Anticonceptie zonder hormonen

Anticonceptie zonder hormonen

Anticonceptie zonder hormonen, daar ben ik echt zoooo’n grote voorstander van! Ik vertel je waarom.

Toen ik begin 20 was, had ik iedere maand meerdere migraine aanvallen. Het was heftig, zwaar en ik werd eigenlijk wel gillend gek. Ik kreeg toen het advies om eens met de pil te stoppen, die ik al sinds mijn 16e slikte. In de pil zaten immers veel hormonen en dat kon weleens een mede oorzaak zijn van de heftige migraine aanvallen. Dus toen ik 23 jaar was, stopte ik na 7 jaar met het slikken van hormonen.

Staan jij daar eigenlijk wel eens bij stil? Dat het als vrouw blijkbaar heel ‘normaal’ is om hormonen te slikken?

Ik moet er altijd aan denken wat er zou gebeuren wanneer wij tegen mannen zouden zeggen, “slik maar wat hormonen wanneer je niet wilt dat ik zwanger wordt.”

Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat 9 van de 10 mannen je uit zouden lachen en zouden zeggen “ik ga toch niet zomaar hormonen in mijn lichaam stoppen”. En toch doen wij vrouwen dat wel…

Hoofdpijn

Hoofdpijn

Terug naar mijn migraine. Ik stopte met de pil en mijn migraine aanvallen verminderde met 75%! Ik heb er nog steeds wel last van, maar veel minder als voorheen. Ik viel ook nog eens af en ik zat veel lekkerder in mijn vel. Sterker nog. Mijn heftige depressieve gevoelens die ik vanaf mijn 16e had, verdwenen bijna als sneeuw voor de zon.

Dat zette mij toch wel heel erg aan het denken en ik ging op onderzoek uit.

Het gebruik van hormonen, heeft veel nadelige gevolgen op de vrouw:

  • De pil kan leiden tot depressie of lager libido.
  • Hormonen kunnen leiden tot hoofdpijn of zelfs migraine
  • Door hormonen kun je aankomen in gewicht
  • De pil kan zorgen voor stemmingswisselingen
  • Je hebt een licht verhoogde kans op hart-en vaatziekte
  • Je wordt verliefd op de verkeerde man.
  • Je hebt licht verhoogde kans op trombose

Nu doet de pil natuurlijk ook iets goed: je wordt niet zwanger wanneer je dat niet wilt.

Maar wat nou, wanneer je én kunt voorkomen dat je zwanger wordt (of juist wilt weten wanneer je vruchtbaar bent) én GEEN (ja je leest het goed) hormonen hoeft te slikken.

Vanaf het moment dat ik weet dat anticonceptie zonder hormonen mogelijk is, wil ik niet meer anders.

Ladycomp

Ladycomp

Waarom zou ik in hemelsnaam hormonen blijven slikken, terwijl anticonceptie zonder hormonen mogelijk is. Lieve dames, ik geef jullie een geweldige oplossing waardoor wij als vrouw nooit meer die rotzooi in ons lijf hoeven te stoppen: De Lady-Comp. Met de Lady-Comp voorkom je zwangerschap met de zekerheid van de pil, maar zonder bijwerkingen.

Yes ladies, en deze methode is 100% natuurlijk en hormoonvrij! Anticonceptie zonder hormonen dus!

Hoe werkt het?

De Lady-Comp berekent aan de hand van je basale lichaamstemperatuur bij het wakker worden je vruchtbaarheid en geeft je groen licht (onvruchtbaar) of rood licht (vruchtbaar). De berekeningen van de Lady-Comp zijn gebaseerd op het verband tussen temperatuur en vruchtbaarheid en maakt gebruik van de gegevens van meer dan 1 miljoen cycli van tienduizenden vrouwen. Het is een feit dat je tijdens een cyclus maar op 6 dagen zwanger kunt worden; op de 5 dagen vóór de eisprong en op de ovulatiedag zelf.

