frog-897418_640Mijn zoon heeft al sinds groep 4 extra begeleiding op school en dat was hard nodig. Het heeft hem ook enorm geholpen. Handig om te weten is dat mijn zoon gediagnosticeerd is met ADHD en mogelijk een lichte vorm van ODD. Inmiddels zijn er opnieuw testen gedaan en komt daar waarschijnlijk ook een vorm van autisme naar voren; iets wat ik zelf al heel lang in hem zie.

Als je hem ziet zie je een dood normaal knulletje van 11; iets klein en te smal voor zijn leeftijd, dat dan weer wel. Maar als je hem leert kennen loop je tegen allerlei gedrag aan waardoor je weet dit jongetje is niet zoals alle andere jongetjes. Ik altijd zeg mijn ‘speciale mannetje’.

Het is soms een flinke klus om voor hem de juiste hulp te vinden, maar wel ontzettend belangrijk dus hebben wij al een heel traject achter de rug. Op de basisschool waar mijn zoon zit is dit heel goed geregeld en het contact met de leerkrachten is erg goed. Dat is echt een verademing en geeft als zorgmoeder veel rust.
Dit gesprek zal voornamelijk gaan over zijn middelbare schooladvies waar we nu al een poosje hard voor aan het werk zijn. Het zal ook een gesprek zijn over de overgang van leerkrachten wat natuurlijk altijd spannend is. Wie nu? Krijg ik daar ook zo’n goede band mee?? Het advies was snel duidelijk en precies wat we allemaal al wisten, VMBO-K met leerwegondersteuning. Perfect voor mijn kereltje, zo kan hij zich zonder stress rustig verder ontwikkelen.

Normaal gaan we daarna over op het verdere plan van aanpak voor het volgende jaar… maar dan komt het hoge woord er uit. De rugzakbegeleiding is per ingang van het volgend school jaar door de gemeente stop gezet!! En ik ben echt even in shock!! Hoe dan dit nu? Hoe fix ik deze factor X? “Wauw, gaat het door me heen, dit is ECHT een ding en zeker nu hij z’n laatste jaar in gaat. En nu dan?” Dit krijg ik niet zo snel verwerkt en daar is ook geen tijd voor want het is tijd om me voor te stellen aan de nieuwe leerkracht voor het volgende jaar.
Dit wordt gebracht met een kleine inleiding, aangezien ze me goed kennen. Terecht ook, want het is een leerkracht die ik zelf niet goed ken, maar van wie ik niet zo’n goede indruk had.

Tot mijn grote opluchting blijken mijn zorgen ongegrond, en dat is maar goed ook! Nu de begeleiding wegvalt zullen zij en ik extra goed met elkaar in gesprek moeten, en ik geloof er nu in dat zij een waardige opvolger is van de geweldige leerkracht die ik de laatste 2 jaar had voor mijn speciaaltje.
We beseffen beiden, ik waarschijnlijk iets meer door de ervaringen van de afgelopen jaren, dat het voor haar een hele klus gaat worden zonder de ondersteuning van de begeleiding.

Met het advies een bezwaarbrief te sturen aan de stichting binnen de gemeente, sluiten we dit gesprek af en loop ik verdwaasd de school uit! De zorg is nu een zorg geworden en drukt zwaar op m’n schouders.

In de voorgaande jaren waren er al wat bezuinigingen maar de basiszorg was goed. Zo goed, dat alle scholen in de omgeving dezelfde zorg willen hebben en ook nodig hebben. Aangezien er voor deze scholen niet genoeg budget is om leraren bij te scholen willen ze dus nu de zorg van onze school onderverdelen. Onze zorg, zoals wij dat gewend zijn, valt dan weg tot het minimale. Voor het hoognodige kan er iemand langskomen, maar dit voldoet natuurlijk nooit aan de spontane hulpmomenten die deze kinderen ervaren. Op dit moment kunnen zij direct terecht voor een rustmoment of hulpvraag. In de toekomst zullen ze moeten wachten tot het tijd is voor hun begeleidingsuurtje, en dat is zowel voor de (speciale) kinderen heel heftig als voor de leerkrachten die deze kinderen al tussen hun volle klas moeten zien te sturen.

Als ik bij mijn zoon binnen kom kijkt hij mij lang aan…”Ze gaan weg he?” zegt hij dan…. “Ja, zeg ik, en dat vinden wij niet leuk he?” Rustig praten we het samen door. Ik prijs hem dat hij zo gegroeid is en dat hij het gaat redden zonder hen. Zelf is hij daar niet zeker van (en ik ook niet), maar dat spreek ik op dat moment niet uit.
Op de koffie bij een dierbare vriend spreek ik mijn bezorgdheid uit en deze komt direct in actie en schrijft voor mij, met al zijn kennis van zaken, een prachtige bezwaarbrief. De medezeggenschapsraad van school heeft dit ook gedaan evenals het leerkrachtenteam. Het werkt… gedeeltelijk. De volgende dag krijgen we bericht dat 1 van de dames 3 dagen mag blijven voor de zorg. De zorg die ze normaal met z’n tweeën 5 dagen in de week deelden. Maar toch is er lucht, al hangt het nog zwaar in mijn hoofd.clock-77497_640

Ik word er zo verdrietig van als mijn gedachten uitgaan naar al die lieve en geweldige, maar o zo speciale kinderen die nu hun vertrouwde zorg moeten missen.

En dat puur omdat de overheid en de gemeentes constant in de budgets snijden. Stiekem word ik dan boos.. heel boos! Daar, vanachter hun bureau, beslissen zij over het lot van de zwakkeren die hier zelf niets aan kunnen doen om het aan te vechten. Juist hier moet extra geld voor ingezet worden maar in plaats daarvan worden zij aan hun lot overgelaten en hun emoties en vaste structuur wordt continu afgenomen; iets wat juist voor deze groep zo belangrijk is.
Snel maar een rondje hardlopen, verstand weer op nul krijgen en verder op zoek naar oplossingen. Ik zal die vinden, hoe dan ook!
Running Bee

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!