Brief aan mijn narcistische ex

Een brief zou je heus niet serieus nemen. Net zoals je het leven van onze dochter niet serieus neemt. Daarom laat ik deze brief ook niet aan jou lezen, maar aan de lezers van HSM.

Drie jaar is onze dochter nu.. Of eigenlijk is het meer mijn dochter. Je hebt haar al 2 jaar niet gezien. Je ontkent haar bestaan. Alsof ze ook een van de vele leugentjes is die je ooit verteld hebt. Het is een prachtig meisje met een prachtig karakter. Haar gezichtje toont soms jouw gezichtsuitdrukkingen. Haar haarkleur en krullen heeft ze ook van jou. Buiten dat om herken ik niks van jou in haar.

Mijn meisje. Ze zal haar vader nooit leren kennen vrees ik. Eigenlijk is dit alleen maar goed voor haar. Maar zo zal zij dit nooit voelen. Zij zal altijd opgroeien met het idee dat haar papa haar niet de moeite waard vond. Het erge hieraan is dat het nog waar is ook. Zo lang heb ik me kwaad gemaakt hierover. Weet je wel hoeveel vaders (of moeders) hun kind wél graag willen zien, maar wie dat niet mogen of kunnen?

Jij kiest er zelf voor. Vanuit je narcistische brein snap ik dit. Ik heb het je te moeilijk gemaakt. Je kon mij niet meer raken. Pas toen ik doorhad hoe ik je dat moest laten zien, liet je me met rust. Het scheelde ook dat je toen een nieuwe vriendin (lees: slachtoffer) kreeg.

Nu, zo’n 2,5 jaar later heb ik begrepen dat de relatie met je nieuwe vriendin ook over is. Ex 3 noem ik haar even voor het gemak. Wederom zijn je tactieken niet geslaagd en ben je doorgegaan met de patronen van je laatste 4 of 5 relaties.

Grappig detail trouwens dat je tegen ex 3 zegt dat je mijn dochter niet meer wilt zien uit angst voor mij. Jij?! Bang voor mij?! Ik heb er hartelijk om gelachen!

Je hebt nu 3 kinderen. Bij 3 vrouwen. En met alle 3 de vrouwen heb je problemen, al heb je van mij de minste last. De andere 2 vrouwen zullen vechten voor hun kind. Ik heb dat ook gedaan, maar heb het anders aangepakt. Hierdoor ben ik niet in een jarenlange vechtscheiding met jou terecht gekomen, ook al waren wij niet getrouwd.

De andere 2 kinderen wil je wel zien. Misschien komt dit doordat dit jongens zijn. Zeker je laatste zoon lijkt als 2 druppels water op jou. Ik houd mijn hart vast voor de strijd die om dit onschuldige jochie gestreden gaat worden.

Ondanks dat ik hersteld ben van de PTSS die door jou is ontstaan, merk ik nog steeds angst als ik hoor dat jij wéér een ex erbij hebt. Die vrouwen zoeken namelijk allemaal contact met mij, omdat ze allemaal bang voor je zijn. Het liefst zou ik ze allemaal leren hoe ik met jou ben omgegaan, maar onze situaties verschillen allemaal te veel van elkaar.

Je gaat het nog druk krijgen met alle rechtszaken. Er liep nog een rechtszaak en je laatste ex zal er vast ook een gaan starten. Ik had het ook kunnen weten dat er wat gaande was toen je me laatst appte. Je noemde ex 1 als aanleiding, maar verzweeg dat ex 3 nu ook een ex is.

3 kinderen waar jij het leven van hebt verwoest. 3 vrouwen die je de vernieling in hebt geholpen, waarvan alleen ik zo goed als hersteld ben.

Dan heb ik het nog niet eens over de exen en scharrels tussendoor, want die waren er ook nog.

Wanneer houdt dit eens op? Als ik me dit afvraag realiseer ik me direct dat het niet op gaat houden. Je hebt namelijk altijd een volgende prooi achter de hand. Daar leef jij van. Die macht en die spelletjes waaruit jij jouw eigenwaarde haalt.

Eigenwaarde, pfff.. Je hebt zelf geen makkelijke opvoeding gehad. In je jeugd ben je keihard mishandeld door je moeder. Dat neem ik je niet kwalijk. Wat ik, en met mij vele anderen, je wel kwalijk neem, is jouw keuze om keer op keer leventjes van onschuldige kinderen te verwoesten.

Je bent weliswaar hartstikke ziek en dat valt je niet kwalijk te nemen. Toch ben ik reuze opgelucht dat jij mijn dochter niet meer wilt zien.

De gedachte dat ik haar ook maar iets moest laten meevoelen van wat ik allemaal heb moeten doorstaan, oehh… die gedachte kan ik niet eens verdragen. Ik ben weggegaan toen ze 10 maanden oud was, dus ik was op tijd. Ze kent je namelijk niet eens. Ze heeft nog nooit naar een vader gevraagd. Dit komt nog wel. We hadden afspraken gemaakt met de mediation, maar hier heb je je niet aan gehouden.

Ik ben op tijd weggegaan en heb haar de psychische en fysieke kwellingen bespaard. Ik heb mijn dochter misschien een gezin ontnomen, maar ze groeit wel veilig en vol warmte en liefde op.

Je hebt ervoor gezorgd dat ik moest stoppen met mijn werk, doordat ik agressieve cliënten niet meer kon handelen. In mijn huidige werk ondervind ik ook de restverschijnselen door jouw toedoen. Er zijn echter mooie uitdagingen op mijn pad gekomen door de situatie met jou. Mooie kansen die ik graag benut.

Het was een lange weg, maar ik ben inmiddels sterker dan ooit. Een happy single mom die blij is dat ze van jou af is. Je hebt me even onder controle gehad, maar door super hard aan mezelf te werken ben ik de betere versie van mezelf dan vóór ik jou ontmoette. Ik hoop met heel mijn hart dat het je andere exen ook gaat lukken. Dat verdienen ze namelijk…