Je cyclus

Je cyclus

Met de Lady-Comp weet je dus iedere dag of je die dag seks kunt hebben, zonder kans op zwangerschap. Ideaal toch!

7 redenen om over te stappen op Lady-Comp

  1. 0% (!!!) hormonen in je lichaam, je kunt dus weer helemaal jezelf zijn
  2.  Lady-Comp is net zo betrouwbaar als de pil
  3. Met de Lady-Comp kun je zien wanneer je vruchtbaar bent, handig wanneer je wél zwanger wilt worden
  4. Een eenmalige investering, hierna hoef je nooit meer te betalen voor anti-conceptie
  5. Minder stemmingswisselingen
  6. Minder hoofdpijn
  7. Inzicht in je eigen hormoonhuishouding

Ik gun het iedere vrouw om zonder extra hormonen door het leven te gaan. Meer info vind je hier.

En dan ineens heb je borstkanker

En dan ineens heb je borstkanker

Lieve lezers van Happy Single Moms

Ik ben een nieuwe blogger bij HSM en wil me daarom eerst voorstellen. Mijn blognaam is Iris Lemaire. Ik ben 43 jaar, single, mama van Merel (8) en Lars (16). Samen met mijn kinderen woon ik in een oud vrijstaand huisje in Waalwijk, vlakbij het centrum. Sinds 2009 ondernemer en eigenaar van een adviesbureau. Dit jaar vier ik mijn tien jarig bestaan.

Dat wordt niet het grote feest wat ik me had voorgesteld. Maar wel een belangrijke mijlpaal die ik, als ik wat meer hersteld ben, zeker ga vieren. Tien jaar ondernemerschap waarin ook mijn dochter is geboren en waarvan haar papa dacht dat hij geen vader wilde zijn en ik mijn dochter alleen op de wereld zette. Het ondernemerschap heeft voor mij vele betekenissen gekregen door de jaren heen. En dat feestje dat komt er met alle toeters en bellen zodra ik ‘beter’ ben.

1 juni 2018 “u heeft borstkanker”

Terwijl ik dit schrijf, staar ik een tijdje naar deze datum. De letters staan er zo rustig, vind je niet? Gewoon zoals alle datums. Maar deze dag was een heftige, rare, ongelovige en onwerkelijke eerste juni. Ik weet nog dat het mooi weer was. Op deze vrijdag kreeg ik het definitieve nieuws. “Mevrouw, na de biopten onderzocht te hebben moeten we u mededelen dat u borstkanker heeft.” Ik had een gesprek bij Mammacare en had mijn zoon bij me, mijn moeder, mijn vriendin Wendi en mijn nicht Marjolein. De laatste twee schreven alles op zodat we later op een rijtje konden zetten wat de verpleegkundige allemaal had gezegd. Triple negatief, chemo, amputatie, reconstructie etc.

Ik wist niet hoe ik me moest voelen

Na het gesprek liepen we door naar de poli voor bloedafname. Er werd een uitgebreid bloedbeeld bepaald. Wat later bleek, het ijkpunt en referentiekader in verband met de chemo’s en mijn waardes die weldra achteruit zouden gaan. Ik voelde me een beetje dof en verdoofd. Mede ook omdat ik eigenlijk niets van borstkanker wist. Als alleen dat tijdens de basisschoolperiode van Lars de moeder van een leerling uit zijn klas aan borstkanker was overleden. Tijdens het gesprek met de mammacare verpleegkundige bleek ik verkeerd geïnformeerd te zijn over het type borstkanker. Aanvankelijk werd gezegd dat ik triple negatief was. En dat is geen fijn type. Overlevingskansen de eerste vijf jaar zijn laag. Wendi was woedend op deze verpleegkundige over de manier waarop ze mij de diagnose vertelde. Wendi is coach en vond dat ze weinig empathisch vermogen had. Het ging langs me heen, ik dacht meer over wat ik zojuist te horen had gekregen.

