Heel hard wegrennen of toch blijven?

Heel hard wegrennen of toch blijven?

Heel hard wegrennen of toch blijven?

Het is een vraag die steeds door mijn hoofd spookt. Ik ben een gevoelsmens in hart en nieren, maar praten over gevoel vind ik lastig. Ik schrijf het vaak van me af. Gelukkig heeft mijn telefoon een notitieblok, deze wordt veelvuldig gebruikt. Mijn gedichten helpen me om alles helder te krijgen, ik deel ze zelden. Ik sta met mijn hardloopschoenen in de hand, maar ik twijfel! Ik wil eigenlijk zo graag blijven en zien wat er gebeurt. Ik vecht tegen mezelf.

Ik moet bij het begin beginnen, om jullie te laten begrijpen waar mijn vraag vandaan komt.

Wegrennen of blijven?

Wegrennen of blijven?

Ik heb een paar maanden iemand leren kennen, een fantastische lieve man. Tot over mijn oren verliefd, hij heelt me. Hij heeft me laten zien hoe anders het kan zijn. Ik ben dan ook voor de tweede keer in mijn leven echt verliefd. De eerste keer dat ik verliefd werd, was april 1997 en hij is jarenlang mijn rode draad door mijn leven geweest. Dat klinkt natuurlijk super romantisch, maar de waarheid zit anders in elkaar.

Uiteindelijk heeft hij mij gebroken, kapot gemaakt en ik ben sinds vorig jaar verlost.

Nu even weer terug naar vandaag de dag! Ik ben nu een aantal maanden samen met deze geweldige man en ik merk dat ik steeds vaker wil vluchten. Hoe kan ik toelaten dat mijn gevoel groeit, als de angst me steeds in de weg zit. De eerste keer dat ik verliefd was, heb ik alles gegeven en dit heeft me zoveel ellende opgeleverd. Lange tijd de moed moeten verzamelen om te gaan en voor mezelf te kiezen. Inmiddels ben ik die update 2.0 New and Approved, maar toch neem ik mijn ervaringen uit het verleden mee.
Zeker nu mijn gevoel steeds groter wordt. Ik heb hem wel uitgelegd dat mijn angst er zit, hij begrijpt me als geen ander. We hebben immers beide veel meegemaakt.

Tot over mijn oren verliefd en toch wil ik rennen voor mijn leven.

Wegrennen of blijven?

Wegrennen of blijven?

Het is zo dubbel, want ik wil dit niet op het spel zetten. Ik weet hoe zeldzaam echt verliefd zijn voor me is.

Waarom wil ik dan rennen? Waarom voel ik dan twijfel? Ik voel geen twijfel voor mijn gevoel voor deze man, maar wel over mezelf. Kan ik dit nog een keer? Kan ik nog een keer iemand de macht geven over mijn hart? Over mijn hele zijn? Macht klinkt raar misschien, maar zo zie ik het. Als ik mezelf volledig geef, dan geef ik mezelf volledig. Ik ben een gevoelsmens en ik doe niets half. Zo ben ik in mijn werk, zo ben ik als moeder. Zo ben ik ook als ik met mijn volle hart kies voor iemand.
Ik doe het weloverwogen, zoals ik alles doe. Deze man verdient echt geluk!

Ik wil hem het niets liever geven, maar ik zit mezelf in de weg.

Deze man behandelt me zoals het hoort, hij is teder, lief en goudeerlijk. Misschien is dat ook wel de kern van het probleem. Ik ken dit niet, ik heb altijd alleen gestaan in mijn relatie. Mijn ex, hij zag me nooit. Hij zuchtte altijd, als ik met een gevoel zat. Hij heeft me altijd voor lief genomen. Ik heb me jaren eenzaam gevoeld in een relatie. En geloof me als je naar de buitenwereld moet verkopen dat je samen bent, maar van binnen voel je je zo alleen dat is zwaar. Ik had altijd het idee dat ik schreeuwend in een kamer vol mensen stond, maar niemand leek me te horen of te zien.

Deze man, hij doet alles anders. Hij staat vol passie in het leven.

Wegrennen of blijven?

