Brief aan mijn moeder
09 september 2016 
5 min. leestijd

Brief aan mijn moeder

Een brief aan jou omdat ik door jou ben geworden wie ik ben
Een brief aan jou omdat jij mij hebt laten zien hoe het ook anders kan
Een brief aan jou omdat ik jou nooit meer zal zien
Een brief aan jou omdat ik nooit afscheid van jou zal nemen

Vandaag kreeg ik te horen dat  je was gevallen. Je bekken gebroken en je enkel gescheurd. Zonder te twijfelen wist ik al dat dit moest zijn gebeurd terwijl je had gedronken. Jammer genoeg werd dat bevestigd; je kon het drankje niet afslaan terwijl je het niet kon hebben in combinatie met je medicijnen. Het besef dat je hiermee de gever een schuldgevoel geeft zal jij niet hebben. Waarschijnlijk voel jij alleen jouw pijn, waarom moet jouw leven zo zijn?

Waarom begrijp jij na al die jaren nog steeds niet dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk? Dat je je eigen kansen moet creëren en dat alcohol alles kapot maakt wat je lief is?

Ik vermoed dat je je nu heel eenzaam voelt want alles wat je aan vanzelfsprekende liefde zou moeten  hebben ben je kwijt. Mij ben je kwijt.

Misschien pleit het voor je. Je was nog maar 17 jaar oud en binnen 1 maand zette ik je leven op z’n kop ( pas met 7 maanden wist je dat ik kwam)! Je hebt geschreeuwd, ‘IK WIL JE NIET!’  Ik heb dat gevoeld heel mijn leven. Nooit een blik van liefde, een blijk van blijdschap als we samen waren, ik voelde me als een last. Een last die jij delen kon, want jouw ouders hielden van je en vingen mij op waar ze maar konden. Ze zorgden ervoor dat jij je jeugd behield en hielpen jou met al je zorgen. En ondanks alle pijn die jij hen aandeed waren ze daar altijd.

Voor mij waren ze mijn redding; daar waar jij mij niets kon geven, gaven zij mij dat wel en waar jij alles verknalde, waren zij daar om de ellende weer op te ruimen. Ik hield van ze als of ik van hen was… was ik maar gewoon van hen!

fantasy-1553341_640Je sleepte me mee van café naar café, liet me avonden in de steek omdat je moest werken en daarna op stap ging. Soms kwam je thuis in de nacht en had je een cadeautje voor me mee. Wat jij nooit wist is, dat ik voordat je thuis kwam, al uren op de trap zat te luisteren of ik je voetstappen aan hoorde komen. Ik vertelde je huilend dat ik was aangerand door de buurman en daardoor een boek had verdiend. Je werd boos. Ik loog en had het boek vast gestolen! Je bracht het terug met excuses voor mijn gedrag!

De eenzaamheid die ik voelde toen ik thuiskwam van mijn eerste schoolfeest en jij naar het café was:  ik  kon het huis niet in.

De dag dat ik op school werd gebeld en alles kwijt was; mijn huis en mijn spullen waren weg. Je had de huur niet betaald. De verhalen in het café; jij hebt nooit beseft dat een puber dit nooit zou moeten horen. Ik was je getuige toen je trouwde in de gevangenis zodat je je man meer zou kunnen bezoeken. Maar ja, gelukkig was ik net 17 en woonde al samen omdat ik eigenlijk nergens meer terecht kon.

Als je bij mij op de koffie kwam in mijn (met veel moeite opgebouwde) huisje schonk ik je koffie, die jij verrijkte met Bacardi. Luisterend naar je kritiek (jij kon het altijd beter), zag ik je afgunst als iets in mijn voordeel goed ging, om je daarna geld te geven voor boodschappen, voor jou en je man, want je had honger.

Op een dag vertelde je mij dat je gek was op mijn dochter maar niets voelde voor mijn zoon. Zoals gewoonlijk had je behoorlijk wat gedronken. Ik was verbijsterd, met stomheid geslagen. Je raakte nu mijn kinderen aan, mijn liefdes, mijn alles! Na dat gesprek knapte er iets in mij. Het was de druppel: ik kon jou niet langer verdragen!

boy-1261332_640

Vlak daarna maakte ik me ook los van de verkeerde man, die jij zelfs ook nog verdedigde. En vanaf toen begon mijn rust met mijn oogappeltjes. Eindelijk had ik mijn leven in eigen handen zonder de zorg voor jou!

Jouw leven, jouw fouten en jouw egoïsme zullen nooit de mijne zijn. Dat is wat jij mij geleerd hebt: vecht voor je geluk, vecht voor je kinderen. Geef liefde want alleen dan krijg je liefde.

Mijn kinderen hebben mijn onvoorwaardelijke liefde en steun. En ik geniet, ondanks dat het leven niet altijd makkelijk is, ontzettend van hen.

Voor velen is het vanzelfsprekend dat je een moeder hebt die van je houdt, die er voor je is en die op welke manier dan ook een fijne oma is voor de kinderen. Heel soms overvalt het me wel eens met verdriet dat mijn kinderen dat niet hebben. Maar iemand zoals jij hebben wij niet nodig! Wij zijn namelijk een sterke eenheid met z’n 3-en en niets en niemand kan daar ooit tussen komen.

En nu na zoveel jaren, wordt mij verteld hoe ziek je bent en hoe slecht het gaat. Er wordt mij verteld dat ik niet zo koppig moet zijn, dat het misschien binnenkort te laat is.

Het is al veel te laat. Ik mis jou namelijk niet. Ik heb jouw pijn niet nodig! Ik ben nu een onafhankelijk en sterke single mama die vecht voor haarzelf, en trots is op haar kinderen. Zij zijn de enigen die mijn energie en tijd waard zijn!

Maar eerlijk is eerlijk. Je verdient een bedankje: door jou ben ik die sterke vrouw geworden. Jouw fouten hebben mij geleerd hoe het wel moet!

Dankjewel mama!

Running Bee

Wat een heftig verhaal voor Running Bee. Ze mag trots zijn op hoe ze het zelf nu doet! Heel knap en wat een sterke vrouw is ze! Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Reactie plaatsen