Gesprek met oncoloog gaf opheldering

Het gesprek met de oncoloog nadat ik alle onderzoeken had ondergaan gaf veel duidelijkheid en opheldering. Er was geen sprake van triple negatief. Mijn diagnose was HER2 positief. Dat betekent dat de kankercel een eiwit receptor (een soort antenne) heeft. Deze soort borstkanker is zeldzamer dan de hormonale vorm. Overlevingskansen zijn goed. Maar ik had wel agressieve, snel delende en loslatende tumors. Ik had een tumor in mijn borst en een uitzaaiing in mijn lymfe. Ook bepaald geen kleine tumors. Daarom ging alles in een stroomversnelling en begon ik op 14 juni met de eerst chemo kuur.

Inmiddels 4 maanden verder

Ik merk dat het schrijven over mijn proces me goed doet. Ondertussen heb ik erg veel geleerd over borstkanker. En nog meer over supplementen die helpen tijdens de chemo om het vol te kunnen houden. Ik ben middeltjes op het spoor gekomen die meehelpen de kankercellen af te breken. Ik wil graag een bijdrage leveren aan informatiedeling voor vrouwen die dit meemaken en niet weten waar ze moeten beginnen. Van nature houd ik in lastige situaties mijn hoofd koel en ga over tot actie. Ook tijdens ziekte heb je een plan van aanpak nodig, zeker als single mom. Ik wil graag andere vrouwen inspireren met mijn optimisme, mijn concrete aanpak en zoektocht tijdens mijn proces borstkanker. Dat is de reden om me bij het team van bloggers te voegen van Happy Single Moms.

SuperVrouw de rasoptimist

Nu heb ik de afgelopen maanden heel veel geschreven over wat er is gebeurd en hoe ik daarmee ben omgegaan en dat kan ik onmogelijk in deze blog gieten. Als je meer wilt lezen over het begin of over de middelen die ik heb gevonden kun je dat nalezen op SuperVrouw. Ik zal nu elke twee weken een blog posten op HSM met wat ik doormaak en hoe ik mijn ziekteproces combineer met mijn kinderen, mijn werk en het behandeltraject. Heb je vragen, stel ze dan gerust! Ik beloof sterk in positieve gedachtekracht. Vanaf het moment dat ik precies wist wat ik had is de knop omgegaan. Heb ik geen moment gedacht dat het niet goed zou komen. Het komt goed!

Waarom trampoline springen een must is!

Waarom trampoline springen een must is!

15 jaar geleden kreeg ik de diagnose ME.

Voordelen van trampoline springen

Voordelen van trampoline springen

Ik ben toen begonnen met het springen/bouncen/joggen op een trampoline. Ik was op zoek naar iets wat ik met al mijn enorme lichamelijke beperkingen thuis kon doen zodat ik toch een beetje kon bewegen. Trampoline springen geef ik altijd als tip mee aan mijn cliënten. Veel van mijn cliënten willen afvallen, meer energie of hebben andere gezondheids gerelateerde klachten en dan is trampoline springen ideaal. Het helpt ze om hun doel te bereiken! Door de onbekendheid van trampoline springen krijg ik er altijd veel vragen over. Vandaar dat ik er een blog aan heb gewijd. Dus bij deze, mijn ode aan trampoline springen voor zowel jong als oud!

Ik had nogal wat eisen waar mijn ideale bewegingsvorm aan moest voldoen. Hieronder vind je mijn ‘eisenlijst’:

  • Het moest fun zijn
  • Het moest ontspannend en dus stressverlagend werken
  • Het moest effectief zijn
  • Het moest efficiënt zijn (ik kon niet eens van bed naar bank lopen laat staan 5 minuten bewegen)
  • Het moest mijn lymfesysteem activeren
  • Het moest gezondheidsbevorderende resultaten geven

Oftewel; Het moest mij gaan helpen in mijn weg naar herstel van mijn diagnose ME.

Na veel research te hebben gedaan ben ik zodoende bij trampoline springen uitgekomen. Dit voldeed aan alle bovengenoemde eisen. Ik houd niet van het woordje moet maar voor mijn bewegingsvorm waren dit wel echte moetjes.