Wegrennen of blijven?

Hij laat mij zien wat samen is en ik vind het geweldig en doodeng tegelijk. Nog nooit eerder voelde ik zoveel rust bij iemand, maar zodra hij weg is lopen mijn gedachten weer over. Deze man, ja ik ben tot over mijn over verliefd op hem.

Ik weet heel goed dat dit probleem in mij zit, maar ik weet niet hoe ik het moet oplossen. Moet ik er gewoon voor gaan en zien waar het schip strandt? Moet ik mezelf gewoon geven en het risico nemen dat het zeer kan gaan doen? Ik weet dat deze man het verdient! Hoe laat ik mijn ervaringen uit het verleden mijn toekomst niet kapot maken?

Zoveel vragen en uiteindelijk moet ik het antwoord zoeken in mezelf.

Ik heb blind vertrouwen in deze man, dus misschien moet ik hem de kans geven. Hij heeft me nog geen enkele reden gegeven om aan hem te twijfelen. Het is een nieuwe ervaring en misschien is dat het probleem. Ik ken niet dat iemand mij ziet, iemand mij echt lief heeft.

Door mijn vragen en gevoel op te schrijven, weet ik wel zeker wat ik ga doen.

Ik blijf!

Ik blijf!

Ik ga voor deze lieve man, die voor mij een totaal nieuwe wereld opent. Laat ik gewoon in het diepe springen en het risico nemen. Deze geweldige man is het risico waard! Uiteindelijk moet ik verder gaan en het verleden loslaten. In het verleden behaalde negatieve resultaten, geven immers geen slechte garanties voor de toekomst. Ik spring met deze woorden in het diepe en ik kies voor deze man! Ik laat het op me af komen en ik zet mijn hardloopschoenen weer in de kast. Ik draai de deur op slot en ik gooi de sleutel weg. Dit is de enige manier, om echt te gaan ervaren wat de toekomst voor ons samen brengt.

X

De struggles van een samengesteld gezin

De struggles van een samengesteld gezin

Wij zijn een samengesteld gezin. Mijn vriend en ik hebben samen vier kinderen in de leeftijd van 6 tot 8 jaar. In de weekenden dat ik de kinderen heb, heeft hij ze ook. Dat zorgt soms voor een drukke bedoeling thuis. Meestal in mijn huis, dat leent zich beter voor slaappartijtjes met zijn vieren en mijn vriend heeft een echt mannenhuishouden waarin nauwelijks gepoetst wordt.

Het heeft een tijd geduurd voordat de kinderen elkaar goed kende.

De oudste dacht de dominante rol op zich te moeten nemen, maar de rest schikte daar niet in. Inmiddels is er een betere rolverdeling en kent iedereen zijn plek.

Iedereen behalve ik zou ik willen zeggen. Want ik heb soms veel moeite met ons samengesteld gezin. Ook al wonen we niet echt samen, de momenten dat we samenzijn, zijn we wel een samengesteld gezin. En dat is hard werken. Ik heb het gevoel op mijn tenen te moeten lopen. Je merkt toch dat je anders over dingen denkt. Bij ons gaat het vooral over hygiëne, geld, zijn ex. Ik voel me vaak ontzettend onbegrepen en ondergewaardeerd. Ik ben een heel zorgzaam type en wil graag dat iedereen het goed heeft. Als er dan zo over mij heen wordt gewalst is dat soms moeilijk.

Hij verdedigt negen van de tien keer zijn kinderen en soms ook nog zijn ex.

Samengesteld gezin

Samengesteld gezin

Dat eerste vind ik logisch, al is het niet altijd makkelijk. Dat laatste vind ik onbegrijpelijk. Zijn kinderen zijn niet van de knuffels en warme woorden naar mij toe. Mijn kinderen hebben die band met hem wel en dat is soms moeilijk om te zien. Daarnaast zijn mijn kinderen altijd bij mij en hebben dus ook veel meer tijd met hem doorgebracht dan ik met zijn kids alleen. We hebben hierover duidelijk afspraken gemaakt en ik ga me ook niet opdringen aan zijn kinderen.

