Beste meneer Rutte, ik was een trotse Nederlander
21 mei 2016 
5 min. leestijd

Beste meneer Rutte, ik was een trotse Nederlander

Beste meneer Rutte,

Er moet mij wat van het hart. Ik ben nooit heel erg betrokken geweest bij de politiek van dit land. Zo rond de verkiezingen verdiep ik me even in de kieslijsten en de speerpunten van de partijen, maar daar houdt het zo ongeveer wel mee op. De reden hiervan is dat ik vertrouw dat de mensen in de Tweede Kamer ons volk vertegenwoordigen en dat die hun werk goed zullen doen. Heel lang ging dit goed, het liep lekker in dit land, alles was duidelijk en verzorgd. Ik was een trotse Nederlander.

“Was”, dat leest u goed. Mijn ontevredenheid groeit gestaag en ik vind het pijnlijk om te zien hoe alles veranderd en verhard. Er zijn zoveel dingen ‘van bovenaf’ besloten waar wij ‘gewone mensen’ mee te maken hebben. En zo weinig positiefs! Ik kan me voorstellen dat het voor u lastig is om zonder concrete voorbeelden een beeld te krijgen van wat ik bedoel, daarom zal ik u in deze brief een aantal voorbeelden aandragen waar ik persoonlijk tegen aan ben gelopen.

Om te beginnen, Meneer Rutte, heeft u ervoor gezorgd dat de peuterspeelzalen in Nederland niet meer toegankelijk zijn voor alle kinderen. U heeft de peuterschool omgetoverd tot kinderopvang. Ouders moeten nu girls-739071_640kinderopvangtoeslag aanvragen om dit te kunnen betalen en als ze daar geen recht op hebben is dit vaak te duur. In enkele gevallen is er een potje van de gemeente, maar geloof me, zo makkelijk gaat dat niet. Op zijn minst is het nog weer een horde om te nemen voor de ouders, die sowieso al steeds zwaarder belast worden in deze participatiemaatschappij. Als lid van de ouderraad van de peuterspeelzaal zie ik het aantal leerlingen steeds verder terug lopen. Zorgwekkend, vindt u niet?

Nu we het toch over de gemeente hebben, hoe vaak heeft u zelf iets moeten regelen via de gemeente meneer Rutte? Hoe vond u dat dat ging? Persoonlijk heb ik geen goede ervaringen met de gemeente. Sinds de gemeente verantwoordelijk werd gesteld voor de zorg, wat voor ons dus wéér een extra horde betekent, is alles alleen maar lastiger en omslachtiger geworden. Bij het aanvragen voor psychische hulp voor mijn kind heb ik aan verschillende ambtenaren moeten uitleggen ‘wat er aan schort’.

Waar dit voorheen de huisarts was of een psycholoog, zijn dit nu ambtenaren zonder medische kennis en vooral ook zónder de beroepsethiek van de medische wereld.

Over die diagnose gesproken; mijn zoon is mishandeld door zijn lerares, daarom had hij hulp nodig. Een lerares die zelf al meermalen om hulp had gevraagd bij de directeur van de school omdat ze merkte dat ze het niet meer aan kon. De school kon haar echter niet helpen want door alle bezuinigingen in het onderwijs konden zij dat niet betalen. Diezelfde school, overigens, is nu zijn leerlingen stelselmatig aan het filteren, steeds meer kinderen eindigen op het speciaal onderwijs. Zelfs dossiers worden vervalst en aangedikt, om maar van de ‘lastige’ kinderen af te komen. Want een andere manier om de rust in de klas te waarborgen (rust die hard nodig is in deze tijd van prestatiedruk) kunnen ze niet meer vinden.

In een tijd waarin het steeds belangrijker is om diploma’s te hebben, eindigen steeds meer kinderen met 1-0 achter.

Kinderen die van het speciaal onderwijs afkomen worden niet makkelijk toegelaten om een reguliere middelbare school. Samengevat zorgen de bezuinigingen in de zorg en onderwijs er dus voor dat de kinderen van nu op jonge leeftijd al geconfronteerd worden met een ongelijke behandeling. Jij was druk als kind en krijgt daardoor de rest van je leven meer moeite met het vinden van een opleiding en daarna het vinden van een baan. Hoezo gelijke kansen?

Oh ja, ook zoiets leuks, zodra je kind wel terecht komt bij het speciaal onderwijs, zoals mijn zoon nu, kom je wéér terecht bij de gemeente! Hoera! Dit keer omdat zij het leerlingenvervoer moeten regelen. Mijn zoon van 10 moest van 7:00 tot 8:45 in een busje zitten vóórdat zijn schooldag begon. De gemeente beloofde verbetering maar gaf tegelijk aan dat er niet genoeg geld is om te zorgen voor knap vervoer. Misschien kunt u begrijpen dat ik ondertussen gegeten en gedronken heb als het om de gemeente gaat, al is het alleen al omdat ik 17 km moet afleggen voordat ik bij het gemeentehuis ben. Alle gemeentes moeten immers fuseren tegenwoordig.

Voor ons, het volk, wordt het leven steeds duurder. Wat wij daarvoor terug krijgen van ons land is steeds minder. Ondertussen komt de ene na de andere misser van de overheid aan het licht. Miljoenen euro’s worden over de balk gesmeten terwijl wij ieder dubbeltje moeten omdraaien.

Ik noem het bonnetje van Teeven, de betuwelijn, wachtgeld, het ict-beleid van minister Blok, moet ik echt verder gaan?tolerance-743053_640

Ook blijft Nederland een beetje hangen in de tijd. Inmiddels is in Amerika het gebruik van Marihuana gelegaliseerd, waar wij in Nederland nog steeds een idioot gedoog systeem hebben. De vaak stijve en soms bekrompen houding van de overheid straalt uit naar de bevolking. Onder andere daardoor raakt ook de tolerantie op zijn retour. Mensen worden mishandeld om hun geaardheid, zwarte pieten zijn van kindervriend naar racisten gegaan, hulpverleners worden belaagd… Waar is de liefde, meneer Rutte?

Ik mis de warmte in dit land. Zelfs nu het buiten 22 graden is. Geld en aanzien is steeds belangrijker, barmhartigheid is bijzaak. Het is de tijd van individualisering. Ikke, ikke, ikke… Een ontwikkeling die ons als mensen en ons als Nederlanders niet veel mooier maakt. Is het niet eens tijd voor de overheid om een goed voorbeeld te stellen? Om te laten zien dat het loont om te helpen en te zorgen? Dat liefde, zoals de liefde voor je land of liefde voor elkaar, alles overwint? Om te laten zien dat mensen het waard zijn om voor te vechten. Dat wij het waard zijn om in te investeren.

Beste meneer Rutte, soms kan een kleine verandering een heleboel veroorzaken. Zeker in positieve zin. En soms is er voor zo’n verandering maar één iemand nodig.

Met vriendelijke groet,

Keetje

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 22 May 2016

Helemaal mee eens wou dat ik het zo kon verwoorden

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 May 2016

Dank je Gerard! Het moest nodig eens gezegd en mag nog veel vaker gezegd, als je het mij vraagt. :-) Bedankt voor het lezen van mijn blog!

Reactie plaatsen