Trampoline springen

Voordelen van trampoline springen

Voordelen van trampoline springen

Trampoline springen is erg laagdrempelig, maar wat ik het belangrijkste vond is dat het je lymfesysteem helpt om gifstoffen kwijt te raken. En omdat ik door mijn diagnose ME al jaren niet meer kon bewegen en mijn lichaam ook niet kon/kan ontgiften zonder de juiste supplementen hiervoor in te nemen leek dit een heel goed idee voor mij. Door even te bouncen zet ik mijn lymfesysteem aan het werk! En omdat ik ook veel te veel stress had was het voor mij ook een hele goede manier om de stress uit mijn lichaam kwijt te raken.

Ik heb eerst bij een speelgoedwinkel een kindertrampoline gekocht. Deze veert minder goed maar zijn ook goedkoop. Ideaal om dus uit te proberen. Toen dit beviel ben ik de Bellicon gaan kopen. Ondanks dat ik er de afgelopen 5 jaar geen gebruik van heb kunnen maken doordat ik te ziek was heb ik er geen seconde spijt van gehad.

Mijlpaal bereikt!

Nu het met mij weer goed gaat gebruik ik het wel weer elke dag! Ik heb gisteren voor het eerst sinds 15 jaar 45 minuten op de trampoline gejogd. Voor ik het wist waren de 45 minuten voorbij. Ik was zelfs bezweet. Wat normaal voor mij een teken is dat ik dan de inspanningsgriep/PEM krijg en vervolgens minstens 3 dagen ontzettend ziek in bed moet doorbrengen. En dat is nu niet. 5 minuten bouncen was de afgelopen jaren onmogelijk laat staan 45 minuten “joggen”. Een leuk bijkomend voordeel is dat mijn zoontje het ook leuk vindt om samen met mij te springen, dus dat doen we nu ook regelmatig. Super leuk en ontspannend!

Herstellen van Me/Lyme/EpsteinBarrVirus

Voordelen van trampoline springen

Voordelen van trampoline springen

Ik vind het zo’n vreemde gewaarwording. Heerlijk! Dat ik dit “ineens” kon doen zonder nare gevolgen is voor mij een bevestiging dat alles wat ik doe om weer gezond te worden zijn vruchten af begint te werpen.  Ik doe echt heel veel om mijn ME/Lyme/EpsteinBarrVirus te verslaan. Denk aan o.a. eten en leven volgens de Paleo Leefstijl, Neurofeedback, veel supplementen en vitamine passend bij mijn behoeften, krachtraining à la bodybuilding, wandelen en dus trampoline springen en stressvermindering op nummer 1. En daar komt de Bellicon dus ook weer goed te pas.

Goed. Tot zover mijn ode aan de Bellicon ;).

De voordelen van trampoline springen:

  • Het verbetert de capaciteit om zuurstof tot je te nemen
  • Het verbetert je balans
  • Het lymfestelsel wordt geactiveerd en hierdoor helpt het je om je gifstoffen beter af te scheiden
  • Het versterkt je spieren en dus ook je hartspier
  • Het verbetert je reactievermogen en conditie
  • Je bloedsomloop wordt geactiveerd
  • Activeert het metabolisme van elke cellen (!)
  • De rustige beweging bevordert het zelfherstellend vermogen van je lichaam (!)
  • Het helpt bij afvallen

Tegen welke klachten kun je gaan trampoline springen*

  • Rugklachten
  • Bekkenbodem instabiliteit
  • Cardio
  • Lymfestelsel
  • Allergieën
  • Diabetes
  • Immuunsysteem
  • Gewrichtsaandoeningen
  • Osteoporose
  • Afvallen
  • Stress & Burnout
  • Levenslange Gezondheid

* Bovenstaande lijst kun je terugvinden op de officiële site van Bellicon. Ik word niet betaald door Bellicon. Ik ben gewoon ontzettende fan van trampoline springen om gezondheids bevorderende redenen.