Ik merk dat er op het uitspreken dat je een samengesteld gezin moeilijk vind nog best een taboe hangt. Om wat meer inzicht te krijgen ben ik onlangs naar een lezing geweest in de bibliotheek. Hierin werden verschillende uitdagingen besproken waar je tegenaan kunt lopen bij een samengestelde gezin, de verschillen tussen stiefmoeders en stiefvaders en werden er een aantal inzichten gegeven. Ik leerde dat in Nederland 300.000 samen gestelde gezinnen zijn. En dat die jaren nodig hebben om het te laten werken, soms wel zeven jaar. En dat de helft ook weer uit elkaar ging. Maar dat er ook gezinnen gelukkig werden, al hadden die allemaal hun strugles gekend en was het een hobbelige weg.

Een feest der herkenning, hoe moeilijk ook. Het was een intieme club van mensen, hooguit een man of vijftien aanwezig, maar met dezelfde worstelingen. “Je puzzelt altijd zonder het plaatje op de doos’ werd als citaat gebruikt. Hoe herkenbaar! Je doet alles met de beste bedoelingen, soms verlies je jezelf erin en meestal stank voor dank.

Stiefmoeders voelen zich vaak ondergewaardeerd door hun partner en stiefkinderen. Ze investeren veel, ook emotioneel gezien.

En ze verwachten iets terug: affectie, een band, dankbaarheid’ was degene die me toch wel het meest is bijgebleven. Hoe treffend ook.

Heb ik dan ook de oplossing gevonden in die lezing? Ehum… nee. Wel inzichten. Dat het niet gek is dat je emmer een keer vol is en overstroomt. En hoe het komt dat een stiefkind niet knuffelt als zij bij de andere partij die liefde niet kennen. Ik leerde dat ik me vooral eerst moet richten op het versterken van de (verworven) band, en dan pas op het invullen van je rol. En dat het dus niet erg is als je zoekende bent. En dat je vooral moet investeren in de partnerrelatie: dat dat het fundament is voor de rest. En ondertussen hard blijven doorwerken.

Hoe laat je een nieuwe liefde toe in je leven

Hoe laat je een nieuwe liefde toe in je leven

In een van mijn blogs schreef ik over de vrijheid die ik voelde nadat ik loskwam van een narcist. Ik heb er zo’n 2 jaar voor nodig gehad om te herstellen van de ergste schade.

Dit is relatief kort als ik mijn situatie vergelijk met die van anderen in een soort gelijke situatie. Dit komt mede doordat mijn ex mijn dochter niet meer ziet, en ik hem dus niet. Ik heb een onwijs dikke muur om me heen gebouwd destijds. Die muur brokkelt langzaam af en in principe komt alleen een zeer goede vriendin de muur volledig door.

Daar zijn die beren op de weg weer

Ik ging me eigenlijk nog maar net echt beter voelen tot ik iemand ontmoette. Met het uitgaan kwam ik hem tegen; hartstikke leuke vent en eigenlijk precies wat ik zoek! Spontaan, gezellig, slim en ik voel een dikke klik.  Perfect! Zou je denken…Een leuke date gehad en het leek echt te klikken. Toch ga ik daarna weer “moeilijk” denken. De beren op de weg zien.

Het werden zelfs steeds meer beren waar ik niet om heen kon vond ik.  Ik ging reageren op een manier als toen ik dat deed in de relatie met mijn ex. Ik betrapte mezelf op angsten. Wilde ik wel het risico lopen dat mijn leven weer over hoop werd gehaald door een man? Of het leven van mijn dochter, ook al zou hij haar voorlopig nog niet ontmoeten. Het was te vroeg om iets aan te gaan. Het is dan ook op niets uitgelopen helaas, al kwam dit door issues van ons beiden.teddy-1372578_640

Blokkeren als iemand te dichtbij komt

Ik zit nu in het eindtraject van de trauma behandeling; ik krijg E.M.D.R. vanwege mijn PTSS waarover ik in een eerder blog heb geschreven. De beren die ik op de weg zie heb ik besproken en tadaaa… het blijkt toch nog een typisch PTSS dingetje te zijn. Gelukkig valt hier dus wel wat aan te doen. De muur zal grotendeels verdwijnen.

