De pleister op de wond

Daar was je. Precies op tijd; perfect getimed. Je neemt me mee en doet leuke dingen met me. Ik krijg complimentjes en ik voel me goed en gewild. Je geeft me het gevoel dat ik fijn gezelschap ben. Als een pleister op mijn diepe wond. Bereid om me te verzorgen en verwennen. Net zo lang tot ik geen pijn meer voel. Alleen blijdschap, waardering en genot. Avonden lang kletsen en vrijen we. Je leidt me totaal af van waar het werkelijk om gaat.

De wond

Als een scherp mes van achteren, onaangekondigd en niet binnen mijn blikveld. Een verhaal dat ik niet kon lezen. Een andere taal in jouw hoofd. Voor mij niet te bevatten en zo plots. Ik zag het totaal niet aankomen. Jij wilt niet meer. En de reden is voor mij ongrijpbaar noch begrijpelijk. Als ik me realiseer dat ik gewond ben, blijf ik rustig in de hoek zitten. Ik kan alleen maar verdwaasd kijken. Is dit echt gebeurd? Rustig opstaan en mijn wond likken. Ondertussen vraag ik me af wat er verkeerd is gegaan. Wat heb ik over het hoofd gezien? De tijd lijkt het bloeden wat te stelpen.

Opeens sta je weer voor me. Je reikt een doek aan voor mijn bloedende wond en brengt hem met zorg aan. Ik kan alleen maar naar je kijken en intens blij zijn met je liefdevolle aanraking, een handreiking. Je pakt mijn hand en houdt me weer vast. Onze hereniging is warm en liefdevol. Het voelt vertrouwd. Maar het voelt niet als vanouds. Ik bemerk mijn terughoudendheid en ik ben niet vergeten wat je hebt gedaan.
Dan constateer ik weer een omslag, een kleine verandering in je gedrag en ben op mijn hoede. Ik recht mijn rug en merk berusting. Klaar. De desillusie is compleet.

Je leek eerlijk en oprecht met serieuze intenties. Je ging ervoor, was voortvarend en kon niet wachten om avonturen te beleven. Kinderen, ouders en vrienden werden voorgesteld. Maar toch was het uiteindelijk niet goed genoeg voor je. Je moest me lossnijden. Waarom? Ik kan het niet bevatten. Iets wat bij jou ligt. Nu laat je mij achter met allerlei vragen en stille toekomstdromen die ik nog niet eens met je kon delen. Ik blijf achter met de pijn, heel veel pijn.

De pleister

Sommige pleisters zijn van een heel speciaal merk. Je kunt ze verkrijgen onder de naam ‘Friend with benefits’ of ‘Bindingsangst’. Echt bijzonder handig.  Op de juiste momenten sturen ze een berichtje of kom je ze tegen in de stad. Binnen handbereik als je er behoefte aan hebt. Ze hebben een prettige en verzachtende werking.

Ze lijken precies te weten wanneer je ze nodig hebt.

Men zegt weleens dat het gebruiken van pleisters het helen van de wond vertraagt. Mij kan het niks schelen deze keer. De pleister heeft z’n werk prima gedaan. Ik kijk naar mijn wond. Het is inmiddels een klein zilver streepje geworden. Een litteken. Ook deze draag ik met mij mee door het leven. Weer een ervaring rijker.

Zie ook: The Undateables

Heeft iemand wel eens bij jou zulke diepe wonden achtergelaten? Hoe ben jij daar dan van genezen? Op dezelfde manier als deze blogster of juist heel anders? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Verliefd

Verliefd

Via de school van mijn kinderen leerde ik een hele leuke man kennen. Nou ja, ik kende hem eigenlijk al, maar ik had nooit veel aandacht aan hem besteed. Dat kon ook niet, want ik zat in een ongelukkig huwelijk en daar was geen plaats voor iemand anders uiteraard. Maar hij was wel altijd iemand waarvan ik dacht: jeetje wat ben jij een leuke man.