Mocht je nu overtuigd zijn dat trampoline springen ook wat voor jou is, heel veel plezier en ik ben benieuwd hoe het je gaat bevallen! En ik ben natuurlijk ook benieuwd wie er al trampoline springt en om welke reden je dit doet!

Ps: Sta je onder behandeling van een arts overleg altijd eerst even met de arts of hij trampoline springen geschikt voor jou vindt!

Wat de vlek?!

Wat de vlek?!

De kleine dame is inmiddels 6 weken oud. Ze is een vrolijke baby en ik vind haar zo’n groot cadeau. Een grote glimlach met dat kale koppie erboven wat afgewerkt is met twee hele grote bruine kijkers, fantastisch! Maar welke moeder vindt haar baby niet de allermooiste?

Ik merk dat er achterin haar nekje een rood vlekje zit. Ikzelf heb juist in mijn nek een super gevoelige huid. En dit zal ze dan wel van mij hebben. Ik knip alle labels uit de rompers. Dan zal ze er minder last van hebben.

Aardbeienvlekje

Na drie dagen lijkt de vlek wel donkerder te zijn. Zelfs wijn rood. Ten grote van een ouderwets dubbeltje. Ik moet van de week toch naar het consultatiebureau, dan vraag ik het gelijk even.

Het blijkt en aardbeienvlekje. Een kluwe van bloedvaatjes dat niet is gestopt met groeien terwijl dat wel had gemoeten.

Er is niets aan de hand. Dit gaat vanzelf weg, wordt er gezegd. Ondertussen blijven mensen om mij heen vragen wat het is. Mijn perfecte baby heeft een vlek. Mijn mooiste meisje heeft iets wat er niet hoort. Ik vind haar sowieso schitterend. Maar merk wel dat ik er vaker voor kies om de vlek niet te tonen. Ik ben die vragen nu al zat.

wat de vlekEr wordt niemand bestraald

Nu is ze 3 maanden en is de vlek uitgegroeid tot een beste bult ter grote van een twee euro munt en heeft de dikte van mijn pink. Op het consultatiebureau hebben ze me beloofd dat er een afspraak wordt gemaakt met de kinderarts in het ziekenhuis. Dit duurt en duurt maar. En er gebeurt niks. Ik bel het consultatiebureau en daar weten ze nu ineens van niets.

Ik nam deze instelling al niet heel serieus. Dus neem net als altid zelf maar het heft in handen. Ik ga via de huisarts naar de kinderarts. De huisarts heeft het over bestralen en ik merk dat ik dat helemaal niks vind. Er wordt hier niemand bestraald. Bij de kinderarts vertellen ze me gelukkig dat er niet zoveel loos is en dat de bult in de gaten gehouden wordt. Dat stelt me gerust want we gaan over twee weken op vakantie.

Net voor de vakantie merk ik dat er een zwarte stip ontstaat in de aardbeienvlek. En dat mijn kleine meid er last van lijkt te hebben. Ik regel een spoed afspraak bij de kinderarts en zij bekijken hem nog voor ik in het vliegtuig stap.

Niks aan de hand mevrouw. Wij denken dat hij implodeert en dat hij snel weg zal zijn. Dat is goed nieuws denk ik nog.

Ze weet alle locals in te pakken

We zijn heerlijk op vakantie naar één van de Canarische eilanden. Uk geniet zichtbaar van het zwemmen en de aandacht die ze krijgt. Oma is ook mee en ze kan haar ogen niet van haar af houden. Met haar grote grijns weet ze alle locals in te pakken.

Ik merk dat haar bult open gaat en begint te pussen. Een heel klein beetje. Ik besluit het ziekenhuis in Nederland te bellen. Hun advies is het zo schoon mogelijk houden en zodra we weer in Nederland zijn op spreekuur te komen.

Het wordt van kwaad tot erger. Ik merk dat mijn mop haar buikje aanspant en haar nekje omhoog houdt tijdens het verschonen. Het doet haar flink zeer. Wat heb ik het te doen met mijn kleine grietje. Gelukkig gaan we morgen naar huis.

