Voor u staat een wanhopige vrouw, maar bovenal een wanhopige, uitgeputte moeder. Een moeder die nu al weer ruim 22 maanden voor haar kinderen vecht, een moeder die al die tijd roept dat het zo niet verder kan. Een moeder die het beste wil voor haar twee prachtige jongens.

Toen ik mijn jongens kreeg was het laatste dat ik ooit zou willen dat ons gezin onder toezicht zou komen te staan. Dat wij als ouders niet alleen het zeggenschap over onze mooie mannetjes zouden hebben. Dat mijn kinderen beschadigd zouden worden door het gedrag van hun ouders.

Toch is dat wat ik nu vraag, wat ik eigenlijk al ruim 22 maanden vraag. Help mij om mijn kinderen te beschermen. Help mij om mijn kinderen het leed en de trauma’s te besparen die mij in mijn leven niet bespaard zijn gebleven. Want als zelf zowel lichamelijk als geestelijk mishandeld kind weet ik uit eerste hand wat voor een diepe littekens dit in je achterlaat.

Nee, ik doe niet alles goed, ik maak ook fouten. Ook met mijn scheiding. Ja, ik heb me in het begin van de scheiding ook in het heetst van het moment laten verleiden in een discussie die uitmondde tot ruzie’s met mijn ex man. En daar waren mijn kinderen ook bij. Ik had misschien dingen anders en beter aan kunnen en moeten pakken, dat weet ik ook. Ik ben helaas ook maar een mens en niet gespeend van fouten.

Wat ik wel doe is meer van mijn kinderen houden dan wie of wat ook ter wereld. Ze alles willen geven, ze gelukkig willen zien en ze laten opgroeien tot prachtige volwassen mensen. De mensen die ik nu al in ze zie en ze begeleiden op de weg daar naar toe. Ik vind dat het een voorrecht is dat ik dat met ze mag doen en verheug me op het pad wat we samen zullen gaan doorlopen.

Help me mijn kinderen te beschermen

Maar ik maak me ernstige zorgen, ernstige zorgen om hun ontwikkeling en hun welzijn. Dat het huwelijk van hun vader en mij al lang dood was, voordat ik besloot de stekker eruit te trekken, dat is geen geheim. Dat ik het zo lang heb door laten gaan was omdat ik het mijn kinderen wilde besparen om in een gebroken gezin op te groeien. Totdat ik er achter kwam dat het voor ons allemaal beter en fijner zou zijn als we toch apart verder gingen. Dat het bericht van mij dat ik wilde scheiden niet goed ontvangen zou worden dat had ik never nooit niet gedacht. Dat mijn ex dat ook zou uit kuren op onze kinderen nog minder.

Toegegeven, mijn ex was nooit zo betrokken bij de kinderen en ging alleen iets met ze doen als ik hem van de bank af schopte en hij moest. Dan ging hij buiten iets doen, zodat de buitenwereld wel zou zien wat een geweldige vader hij dan wel niet was. Nu ook nog. Iedereen moet weten wat voor verschrikkelijk mens ik dan wel niet ben. Dat ik hem zijn kinderen, zijn huis, zijn auto en zijn geld afgepakt zou hebben. Heel fijn, hij mag zeggen wat hij wil. Maar help me de kinderen te beschermen.

Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat ik zo verschrikkelijk ben. Net zoals ik ze nooit zal vertellen dat ik hun vader een flapdrol vind. Want mijn kinderen horen onvoorwaardelijk van hun beide ouders te kunnen houden. Mijn kinderen horen niet van hun vader te horen dat hij ze niet meer wil, omdat ik een eind heb gemaakt aan het huwelijk of om dat hij het niet meer aan kan. Dat hoor je niet tegen kinderen te zeggen, en ik kan het weten want ik heb heel mijn leven niets anders gehoord van mijn ouders.

