Alleenstaande mama Vlinder2

Ooit was ik een blik verf. Ik voelde me er niet meer of minder door. Ik was vers en had een veilig gevoel met een deksel boven mijn hoofd. Totdat jij kwam, mij aankeek en meenam. Ik hoorde onder de deksel een vrolijke stem. Ik vond het spannend. Wie is hier, wie heeft mij en wat zouden wij gaan beleven? Je maakte me levend door mij op jouw muur te schilderen. 

Jouw muziek stond luid aan en je was mooi. Ik was blij verrast. Dus dat ben jij en wat was ik blij met jou. Dagenlang keek je naar mij, vol bewondering. Je liet me aan iedereen zien en ik kreeg er bijna een kleur van. Jij was zo trots op mij. Op jouw zelf uitgekozen kleurtje, jouw werkstuk. 

Je gaf me een cadeau. Een cadeautje wat alleen van jou en van mij was.

Een prachtig schilderij op de muur, wat een bijzonder licht gaf dat. Ik voelde me veilig bij jou. Jij was er elke ochtend en je keek mij iedere dag liefdevol aan. Soms was je weliswaar wat minder vrolijk, maar dat hoort bij het leven.

De dagen werden langer en jij bleef steeds vaker weg. Je kwam thuis en ik werd niet meer bewonderd. Soms keek je zelfs niet naar me en ook niet naar het mooie schilderij. Ik werd er verdrietig van en ik wilde je weer laten stralen. Ik liet de zon binnen om mij te laten stralen zodat jij weer vrolijk naar me keek. Zodat ik weer een glimp van je op kon vangen, van jou, zoals ik je had leren kennen.

Maar het leek erop dat, hoe meer ik mijn best deed, hoe bozer je werd.

Je gooide met spullen naar me, wat een kras op de muur veroorzaakte en op mij. Een krasje, een vernieling, op dat mooie werkstuk. Daar heb ik veel verdriet van gehad, maar ik hield me stil. Ik was bang om je te verliezen. Er kwamen meer en meer krasjes op de muur. En op mij. Ik werd steeds angstiger en mijn tranen stroomden in stilte door.

Alleenstaande mama Vlinder1

Tot het moment kwam dat jij besloot om mij een ander kleurtje te geven, want jij vond mij niet meer mooi. Jij vond mijn krassen afschuwelijk en je ging je zelfs schamen voor mij. Zonder overleg werd ik overgeschilderd. Ik hield me stil, want ik had geen mening. Jij vond dat ik een andere kleurtje moest krijgen en ik liet het gebeuren. Als jij weer straalt, dan straal ik vast ook weer. Ik had nog steeds mijn mooie cadeau bij me, het schilderij, dus het maakte mij ook niks uit.

De nieuwe kleur had effect. Jij was weer even blij met mij. De nieuwe kleur vond ik zelf helemaal niet mooi, maar zolang jij er gelukkig van werd, was dat weer in mijn voordeel. Zo probeerde ik positief te blijven denken.

Tot dat de dag kwam waar ik voor vreesde…

Jij werd boos en je maakte wederom een kras op me. Ik werd er zo verdrietig van, mijn nieuwe ik, was weer weg, vernield. Ik werd er stil en hard van. Er was geen energie meer om me weer op te fleuren voor jou. Ik voelde mij verstenen en het stukje beton werd steeds droger. Ook het schilderij had haar schittering verloren. Dat ik nu hier en daar een kras had, kon mij niks meer schelen. Ik ging weg. Hoe een stenen muur zich verplaatst is onvoorstelbaar. Muren kunnen niet lopen, maar niks blijkt onmogelijk te zijn. Ik verplaatste me naar een andere kant, weg van jou en ik zag jou niet meer. Jij was er niet.

Maar wat er gebeurde had ik mij niet voor mogelijk gehouden. Het schilderij wat je mij gaf werd mijn nieuwe energie. Het begon naar me te lachen en kwam steeds dichter naar me toe. Ik besefte me dat dit nieuwe leven in mijn leven weer gelukkig werd als ik gelukkig werd. Het schilderij lachte naar me en straalde levenslust uit. Het maakte het schilderij niet uit of ik krassen had of lelijk was. Het bleef lachen en soms huilen, als ik met mijn gedachten ergens anders was.

Dit schilderij voelde alles aan, wat ik voelde. Wanneer ik mij verdrietig voelde, voelde zij het ook. Toen ik dit door had, voelde ik me toch een beetje verplicht om mij niet meer verdrietig te voelen. Want dit bijzondere cadeau, wat jij mij toen gaf, gaf om mij en ik om haar. Zonder angst. Wij hebben nu eenmaal krassen en vlekken zien er soms smerig uit. Maar dat maakt ons niks uit, wij zijn blij samen. En voelen ons krachtiger dan ooit. Wij zijn nu niet meer een muurverf. Alleenstaande mama vlinder

Wij zijn nu een schilderij, met alle kleuren en krassen.

Ondanks dat jij niet meer bij ons bent en ik me niet kon voorstellen hoe ik me ooit weer gelukkig zou voelen zonder jou. Hoe ik zou kunnen overleven zonder jou. Hoe ik weer onvoorwaardelijk lief kan hebben. Ondanks de onzekerheid door jouw krassen. Ondanks de pijn en verdriet. Is het toch gelukt, ook dankzij jou.  Bedankt voor jouw levensles. Nu weet ik wat echte liefde is. Zonder deze ervaring was ik misschien nog steeds in sprookjesland. Zonder de krassen, maar ook zonder de intense liefde en verantwoordelijkheid welke ik met gemak kan dragen. Nu weet ik dat ik alles weer aan kan, samen met mijn schilderij.