Bij thuiskomst wordt ik doorverwezen naar het Emma kinderziekenhuis. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit soort zaken en daar gaan ze mijn kleine meisje helpen.

In de wachtkamer van het Emma Kinderziekenhuis is het al snel een realitycheck. Ik zie kindjes met wijnvlekken in hun gezicht en andere kinderen met ergere zaken. Ik weet dat het maar uiterlijk is. Maar ik weet ook hoe hard kinderen tegen elkaar kunnen zijn.

Heftige medicijnen

Na het eerste duidelijke gesprek over de aardbeienvlek wordt er besloten dat m’n uk aan de bètablokkers gaat. Dat is best een heftig medicijn voor zo’n klein kindje. Het is ooit per toeval ontdekt dat het de groei van de bult stopt. Dus ‘Lets go for it!’ En het werkt. De bult wordt niet groter.

Een klein jaar heeft ze de medicatie geslikt. Nu, nu ze bijna 3 jaar is wordt hij door de plastisch chirurg weggehaald. Ik ben blij, maar ook een beetje angstig voor de narcose. Ik kan me ook niet zo goed voorstellen hoe het er uit gaat zien zonder bult. Deze hoort nu op de één of andere manier bij haar.

Maar ik weet dat kinderen hard zijn. Het is nu de tijd. Ze heeft genoeg huid in haar nekplooi, ze zal er psychisch niet heel veel van mee krijgen en hij is weg voor ze naar de basisschool gaat.

Wordt vervolgt…

Zie ook: Een dag op pad met haar donor

Heb jij dit wel eens meegemaakt met je kindje?

En dan ineens zit je in de lappenmand…

En dan ineens zit je in de lappenmand…

Dat je als moeder niet ziek kunt zijn is een feit. Want alles gaat door, het werk, de kinderen. Helaas kwam ik begin dit jaar thuis te zitten met een hernia. En werd ik gedwongen dingen uit handen te geven. Dat viel niet mee voor iemand die graag de controle houdt, maar ik moest wel, want ik verging van de pijn.

Hobbelend tussen ziekenhuis, arts en thuis was ik niet veel waard. Ik kon vooral liggen en slikte sterke pijnstillers. Te lang achter elkaar zitten/liggen het was funest. Maar de zorg voor de kinderen ging natuurlijk door. Toen ik een nekkraag kreeg had ik iets meer ondersteuning, maar hoe meer ik deed, hoe heftiger de pijn werd. En dat waren maar simpele dingen als de boodschappen of een was aanzetten. Soms zat ik huilend aan tafel van de pijn en de frustratie.

Voor jezelf zorgen

Mijn dochter, die ziek zijn met de dood associeerde; haar zieke opa was het jaar daarvoor gehemeld, sprak zelfs uit dat ze bang was dat ik dood zou gaan. Dat heb ik gelukkig snel uit haar hoofd kunnen praten, maar het laat je wel even zien wat er in zo’n koppie omgaat.

Mijn leven, wat zo lekker liep en superdruk was, kwam ineens tot stilstand. Dat was wennen. Want eerder stond ik om 5 uur op en was ik om 6 uur thuis. Ondanks dat het lange dagen waren, genoot ik van de drukte en mijn leven. Maar nu moest ik bewust een pas op de plaats maken. Wat me ook liet inzien dat het belangrijk is om voor jezelf te zorgen en niet altijd maar door te blijven gaan. Want achteraf had ik al heeeeel lang nek- en rugklachten en bleef ik gewoon doorhobbelen. Want druk, kinderen, het leven.

Rust in de tent

Mijn fysiotherapeut zei letterlijk: “je hebt al die tijd je nek uitgestoken, nu zegt je lichaam gewoon stop” en dat is misschien precies wat het was. Gas terug en de autonomie van het lichaam laten aanspreken voor herstel. Mijn geduld is ontzettend op de proef gesteld en het thuiszitten is me erg gaan opbreken. Maar nu ik weer wat aan het werk ben, mijn studie weer heb kunnen oppakken kan ik zeggen dat ik er weer een beetje ben. Maar wel met de les dat ik wat beter voor mezelf moet zorgen. Dus niet meer te lang met klachten doorlopen en ik volg sinds kort yoga, iets wat ik al heel lang wilde. Rust in de tent, want iets minder dan 200% is ook goed genoeg.