Toch vind ik het wel erg moeilijk om me echt open te stellen. Het lijkt alsof ik blokkeer als het te gezellig wordt en/of te veel klikt.

De angst regeert, terwijl het genieten juist prioriteit zou moeten hebben. Het hoeft namelijk niet zo te zijn dat ik meteen mijn hele toekomst met hem uitstippel (het idee alleen benauwt me al). Rationeel weet ik dat ik de tijd heb om iemand te leren kennen en vanuit daar loopt het vanzelf zoals het loopt. Zo deed ik het voor de relatie met mijn narcistische ex ook.

Doe wat jou gelukkig maakt

Vrienden reageren verschillend op mijn “probleem”. De één geeft aan dat ik er nog niet aan toe ben, terwijl een ander aangeeft dat ik met de dag kan leven en dat ik niks verplicht ben aan wie ook (naast mijn dochter dan).  Het gaat steeds even goed, totdat de PTSS zich weer laat zien. Vermoeiend, maar ook deze strijd wil ik (met mezelf) aangaan.

frog-1392651_640Ooit eerder kreeg ik het advies: “Doe wat jou gelukkig maakt”
Dat advies ga ik nu maar per dag opvolgen. Iedere dag beoordeel ik opnieuw wat ik wil en wil ik lachen. Iedere dag wil ik met mijn dochter genieten en lol maken. Ook op het vlak van daten ga ik proberen te genieten. De date fase wil ik wel aangaan en zolang het leuk is, is het leuk. De angst zal blijven, alsmede de onzekerheid.

Toch kies ik er nu voor om de angst er te laten zijn, maar niet mijn leven te laten bepalen. Ik ga proberen te genieten van hetgeen mij nu gelukkig maakt..

Wel ben ik erg benieuwd naar jullie ervaringen met betrekking tot dit onderwerp. Wellicht heeft er iemand tips voor mij en anderen om een nieuwe liefde toe te laten in je leven?

Zie ook: Brief aan mijn narcistische ex

Herkenbaar? Hoe pakken jullie dit aan? Deel het met ons via community.www.nieuw.happysinglemoms.nl of laat een reactie achter. 

Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten?

Een gezellige avond bij een vriendin. Ze is 15 jaar ouder dan mij en net gescheiden. Ze heeft een dochter van 19 jaar die haar bij wijze van verboden heeft om op Tinder te gaan. Toch had ze zin en vooral behoefte aan aandacht. Random aandacht, niet meer en niet minder. Dus vraagt ze mij:”Kan je Tinder even op mijn telefoon zetten? “

Uiteraard kon ik dat. We hebben samen even een paar geschikte foto’s op haar profiel gezet en mijn vriendin begon met swipen. Als een echte beginneling genoot ze van iedere match. Haar ego kreeg de boost die ze zo nodig had. Ik nam ondertussen nog wat nipjes van mijn wijntje.

Ze had allerlei vragen over hoe dit werkte, hoe dat werkte en hoe ze kon chatten met mannen. Ik had Tinder ooit geprobeerd, maar vond het niet wat toen. Vleeskeuring en wanhopige mannen. Toch had ik wel even zin om met haar mee te lachen, dus zette het er ook op. Zonder verwachtingen, want ik zat eigenlijk niet te wachten op een man, laat staan een one night stand of dat soort “dates”.

Net als mijn vriendin had ik ook zo een paar matches te pakken. Met één man kwam ik in gesprek. Hij was op dat moment op vakantie met zijn dochter. Oh, kijk aan, dacht ik. Dat is leuk! Diezelfde avond vroeg hij of we verder konden op WhatsApp. Nou, dat kon nog wel even wachten dacht ik. De dag erna ging ik toch overstag.

De eerste date

We hadden eindeloze gesprekken, waarbij ik oprechte interesse voelde. Interesse in mijn leven en niet, zoals ik eerder wel eens heb ervaren, alleen maar naar wanneer ik zou kunnen afspreken. Na een week vroeg hij; ga je me nog mee uit vragen of zal ik de stap maar zetten?

