Alles wat ik nodig heb
17 mei 2015 
5 min. leestijd

Alles wat ik nodig heb

 

Toen ik bijna drie jaar geleden voor mijn dochtertje koos en vluchtte, was ik blij dat ik mijn – weliswaar klein – appartement nog had. Maar eens in de zoveel tijd begint het toch te kriebelen; mijn woonwens. Mijn droom voor een iets grotere woonruimte met minimaal twee slaapkamers. Nu dochterlief bijna de magische leeftijd van 4 heeft bereikt – dus een nieuwe levensfase ingaat – wordt dat verlangen nog groter. Ik zal niet zeggen dat het delen van één slaapkamer niet gezellig is. Integendeel, het is heel gezellig. Eigenlijk té gezellig. Vooral in de nachtelijke uurtjes. Dochterlief vindt het geweldig dat haar mama op dezelfde slaapkamer slaapt. Ik daarentegen, als werkende mama, vind het iets minder leuk. Zeker nu we in een fase zitten waarin dochterlief ’s nachts regelmatig wakker wordt en ik dus steeds minder vaak in mijn diepe slaap kom.

De woningmarkt trekt aan. De hypotheekrente is laag. De banken zijn steeds coulanter in het meedenken met je restschuld. Reden genoeg om een makelaar uit te nodigen. Ik wist dat de woningprijzen gedaald waren, maar zo laag had ik niet verwacht.

Mijn type appartement gaan momenteel de deur uit voor minimaal € 30.000 minder dan in de tijd dat ik het kocht. Laten er heel toevallig ook nog een tiental appartementen in mijn complex te koop staan. Oeps

Natuurlijk had ik met het scenario van een restschuld rekening gehouden. Ik hoopte op een minimale restschuld. Tot zover mijn theorie. De praktijk wijst uit dat ik kan rekenen op een halve ton (!) aan restschuld. Dit nog zonder de torenhoge rente van een eventuele betaalregeling meegerekend. Dit nieuws van de makelaar kwam hard binnen. Een hele nacht heb ik ervan wakker gelegen. Ik zag mijn droom uiteen spatten.Alleenstaande mama Jootje2

Wat wil ik graag verhuizen. Wat gun ik mijn dochter en mezelf graag een eigen slaapkamer. Wat gun ik het haar, vooral voor de vorming van haar eigen identiteit. Maar nu overhaast verkopen heeft consequenties. Zoals elk redelijk denkend mens, moet ik toegeven dat dit het niet waard is. Ik gun mijn dochter liever een leven zonder geldzorgen en leuke dingen blijven doen, dan dat ik jarenlang een restschuld aan het aflossen ben.

Als single mama ben ik afhankelijk van één salaris, mijn salaris. Het zouden dan financieel zware jaren worden. Elk dubbeltje omdraaien, geen leuke dingen meer ondernemen en veel geldzorgen. Dat alles vanwege mijn wens voor een extra slaapkamer

Waarom? Omdat ík graag groter wil wonen? Omdat ík denk dat mijn kind geen eigen identiteit heeft in onze huidige situatie? Of omdat mij dit wordt aangepraat, in het kader van pedagogisch verantwoord opvoeden?

Maar een eigen slaapkamer ‘hoort’ toch? Als ik logisch nadenk, dan besef ik gelukkig dat dit geen ‘pedagogisch verantwoord’ vraagstuk is. Het ontbreekt mijn dochter zeker niet aan een eigen identiteit, net zomin als dat het haar aan een eigen wil ontbreekt. Als ik naar mijn kind kijk, dan zie ik een gelukkig, leergierig, tevreden en zelfstandig kind. En we hebben een (leuk!) dak boven ons hoofd.

Als ouder heb ik een verantwoordelijkheid richting mijn kind. Ik kan het voor mezelf niet goedpraten dat ik, als single mama en als enige kostwinner, mijn kind én mezelf een zwaar leven tegemoet laat gaan. Iedereen heeft dromen, deze mama ook, maar niet ten koste van mijn kind. Ik heb al tijdens mijn zwangerschap geleerd om bewuste en weloverwogen keuzes te maken, keuzes in het belang van mijn kind.