Zie ook: Alleenstaande moeder en ziek zijn

Ben jij jezelf wel eens voorbij gelopen waardoor je ziek werd? Hoe zorg jij nu voor jezelf?

 

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje, vinden we de balans.

Na de Tsunami kom ik stukje bij beetje weer tot rust. Ik ben voorzichtig weer aan het werk gegaan.
Op het gemak en gelukkig krijg ik hier alle ruimte voor. Leuke dingen doen, dat is de opdracht.
Ik raak eindelijk in balans. De Tsunami heeft me gek genoeg geholpen. Alles is weggespoeld.
Een harde les, maar ik leer! Ja zelfs op mijn leeftijd kan je nog leren.

Ik leer kiezen voor mezelf. Misschien durf ik zelfs te zeggen dat ik mezelf eens wat vaker bovenaan zet.
Ik laat me niets meer opleggen. En ik geniet van alles wat er in mijn leven speelt. Ik bepaal de regels. Het valt me soms zwaar om een goede balans te vinden tussen werk en mijn privéleven. Maar ik leer, elke dag. Stukje bij beetje, met vallen en opstaan. Ik snak naar rust, van binnen bedoel ik dan.
Ik wil de rust terug vinden in mijzelf. Het is een zoektocht, met veel uitdagingen.
Op sommige dagen kom ik mezelf weer keihard tegen, maar ik weet dat ik het terug vind.

Omdat eerlijkheid het langste duurt

Mijn grote vent komt weer in balans. Hij heeft lang in de knoop gezeten. En ik ben alleen maar trots op hem. Het gaat nu goed met hem. Dankzij onze sterke band. Niet te slopen dat is wel gebleken.
Hij krijgt de vrijheid om zijn eigen keuzes te maken. Samen hebben we de afspraak gemaakt, dat hij me alles mag vragen. Hij krijgt op elke vraag een eerlijk antwoord. Soms erg moeilijk, maar het werkt voor hem. Uiteraard verpak ik het soms in een roze papiertje. De waarheid is soms gewoon te hard. Ook voor mezelf. Maar eerlijkheid duurt het langst.

We bevechten tijgers, boeven en piraten

Het gekke is dat mijn kleintje nu juist uit balans is. Zijn fantasie raast op volle toeren.
Zijn vader is sommige dagen een superheld of hij jaagt de tijgers weg. Papa duikt in elke fantasiespel op. Hij mist zijn vader, dat is duidelijk. Dit is zijn manier om er mee om te gaan. Soms word ik er intens verdrietig van.

Langzaam, maar zeker. Stukje bij beetje!

Elke dag vraag ik me af, wat houdt hij hier aan over? Ik kan weinig anders doen dan hem de aandacht en liefde geven die hij verdient. Hier wacht altijd een warm thuis, hier mag zijn fantasie zijn werk doen, als het hem helpt. Hopelijk vindt hij ook zo zijn balans terug en ondertussen bevechten we samen tijgers, boeven en piraten.

We zoeken onze weg, maar dat lukt ons. We hebben elkaar, we houden van elkaar.
Mijn grote vent, mijn kleintje, onze ietwat gekke hond en ik.  Ons bijzondere gezinnetje.
We komen er wel. Langzaam, maar zeker, stukje bij beetje.

Zie ook: Wat als je zoon het emotioneel zó moeilijk heeft

Hoe heb jij alles na je scheiding een plekje kunnen geven?

Wil je nooit iets missen van Happy Single Moms?
Ontvang dan regelmatig leuke mails vol met tips & inspiratie!

Bedankt voor je inschrijving! Je ontvangt snel een mail met inspiratie van mij!