Ik liet me niet kennen en vroeg hem uit. Ik was ook oprecht nieuwsgierig. Na even wat data afstemmen om vervolgens beiden oppas voor onze kids te gaan regelen, was het dan geregeld: onze eerste date staat gepland. Ik hoop van harte dat deze date net zo leuk gaat zijn als het contact dat we op WhatsApp hebben. Wish me luck!

En mijn vriendin? Die geniet nog van alle matches en leuke gesprekken op Tinder. Ze is me dankbaar dat ik Tinder op haar telefoon heb gezet. En ik ben dankbaar dat ze mij dit heeft gevraagd!

Zie ook: F*ck it, ik ga weer op Tinder.

Wat leuk voor Madelief en haar vriendin! Wij wensen beiden heel veel succes en vooral heel veel plezier! Date jij nog wel eens? 

Begin van het einde….of van de toekomst

Begin van het einde….of van de toekomst

De relatie met de vader van mijn drie kinderen is na 20 jaar dan toch echt voorbij en gevoel is er al lang niet meer bij. Toen ik na hem een nieuwe man tegenkwam, leek het me logisch dat er niet het hopeloos verliefde gevoel is, dat je hebt als je iemand tegenkomt in je tienerjaren. Ook verwacht je niet te trouwen en kindjes te willen krijgen. Been there, done that! Toch?

Ik ben 44 jaar en weet waar Abraham de mosterd haalt. Ik ben bedrogen en bedonderd en had dit meestal niet in de gaten. Gevoelsmatig sta ik wel in standje “oplettend”. Ik hoef ook geen relatie meer, aangezien dit nooit goed afloopt en ik geen energie meer heb om die ellende achteraf op te vangen. Live and let live, gaan we nu aan doen!

Dat was tenminste het plan……

Totdat ik een vriendschapsverzoek krijg van een man. Wat op zich niet zo gek is, aangezien tegenwoordig de hele datingscene zich afspeelt op Facebook. Ik herken zijn naam direct! Mijn hart slaat alarmfase 1 over en gaat direct in stand 2 staan. Ik ken hem van meer dan 20 jaar geleden. Ik leerde hem en zijn vrienden kennen in een discotheek. Ik was net weer vrijgezel en niet toe aan een relatie. Hij was de mooie man, met de gladde praatjes en kon heerlijk zoenen. Er bleek na drie weken wel een addertje onder het gras te zitten: meneer had een vriendin sinds een aantal jaren.

Nog steeds geen man overboord, aangezien ik toch niet op zoek was naar een relatie. Er ontpopte zich een soort vriendschap waarin alles geoorloofd was. Ik zoende gewoon met andere jongens, aangezien hij mij niets kon verbieden. Ook sommige meisjes bleken mij net zo leuk te vinden als hem. Samen naar de disco, samen uit, regelmatig iets drinken bij mijn ouders die hem helemaal geweldig vonden en oneindig veel gein uithalen….

En toen kwam het… Zo geweldig als mijn ouders hem vonden, bleek ik hem gaandeweg ook te vinden. Het zoenen dat hij deed met andere meisjes begon me pijn te doen en aan het feit dat hij een vriendin had die wel alles met hem kon doen wat ik wilde, beviel me al helemaal niet. En toen viel het kwartje. Volledig tot over mijn oren verliefd op iemand die mij niet wilde. De uren die ik huilend heb doorgebracht met 1 van mijn andere vrienden, omdat hij weer eens aan het zoenen was met een ander meisje, overtroffen ruimschoots de uren die ik zoenend doorbracht met mijn onbereikbare “crush”.

Ik hield hem op afstand, omdat ik wist dat ik niet de enige was. Maar fijn vond ik het niet. En een verliefdheid om een onbereikbare jongen is iets waar je als jonge meid redelijk van over je toeren kunt raken! Ik besloot om naar een andere discotheek te gaan, waar ik mijn ex-man tegenkwam. Die kon natuurlijk niet opboksen tegen mijn “crush”, maar was tenminste bereikbaar en kon me bieden wat ik tot nu toe niet kon krijgen.

