Van avonduren naar avonturen
23 januari 2017 
6 min. leestijd

Van avonduren naar avonturen

Ruim 8 maanden geleden besloot ik mijn relatie te beëindigen.
Na 9 jaar en duizenden pogingen om onze relatie te laten slagen was het klaar. Op.
Eindstand; veel tranen, van plezier en verdriet en een prachtige dochter rijker.
Geen verliezers.

Dit voelde 8 maanden geleden natuurlijk wel anders. Ik voelde me een waardeloze moeder want ik had opgegeven en nam mijn dochter haar gezin af. Al snel nam deze zelfkastijding af en kon ik inzien dat ik niet had opgegeven maar koos voor geluk.
Geluk voor onze dochter, mezelf en uiteindelijk ook voor mijn ex. We vergiftigden elkaar en onze dochter van 3 jaar zat er middenin.

Twee weken na de welbekende knoop, verhuisde ik met onze dochter naar een fijn appartement; het mama-huisje. Mijn ex hielp ons met verhuizen. Dit is het mooiste wat hij kon doen, ik zal hem hier altijd dankbaar voor blijven. Hiermee gaf hij mij mandaat om te verhuizen en dit straalde hij uit naar onze dochter. Het was intens verdrietig maar het was oké.
Een thuis met haken en ogen want ze zou vanaf dit moment niet meer altijd bij me zijn. Misschien egoïstisch maar die gedachte is lang de lijm geweest die onze relatie bij elkaar hield. Ik kon de gedachte niet verdragen dat ik mijn dochter niet meer fulltime bij me zou hebben. En nog erger, dat er ooit misschien een andere vrouw het haar van mijn kind gaat borstelen en herinneringen met haar gaat maken.
Natuurlijk gun ik haar alle liefde van de wereld, maar laat me even wennen aan het idee.
De eerste avond zonder haar heb ik, na het uitzwaaien, als een klein kind zitten huilen op mijn balkon, mezelf troostend met wijn.

Hoe moest ik de avonden zonder haar gaan invullen, hoe gaan we het co-ouderschap vorm geven en (hoe) gaan we het in harmonie redden samen?

Allemaal vragen waar ik geen antwoord op had.
Ik was alle controle kwijt. Ik voelde me waardeloos en onthand. Wat moest ik zonder mijn meisje? Ben ik dan toch te snel weggegaan? Had ik dan toch moeten blijven?
Maar nee, we waren te vaak grenzen over gegaan en het was echt op. En diep van binnen wisten we dat allebei.

De eerste paar weken was het contact goed, we waren het met elkaar eens en knuffelden elkaar zo nu en dan, dat voelde goed en oprecht. We waren een soort van aan het rouwen en voelden ons schuldig, naar elkaar maar vooral richting ons meisje. We snapten elkaar en hadden steun aan elkaar. Al snel werd het ijs dunner en de spanning dikker. Wat vooral niet hielp is dat ik me inschreef bij een aantal datingapps en genoot van de aandacht. Toen mijn ex hoorde dat ik een paar weken na onze breuk met iemand wat ging drinken werd hij enorm boos. Terecht of onterecht maar ik was zijn angel. Alweer.

Ik voelde me schuldig. Alleen koos ik voor het eerst weer eens voor mezelf en ik gunde mezelf dit. Dat gevoel was sterker dan het schuldgevoel, ik had dit nu even nodig.

Ik was niet klaar voor- of op zoek naar iets nieuws maar vond het fijn om te merken hoe ik in de markt lag. Mijn beschadigde ego kreeg weer wat glans en ik vond mezelf stukje bij beetje weer de moeite waard. Om meer strijd in de toekomst te voorkomen, spraken mijn ex en ik af dat ons privéleven de ander niks aanging en we niks met elkaar zouden bespreken op dat gebied. Alleen als onze dochter er bij betrokken gaat worden, zal het de ander aan gaan en dan zullen we het er over hebben.

De alleen-avonden waren al snel niet meer eng of vervelend. Ik ging weer sporten en zorgde goed voor mezelf.

De ene avond zat ik treurend op de bank en voelde ik me daar stiekem goed bij. De andere avond ging ik uit eten of dronk ik een drankje met vriendinnen of soms met iemand waarvan ik wist dat ik hem na het drankje toch nooit meer zou bellen.
Maar.. ik genoot. IK genoot en het boeide me even niet wat iemand anders er van vond. Jarenlang stond ik altijd in dienst van anderen en koos ik als laatste voor mezelf. Nu was het mijn tijd en de enige personen waar ik nu nog verantwoordelijk voor ben zijn mijn dochter en ikzelf.

Na gedegen marktonderzoek en evaluaties met mijn vriendinnen besloot ik dat ik wel even klaar was met het daten. Ik wilde me richten op mijn tweede kindje, mijn werk. Ik zat in een fijne flow en wilde mijn vrije tijd besteden aan mijn werk. Focus voor de volle 120%, zoals ik met alles doe.
Wel behield ik mijn account op de dating apps.