Ook dit keer kies ik voor haar (welzijn). En daarom heb ik voor nu het moeilijke besluit genomen dat we ons kleine appartement van 55 m2 voor geen goud verkopen, of liever gezegd voor geen habbekrats. Want nu verkopen zou een financiële strop betekenen. Het einde van ons zorgeloze leven. En dat ga ik niet op het spel zetten. Over een paar jaar kijk ik weer kritisch naar de woningmarkt en de waarde van mijn woning. Hopelijk zijn de huizenprijzen weer wat gestegen en ziet de situatie er anders uit. Zeg nooit nooit. Je weet niet wat de toekomst je brengt. Ooit komt deze droom echt binnen handbereik. Als de tijd rijp is. Het lot bepaalt nu dat dit onze woning blijft en daar gaan we optimaal van genieten.Alleenstaande mama Jootje1

Ik ben trots op mezelf. Trots dat ik me wederom niet laat leiden door mijn ego. Ik ben een ouder die altijd het welzijn van haar kind voorop stelt. Het voelt even alsof ik weer ‘geslaagd’ ben voor een (ouder)test. En nu is er weer vooruitzicht. Vooruitzicht op vakanties, uitjes, leuke dingen doen, lunchen met vriendinnen en nog veel meer

Ik zeg NEE tegen een hoge restschuld. Ik zeg JA tegen een leven zonder geldzorgen. Het samen leven op 55 m2 heeft ook zijn voordelen. Nu kan ik geoorloofd shoppen om ons woongenot nog meer te vergroten. Deze beslissing geeft rust. En rust brengt inspiratie. Ik ben meer dan gemotiveerd om onze kleine woonruimte optimaal te benutten en er optisch ruimtelijker uit te laten zien.

Nu kan ik een andere ‘droom’ uit laten komen; de droom van interieurstyliste. Ik ga onze woning de komende tijd restylen. Het begin is al gemaakt. Ik ben trots op het resultaat! Wat een beetje schuiven met meubels al niet kan doen. Dochterlief heeft nu echt een plekje voor haarzelf. Regelmatig is ze te vinden op onze slaapkamer. Het is echt haar plekje geworden. En wat betreft die grotere woning. Na rust volgt bezinning. Wees blij met wat je hebt. Je eigen gras is zo groen als dat je zelf maar wil zien. Ik ben gelukkig.

Ik zit lekker in mijn vel. Mijn dochter is een gelukkige en tevreden peuter. Ik geniet intens van ons drie-eenheid gezin. Wat wil ik nog meer? Ik heb toch eigenlijk alles wat ik nodig heb

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 17 May 2015

Ik ben supertrots op jullie! Xxx je mama

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 May 2015

wauw knap hoor! ik kan me vinden in jou verhaal.. al heb ik het dan minder zwaar.. ik woon in een slechte buurt heb ook een klein huisje maar is wel een huur huis.. ik kies ook bewust om geen koophuis te nemen omdat ik zekerheid wil om voor mijn kind te kunnen zorgen. hij heeft wel een eigen kamertje en ik vind t ook heerlijk mijn eigen ruimte.. maar de situatie hier is te eng om gem daar alleen te laten slapen.. ik denk elke dag wel aan een ander groter huis in een veilige buurt. al ben ik ook erg dankbaar voor een dak boven mijn hoofd. dat herhaal ik elke x tegen mezelf als ik me down voel. Knap van jou dat je zo positiefkan blijven! die van mij is 4.5 en sta al die alweer ingeschreven.. ik hoop ook voor jou dat je een goede oplossing kan vinden en je het huis zal krijgen waar jullie je echt thuis kunnen voelen!

Anonymous
Door

Anonymous

op 18 May 2015

He jootje zolang jij gelukkig voelt doe wat voor jou prettig is, tuurlijk is een grote huis handiger maar de stress erbij is het niet waard. Ik heb een huurhuis, en eigelijk weet ik bijna zeker zelfs als mogelijk is dat ik geen koophuis wil omdat ik erg aan mijn vrijheid gehecht ben. Ik wil weg wanneer daar zin in heb. Maar ook leuke dingen doen zoals jij het zegt , samen met je dochter leuke dingen doen is toch veel fijner dan in een groot huis leven en toch beperkt en steeds om alles moeten denken Ik vind je besluit verstandig geniet van nu , wie weet later toch een mooie kans en die neem je wanneer je daar klaar voor bent :) x

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 May 2015

Dank jullie wel voor jullie lieve reacties! Lfs, Jootje

Reactie plaatsen