De perfecte schoonzoon

De eerste jaren samen met mijn ex-man hadden we herhaaldelijk ruzie, omdat hij ook wel aanvoelde dat hij nummer twee was en niet nummer 1. Ik vergiste me in de naam, vergeleek hem meermaals met mijn grote liefde, was bij tijd en wijle verdrietig en maakte daarom de relatie uit omdat ik die andere jongen niet kon vergeten en als klap op de vuurpijl besloot mijn vader drie maanden niet met me te praten aangezien ik zo “dom was geweest om die andere te laten ontsnappen”.

Mijn moeder noemde mijn “crush” die eigenlijk nooit mijn vriendje was geweest “de perfecte schoonzoon”. Mijn ex-man had geen schijn van kans. Gaandeweg kon ik hem overtuigen dat het wel goed zou komen. Dat ik mijn best zou doen. Opgezocht heb ik mijn “crush” nooit. Zo sadomasochistisch ben ik niet, dat ik nogmaals die pijn wil doorstaan.

Hij zocht mij daarentegen wel op…..en stuurde een vriendschapsverzoek. Op zich niet zo’n probleem aangezien hij destijds ook niks van me wilde en koos voor zijn vriendin en er dus geen risico aan kleeft. Na wat chatten over en weer, spraken we af in een kroeg bij hem uit de buurt. Ik had destijds nog een relatie en vertelde mijn vriend dat er niets aan de hand was. Gewoon even over de goede oude tijd bijkletsen. Uiteraard wenste hij me een fijne avond. Ik had zelfs niet op het profiel van mijn “crush” gekeken, aangezien ik wilde weten of ik hem na al die jaren nog zou herkennen.

Vinders in mijn buik

Op de desbetreffende avond was ik op tijd bij de kroeg, maar moest nog enige moed verzamelen om naar binnen te gaan. Totdat ik tenslotte gewoon ging. Naar binnen. In de kroeg waar we hadden afgesproken. Een half uur te laat. Tussen alle kroeggangers herkende ik hem aan zijn rug. Hij zat omgekeerd op zijn kruk met iemand te praten, maar wist gelijk dat hij het was. Op dat moment wist ik ook dat ik in de problemen zat. Vlinders in mijn buik, knikkende knieen en het gevoel dat ik 15 was. Of meer 20. En hij had zich nog niet eens omgedraaid.

Toen hij dat deed, was er geen redden meer aan. De mooie man is een ongelooflijk mooie man geworden. En 1.90m schoon aan de haak.
Omdraaien en weglopen ging niet meer. Die avond hebben we gezoend. Heerlijk gezoend. En handjes vastgehouden. En even kon ik doen alsof het mijn vriend was.

De volgende dag direct een einde gemaakt aan de relatie die ik had. Vlinders bestaan nog. Knikkende knieen en zwetende handen ook. Samen met hartkloppingen…..potverdrie! Daar gaan we weer….

Hij wil mij, ik wil hem

Tenminste dat dacht ik…fout gedacht. Want deze keer wilde hij mij. En ik hem. Sinds die avond zijn we samen. De meisjesgek is uitgegroeid tot een man die je met respect behandeld, zorgzaam is, liefdevol met een geweldig lichaam. En na 23 jaar te hebben gewacht, blijkt de seks geweldig te zijn! Ik kan uren met hem kletsen over de meest onbenullige dingen en als we dan ophangen na een gesprek van anderhalf uur en hij aangeeft dat hij gaat slapen, is het eerste dat door mijn hoofd spookt dat ik niet meer met hem kan praten tot de volgende dag. Ik probeer me wat te beheersen, maar hij spookt de hele dag door mijn hoofd.

Ik chatte veel met andere mannen en vrouwen, maar ben hier volledig mee gekapt sinds ik hem heb ontmoet. Waar ik vroeger nog wel eens fantaseerde over andere mannen en vrouwen, beperkt mijn fantasie zich nu tot hem. Onbewust. Ik zie de mooie mannen en vrouwen wel, maar moet de eerste nog tegenkomen met wie ik het risico aan wil gaan om hem te verliezen.