Op een ochtend zei mijn dochter; ‘Mama weet je, als ik bij jou ben mis ik papa. En als ik bij papa ben, mis ik jou.’

Vlijmscherp en door merg en been. Wat een kind. Drie jaar oud en al zo opmerkzaam en open.
‘Mama mist jou ook als je niet hier bent lieverd. Maar ik weet dat je het fijn hebt bij papa dus dan is mama ook een beetje blij.’
‘Ja, papa is echt lief. En jij ook hoor mam. Jullie zijn niet meer boos op elkaar he?’
‘Nee schat, we zijn niet meer boos op elkaar. We zijn niet meer verliefd maar vinden elkaar nog wel lief.’
Toen ik haar die avond naar haar vader bracht en ze me samen uitzwaaiden, zei ze ‘ik ga jou wel missen hoor mama, maar ik ben niet verdrietig’. Mijn kleine heldin, ik ontplofte zowat van trots. Wat een kind.

van avonduren naar avonturen

Een maand of 4 na de breuk sprak iemand me aan. Ik zag eerst alleen een profielfoto en kreeg het direct benauwd. Gast, hier ben ik niet aan toe. Ga weg maar kom hier!
‘Mooie ogen, hoor je vast vaker’ typte hij.
‘Klopt’ dacht ik, maar…… dit is voor het eerst dat het compliment me wat doet.
‘Wat een leuke verrassing ben jij!’ typte ik terug.
We raakten aan de praat en zijn de eerste 2 uur niet meer gestopt. De dagen erna spraken we elkaar non stop, via app en uiteindelijk via de telefoon.

Op een gegeven moment kwam het me te dichtbij.
‘Ik wil niks aangaan met iemand, ben net uit een relatie. Ik wil dit niet’, overtuigde ik mezelf.
Hij respecteerde dit en liet me met rust. Dat maakte hem alleen maar interessanter. Maar ik wist, ik wilde niet en het kon niet, niet nu.

In de weken die daarop volgden miste ik ons contact steeds meer.

Als er wat gebeurde in mijn leven was mijn eerste gedachte; ‘Ah leuk! Ik ga hem bellen om te vertellen dat…’ Maar nee, dat kan niet Ank, want je wilde het niet. Laat het los en laat die jongen met rust.

Na een paar weken vond ik het welletjes en vroeg ik hem uit het niets of ik koffie mocht komen drinken. Of water. In ieder geval geen wijn, want wijn helpt mij over het algemeen niet bij het maken van slimme keuzes.
Ik overviel hem met mijn vraag maar ik was meer dan welkom. Fuck. Nu kan ik niet meer terug. Yes. Nu kan ik niet meer terug.
Ik ging naar hem toe, stiekem in de hoop dat hij tegen zou vallen en ik daarom een streep onder dit contact zou kunnen zetten. Het tegendeel was waar.

Wat ik eigenlijk al wist na die eerste avond, werd bevestigd toen hij de deur open deed. We keken elkaar aan en ik zag dat hij hetzelfde dacht. Dit is het. Geen weg terug.
We zijn inmiddels bijna 4 maanden verder en tot over onze oren verliefd. Ieder liefdesliedje gaat ineens over ons. Sinds die eerste ontmoeting zijn we onafscheidelijk en zijn we ieder vrij moment bij elkaar of hebben we contact. We zien elkaar, we voelen elkaar en we zijn er voor elkaar.

Omdat we allebei een kindje hebben zien we elkaar vooralsnog alleen als we allebei ‘kind-loos’ zijn. Want dat, beste mensen, is nog best een dingetje.

Daten is natuurlijk heel spannend en leuk en als je verliefd bent wil je elkaar zoveel mogelijk zien en spreken, maar we vinden allebei dat we de kinderen niet te vroeg moeten betrekken. Hoe praktisch het soms ook zou zijn.
Zonder oordeel naar koppels die de kinderen er wel vroeg bij betrekken overigens. Alleen ik kies er niet voor. Voor mijn kind zou dit niet goed zijn, omdat ze net een beetje gewend raakt aan het feit dat haar ouders niet meer bij elkaar wonen en ze twee huisjes heeft. Mijn meisje heeft genoeg meegemaakt.

We kunnen er allebei niks aan doen dat mama nu zo verliefd is. Het leven loopt zoals het loopt. Wat ik wel kan doen is alles zo zorgvuldig mogelijk laten verlopen en haar langzaamaan betrekken. Babystapjes.
Ze tekent tegenwoordig gekleurde regenboogjes in plaats van egaal zwarte ‘kunstwerken’.
Mama, je bent blij he? Vraagt ze vaak. ‘Als jij blij bent ben ik ook blij, ik ben niet meer verdrietig.’

Eindstand; geen verliezers.

Van avonduren naar avonturen. Ineens ben je weer verliefd! Ben jij al toe aan een nieuwe relatie? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen