“Mijn zus wilt m’n dochter een baby born cadeau geven voor haar verjaardag, ze vraagt of ze een witte of bruine Baby Born moet kiezen, wat vind jij?” Een vriendin van mij stelt mij deze vraag. Haar dochtertje is half Nederlands/half Turks, maar met haar donkerblonde haren en grote blauwe ogen is daar weinig van te zien.

Mijn reactie: “Kies voor een bruine Baby Born, zo leert ze op een vroege leeftijd dat er allerlei soorten mensen zijn”.

Mijn dochter is half Nederlands/half Surinaams, oftewel, een ‘half bloed kindje’. Zelf ben ik erg multi-cultureel opgegroeid en ik kijk dan ook niet op van gemengde kinderen.

Ik woon in Zeeland waar er allemaal kleine dorpjes zijn en men elkaar allemaal ‘kent’, waar ze geen schaamte kennen en een wildvreemde mij regelmatig vraagt: “Het is een donkertje he?” “Ja mevrouw, ik heb een getinte baby.” Ondertussen ben ik die vraag al meer dan zat, want het lijkt bijna alsof al die mensen die dat vragen, het maar raar vinden. In mijn omgeving wonen er wel meer donkere of gemixte kinderen/gezinnen, maar je kunt het niet echt vergelijken met de grotere steden. En ik vraag mij daarom soms wel eens af, wat als Cataleya-Chloé mij op een dag vraagt waarom mama zo’n witte huid heeft en zij niet?

Dan leg ik haar uit dat er mensen zijn in allerlei soorten, kleuren en maten. Donkere mensen, lichte mensen, grote mensen en kleine mensen. Mensen met blonde krullen, mensen met bruine stijle haren enzovoorts.

En dat ieder mens gelijk is, ongeacht zijn/haar uiterlijk.

Een half bloed kindje

Een half bloed kindje

Maar wat nou als er kindjes zijn die dat niet geleerd hebben thuis? En mijn lieve kindje pesten of gemene dingen tegen haar zeggen omdat ze zo’n prachtig huidskleurtje, mooie bruine krulletjes en schitterende amandelvormige ogen heeft, waar ze mij misschien dan wel heel verdrietig mee aankijkt?

Wat zeg je dan? Je bent hartstikke mooi… “Die kindjes zijn jaloers op je mooie kleur en krulletjes.” Maar of dat haar verdriet zal weg nemen, de tijd zal het leren!

Waar ik woon zijn ze voornamelijke blanke mensen gewend, je wordt hier snel met een schuin oog aangekeken als je ‘anders’ bent. Bijvoorbeeld ook al als je je anders kleed of een ‘uniek type’ bent. Ik hoop dat CC hier nooit mee te maken krijgt want het kan je als persoon heel erg veranderen! Wat ik haar hoop mee te geven in haar leven: iedereen is gelijk.

Hoe zou  jij dit aanpakken? Of hoe pak jij dit aan met jouw kind(eren)? Merk je nog iets van vooroordelen? Laat je reactie hieronder achter.