Mijn zoon heeft met negentien jaar al een hele weg van hulpverlening en begeleide woonvormen doorlopen. Daarover gaan mijn eerste blog (Mijn zoon met PDD-NOS type MCDD ) en mijn tweede blog over hoe hij uit huis ging met veertien jaar. In dit derde blog praat ik je bij tot herfst 2015. Hij woont in een woonvorm voor beschermd wonen. En hij heeft het naar zijn zin! Nog wel… 

Nadat hij voor de tweede keer terugkwam na een mislukte poging om begeleid te gaan wonen, zijn de ambulant begeleider en ik negen maanden lang bezig geweest mijn zoon te stabiliseren.

Hij moest de twee negatieve ervaringen eerst verwerken. De angst voor begeleid of beschermd wonen zat er bij hem goed in.

Ze hadden meer afbreuk gedaan bij hem dan opbouw. Het idee ‘ beschermd wonen ‘ riep bij hem niet bepaald positieve gevoelens op.

Hij voelde zich thuis veel meer beschermd en kreeg ondanks zijn eigen beperkingen een hekel aan mensen met een beperking. Hij was er dan ook van overtuigd dat er met hem niks aan de hand was en begreep niet waarom ik zo graag wou dat hij ergens anders ging wonen. Hield ik niet meer van hem? Wou ik van hem af? Het was een moeilijk proces en soms ook zeer pijnlijk want natuurlijk wou ik niet van hem af – ik hield (hou) waanzinnig veel van hem en deed dit niet voor mezelf maar voor hem. Maar hoe leg je dit uit aan iemand die een verwerkingsprobleem heeft, een complexe ontwikkelingsstoornis en daarbij ook nog qua verstandelijk vermogen achterloopt? De ambulant begeleider nam de taak op zich om het mijn kind uit te leggen.

Buiten dat we in een vreselijk strakke structuur leefden en mijn zoon een pictogram-horloge had, deed hij niks zelfstandig. Ik moest hem elke dag alles vertellen wat hij moest doen anders bleef hij apathisch op de bank zitten of sloot zich als een kluizenaar op in zijn kamer. Bewegingsruimte had ik nauwelijks, ik kon nooit alleen de deur uit. In de loop der jaren had hij zichzelf ‘mama’s koffer genoemd die overal mee naar toe moest. Mijn zoon was 10 maanden thuis, inmiddels 17 jaar toen hij ging stijgen in de wachtlijst. De ambulant begeleider vond het tijd worden om hem te gaan voorbereiden op weer een verhuizing naar een vorm van beschermd wonen.

Ze maakten samen een stappenplan. Wat wou hij met zijn leven? Wat was daar voor nodig?

Mijn zoon ontdekte dat hij toch niet tot zijn 35ste bij zijn moeder op de bank wou zitten, hij wou ook weleens vrienden die hij nog nooit in zijn leven gehad had, hij wou misschien ook wel een vriendinnetje.

Door het op zijn niveau uit te leggen kwam het besef langzamerhand bij mijn kind dat hij inderdaad meer begeleiding nodig heeft dan ik hem kan bieden. Dan maar beschermd wonen. Weer. Er werd een nieuwe locatie gevonden, wij gingen samen kijken. Oh wat een feest, een huis met 7 jongeren van zijn eigen leeftijd. Het was er gezellig. En het wonder geschiedde: mijn zoon wilde hier wonen. Een voordeel was het ook nog eens dat het bij ons in de stad was. Op de eerste kennismaking avond werd hij al meegevraagd naar de Efteling. Ik dacht nog: “Die gaat nee zeggen!” maar hij zei volmondig “JA”!

Na anderhalf jaar thuis te hebben gewoond, 1 maand voor zijn 18de verjaardag, ging hij verhuizen. De afspraak was net als met de andere woningen dat hij elke vrijdag tot zondag naar huis kwam. En dit keer was het geheel zijn eigen beslissing wat het voor mij ook makkelijker maakte.

De start was even moeilijk, op visite gaan en een dagje uit is toch anders dan er wonen. Maar hij pikte het snel op en vond zijn draai. Hij kreeg een leuk contact met de andere jongens daar. Mijn zoon kreeg voor het eerst van zijn leven vrienden, daar heb ik toch wel een traantje of tig om gelaten, dit keer niet van verdriet maar van blijdschap. Langzaam maar zeker, want alles bij mijn kind gaat in babystapjes, zag ik mijn kind groeien, ontwikkelen, stabiliseren. Hij werd zelfstandiger, zelfredzamer.

Ook al is hij met zijn 1,90 m. en 125 kilo een beer van een vent, hij had altijd het uiterlijk van een kwetsbaar kind maar nu zie ik een prachtige jongvolwassen man.

autowassenNa jaren aan de anti-psychotica te hebben gezeten, waar hij kilo’s van is aangekomen maar die wel zijn leven gered hebben, kon mijn kind die medicijnen afbouwen en is op dit moment al een half jaar zonder medicatie. Hij gebruikt alleen nog melatonine omdat slapen nog steeds een probleem is, maar daar valt mee te leven. Jeetje, wat was dit een schot in de roos. Dit wil niet zeggen dat mijn zoon geen terugvallen meer heeft, maar daar komen jullie wel achter in de volgende blogs. Maar met zeer veel trots kan ik zeggen: mijn kind doet het goed. Hij werkt 4 dagen in de week (bij een dagbesteding), onderneemt dingen met vrienden, heeft onlangs zijn eerste date gehad.

Het was een loodzware weg en we zijn er nog zeker niet maar als ik dit zie is het echt meer dan de moeite waard geweest. Beschermd wonen is voor ons een belangrijke tussenoplossing.

Dit was toch wat ik voor mijn zoon voor ogen had: dat hij ondanks zijn beperkingen zijn draai zou vinden in de grote buitenwereld. Dat ik niet zijn enige sociaal netwerk zou zijn. Dan kan ik zeggen voor nu: missie geslaagd!

Helaas gooit de overheid roet in het eten, ze zijn van mening dat 18-jarigen volwassen zijn en niet meer behandelbaar en staat zoon lief wederom op de wachtlijst om te gaan verhuizen, dit keer naar een volwassen setting. Ben er niet blij mee, hij zit hier zo naar zijn zin en straks moet hij met zijn 19 jaar tussen de volwassenen van 30, 40, 50 plus gaan wonen, bah! Maar de strijd is nog niet gestreden! Ik weet zelf ook nog niet hoe het zal lopen maar in mijn komende blogs kom ik er ongetwijfeld op terug…

Misschien hebben jullie een vergelijkbare ervaring? Ik hoor het graag.