Ik ben de meest trotste alleenstaande moeder van de hele wereld! De eerste tand van mijn dochter is doorgekomen! M’n arme kindje is de laatste dagen daardoor hangerig en als ik m’n kont keer krijg ik een heel zielig huiltje te horen. Ze mag daarom ook lekker veel bij mama kroelen. Ik gebruik chamodent druppels tegen de pijn en ik heb het idee dat dit werkt. Alsof de pijn van doorkomende tandjes al niet genoeg is, krijgt ze ook luieruitslag van de (soms wel 8) poepluiers elke dag. En ja.. en daarboven op wordt ook nog haar kinnetje schraal van al het kwijl. CC heeft een heel gevoelig huidje dus erg snel last, ik zit er dan ook dicht op met droog/schoon houden en alles goed insmeren. Supermommy to the rescue!

Deze week wil ik graag wat meer kwijt over het feit dat ik een ‘stay-at-home mom’ ben. 

Het is me opgevallen dat er nog al een strijd is soms tussen werkende en niet-werkende moeders onder het mom ‘jij hebt het makkelijker want..’. Ten eerste kunnen we niet in elkaars leven kijken en weten we niet wat een persoon mee maakt of mee heeft gemaakt. Hierdoor kunnen we dus niet oordelen over wie het nou makkelijker heeft of niet. Zelf ben ik erg blij dat ik elk moment van mijn dochter mee maak, maar dit houdt ook in als alleenstaande moeder zijnde, dat ik elke seconde van iedere dag als enige alert ben voor mijn dochter, waar een ander de zorg over laat aan familie, een oppas of opvang. Daar is natuurlijk helemaal niks mis mee, want ieder heeft zijn eigen keus, manieren en opties. Nu ben ik ook het type wat mijn kindje niet graag achter laat bij een oppas, ik voel me héél erg verantwoordelijk en vertrouw dan ook niemand anders behalve mijn moeder om een uurtje op te passen zo dat ik op het gemakje een boodschap kan gaan doen (een hele week boodschappen past helaas niet in m’n kinderwagen)! Die kleine momentjes zijn voor mij dan ook momenten dat ik me zelf even kan opladen, even los van die enorme verantwoordelijkheid want ze is veilig bij oma aan het spelen. En ja, zo word boodschappen ineens een hele andere belevenis. Wie had dat ooit gedacht, dat boodschappen doen het hoogtepunt van mijn week zou zijn?!

Alleenstaande mama Carmen

Voor mijn zwangerschap was ik een 20-jarige party animal. Elke week op stap en het daglicht was nauwelijks aan mij besteed. Cataleya-Chloé is dan ook het beste wat mij is overkomen want ik weet niet waar ik zonder haar nu was geweest.. In ieder geval niet hier in mijn eigen veilige huisje. Er is geen enkele seconde dat ik spijt heb, dit heeft zo moeten zijn. Ze heeft mij nóg sterker gemaakt dan ik al was en dankzij haar heb ik een doel in mijn leven: haar elke dag laten lachen en gelukkig maken. 

CC haar mama zijn is een geschenk van God en zij maakt van mij een beter mens.

Door dat ik een stay-at-home mommy ben, kom ik niet zo vaak onder de mensen. Soms voel ik me hier door wel eens eenzaam, zeker als ik ’s avonds alleen op de bank zit en mijn kleine meisje slaapt. Ik ben er nog niet achter hoe ik hier verandering in ga brengen maar dat ga ik zeker doen. Ook mama’s moeten soms er uit en iets leuksdoen, zeker als ze er alleen voor staan!

Ik ben erg benieuwd naar wat jullie verder over mij/ons willen weten, wat zouden jullie leuk vinden om te lezen? Ik hoor het graag!

XXX Carmen & Cataleya-Chloé