het wel kan! Een team vormen, samen de mijlpalen beleven.
Want hey, de rest van je leven heb je te maken met je ex partner (denk alvast aan komende kleinkinderen), het stop niet als het kind/deren 18 jaar zijn. En hoe fijn is dat dan als dat in de goede harmonie kan.

Liefs Sylvana