Want met hem wil ik wel alles er op en er aan. Ik wil met hem samenwonen, met hem trouwen en mijn schare van “maar” drie kindjes uitbreiden met een stapel van hem. Ik wil hem elke dag zien en dan hoef ik me niet te beperken tot zoenen alleen. En eigenlijk zijn dat geen toekomstbeelden die een vrouw van 44 zou moeten hebben. Maar ik voel me geen 44! Ik voel me 20…met vlinders…..een knikkende knieen…..en aan het begin van mijn toekomst…

Zie ook: Verliefd

Wauw, wat mooi! De wereld ligt aan je voeten, go for it! Herkennen jullie deze gevoelens bij jezelf? 

De pleister op de wond

Daar was je. Precies op tijd; perfect getimed. Je neemt me mee en doet leuke dingen met me. Ik krijg complimentjes en ik voel me goed en gewild. Je geeft me het gevoel dat ik fijn gezelschap ben. Als een pleister op mijn diepe wond. Bereid om me te verzorgen en verwennen. Net zo lang tot ik geen pijn meer voel. Alleen blijdschap, waardering en genot. Avonden lang kletsen en vrijen we. Je leidt me totaal af van waar het werkelijk om gaat.

De wond

Als een scherp mes van achteren, onaangekondigd en niet binnen mijn blikveld. Een verhaal dat ik niet kon lezen. Een andere taal in jouw hoofd. Voor mij niet te bevatten en zo plots. Ik zag het totaal niet aankomen. Jij wilt niet meer. En de reden is voor mij ongrijpbaar noch begrijpelijk. Als ik me realiseer dat ik gewond ben, blijf ik rustig in de hoek zitten. Ik kan alleen maar verdwaasd kijken. Is dit echt gebeurd? Rustig opstaan en mijn wond likken. Ondertussen vraag ik me af wat er verkeerd is gegaan. Wat heb ik over het hoofd gezien? De tijd lijkt het bloeden wat te stelpen.

Opeens sta je weer voor me. Je reikt een doek aan voor mijn bloedende wond en brengt hem met zorg aan. Ik kan alleen maar naar je kijken en intens blij zijn met je liefdevolle aanraking, een handreiking. Je pakt mijn hand en houdt me weer vast. Onze hereniging is warm en liefdevol. Het voelt vertrouwd. Maar het voelt niet als vanouds. Ik bemerk mijn terughoudendheid en ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan.
Dan constateer ik weer een omslag, een kleine verandering in je gedrag en ben op mijn hoede. Ik recht mijn rug en merk berusting. Klaar. De desillusie is compleet.

Je leek eerlijk en oprecht met serieuze intenties. Je ging ervoor, was voortvarend en kon niet wachten om avonturen te beleven. Kinderen, ouders en vrienden werden voorgesteld. Maar toch was het uiteindelijk niet goed genoeg voor je. Je moest me lossnijden. Waarom? Ik kan het niet bevatten. Iets wat bij jou ligt. Nu laat je mij achter met allerlei vragen en stille toekomstdromen die ik nog niet eens met je kon delen. Ik blijf achter met de pijn, heel veel pijn.

De pleister

Sommige pleisters zijn van een heel speciaal merk. Je kunt ze verkrijgen onder de naam ‘Friend with benefits’ of ‘Bindingsangst’. Echt bijzonder handig.  Op de juiste momenten sturen ze een berichtje of kom je ze tegen in de stad. Binnen handbereik als je er behoefte aan hebt. Ze hebben een prettige en verzachtende werking.

Ze lijken precies te weten wanneer je ze nodig hebt.

Men zegt weleens dat het gebruiken van pleisters het helen van de wond vertraagt. Mij kan het niks schelen deze keer. De pleister heeft z’n werk prima gedaan. Ik kijk naar mijn wond. Het is inmiddels een klein zilver streepje geworden. Een litteken. Ook deze draag ik met mij mee door het leven. Weer een ervaring rijker.

Zie ook: The Undateables

Heeft iemand wel eens bij jou zulke diepe wonden achtergelaten? Hoe ben jij daar dan van genezen? Op dezelfde manier als deze blogster of juist heel anders? Deel het met ons en laat een reactie achter.