De beste kansen en hulp

Mijn kinderen horen die 10 a 15 minuten in het weekend met hun ouder hun huiswerk te kunnen maken omdat ze dyslexie hebben. En niet van vader te horen dat ze het niet eens mogen maken. Ze horen de beste kansen in het leven te krijgen en de hulp die daarvoor is moet ook aangepakt en benut worden. Mijn kinderen moeten hun sport en hobby’s uit kunnen oefenen en naar de musical school gaan op zondag omdat dat is wat ze graag willen en niet thuis blijven bij vader omdat die ze niet wil brengen met het smoesje ik heb geen vervoer, want om te gaan zwemmen met ze heeft hij wel vervoer.

Mijn kinderen horen niet aan mij of mijn nieuwe vriend hun excuses aan te bieden voor hun vader omdat die als een idioot tekeer gaat tegen ons, ons bedreigt als we de kinderen op komen halen. Mijn kinderen zouden niet op een zondag avond om 20.30 met spoed op de huisartsen post moeten zitten omdat ze een stafylokokken infectie hebben van hun stuitje tot aan hun knieën waar ze al bijna 3 weken mee rond hebben gelopen en nachten niet van hebben kunnen slapen van de pijn omdat er niet naar een huisarts is gegaan al die tijd.

Mijn kinderen horen dan niet 2 weken later nog steeds te moeten smeren met een antibiotica crème en zo het weekend weg te gaan. Om ze na het weekend terug te krijgen, keurig met de tube crème die alleen heel het weekend niet gebruikt is en waardoor de infectie die er nog zat nu weer groter geworden is. Mijn kinderen zouden geen zwemlessen moeten hoeven missen omdat ze niet medisch behandeld zijn. Maar ook zouden mijn kinderen niet hoeven te liegen als ze gaan zwemmen, en moeten zeggen dat ze hun zwemdiploma al hebben terwijl ze het nog niet hebben omdat er geen zwembandjes gehuurd gaan worden.

Mijn kinderen hoeven niet te horen dat ik niet eet omdat ik alleen eten voor hun heb, en ik geen eten voor mezelf kan betalen omdat hun vader die zegt dat ik hem financieel kaal pluk, zijn rekeningen niet betaald, zijn schulden die hij op mijn naam gemaakt heeft niet betaald en weer geen alimentatie betaald. Nee ik zeg wel dat ik geen honger heb.

Kinderen zouden niet zo hoeven te leven

Mijn vriend die meer voor mijn kinderen doet dan hun eigen vader. Die er dag en nacht voor mij en mijn kinderen is, die hun boterhammetjes smeert, die ze troost als ze verdriet of pijn hebben die ze leert fietsen, die ze overal mee naar toe neemt en die ze behandeld alsof het zijn eigen kinderen ook zijn, zou niet van mijn 9 jarige zoon moeten horen, dat het die zoon spijt dat zijn vader zo tegen hem te keer ging. Dat hij bedreigd word door de vader van de jongens, als hij de kinderen eens zou aanraken. Nou mijn vriend raakt ze aan, hij troost ze helpt mee in de dagelijkse verzorging leert mijn zoon fietsen en pakt ze op als ze gevallen zijn.

Maar laten we nu even eerlijk zijn, zo zouden kinderen niet moeten hoeven te leven. Ik wil niets liever dan dat mijn kinderen een prettig en mooi contact hebben met allebei de ouders, dat ze niet 1 maar 2 huizen hebben die ze thuis noemen en die een veilige haven zijn. Maar ik ben op, ik ben kapot. Emotioneel maar ook lichamelijk. Dit gevecht sloopt mij. Zelfs al zeg ik niets, doe ik alles om geen confrontatie uit te lokken. Dan nog komt de confrontatie zodra mijn ex mij ziet. Help mij om dit beter te krijgen. Help mij mijn twee mooiste en kostbaarste dingen te beschermen. Help mijn kinderen want ik kan het niet alleen.

Wat een heftige brief aan de kinderrechter. We wensen Natasja en haar gezin heel veel geluk en sterkte in deze situatie. Wat zou jij doen als je in haar schoenen stond?