Ooit fietsen we naast elkaar, ik naar huis, hij naar zijn werk-bleek later. Toen dacht ik al: daar zou ik best eens verliefd op kunnen worden. Een hele tijd later, ik zat toen middenin mijn scheiding, zaten we met onze kids in een grote speeltuin hier in de buurt. Ik met een vriendin, hij alleen. Daar was hij bijzonder in me geïnteresseerd, vertelde hij me later. Maar toen moest ik niks van mannen weten en stond er totaal niet voor open: zat volop in verdriet en woede van de scheiding.

verliefdEn opeens was er een moment waar er ruimte was om elkaar te leren kennen. We appten met elkaar, spraken wat af en de onvermijdelijke vonk sloeg over. Wat een leuke man! Knap, lief, intelligent en ook dezelfde rugzak als ik: gescheiden, kinderen. We vonden (h)erkenning bij elkaar en onze liefde groeide. Heel voorzichtig vertelden we het de kinderen. Niet te snel, maar ook niet te langzaam, want de roddels op school gingen helaas gewoon door.

Genieten van de liefde

Wat was dat een bijzonder moment. Alle vier reageerden ze heel positief! En wij hoefden niet meer “stiekem” te doen. Onze liefde was niet meer alleen van ons, maar nu ook van hen. Hoe bijzonder is het om weer geluk te mogen voelen. Om met iemand je zorgen te delen, maar ook je eenzaamheid. Nu zijn we inmiddels bijna een jaar verder en nog steeds voel ik me erg gelukkig met deze meneer. Ook onze kindjes samen, die elkaar natuurlijk al kenden van school, doen het goed. Al vind ik een samengesteld gezin (wat we officieel niet zijn, omdat we niet samen wonen) wel hard werken. Daarover vast later meer 😉
Nu kruip ik heerlijk tegen deze leuke man aan met een glas wijn en geniet van de liefde!

De kinderen, jij en ik

De kinderen, jij en ik

Jij ging weg. De oudste blijft thuis, bij mij, soms vraag je of hij ook eens op bezoek komt bij jou, maar ik zie je vragen nooit omgezet tot daden. Misschien maar beter zo. De oudste bij mij elke dag. Dan is er nog de jongste, jouw zoon, onze zoon… Dat je hem graag ziet en het beste wil, dat geloof ik. Dat weet ik. Maar vaak zijn er zo van die moeilijke situaties die me echt zorgen baren.

Zo was er die ene dag eind juni. Je kwam hem halen, hij wilde niet mee. Ik stak hem in de auto en zo snel als hij er in zat, zo snel was hij er uit. Jij werd boos, verloor zo snel je geduld. Zo herkenbaar voor mij.

Ik moet onze zoon overhalen om hem die auto in te krijgen. Als hij er eindelijk in zit dan rij je amper één huis verder en trapt de rem dicht. De deur zwiert open, je gooit zijn tas naar mij en roept:”Kom, er uit, ik moet je niet meer hebben.”

Papa wil me niet meer

Onze zoon, huilend en krijsend in mijn armen. “Zie je mama, papa wil me niet meer”  “Maar nee, papa heeft het gewoon moeilijk en meent dat niet, je moet gewoon mee met papa.”

Hoe vaak dit jaar heb ik dit mezelf horen zeggen en hoe vaak heb ik jou, mijn man ooit, verdedigd? Hoe vaak zei mijn zoon niet “mama je gelooft me niet”. Maar ik geloof mijn zoon en hij moet naar zijn papa en dan sta ik gewoon tussen twee vuurtjes, alweer. Is het ooit anders geweest?

Na een blokje om rijden, is mijn ex er terug, belt een vijftal keer aan. Als ik de deur open, staat hij te roepen, met de gsm op om alles op te nemen. Ik herken hem niet meer, of toch, één van de vele gezichten, nu het boze: “Ik eis mijn zoon, jij zet hem tegen me op, het is net zoals met de oudste, …”

Ik blijf rustig en vertel mijn ex dat het pijnlijk is dat hij zijn zoon uit de auto zet en zegt “ik moet je niet meer hebben”. Mijn ex ontkent en zegt dat ik lieg, zoon is er ondertussen bij gekomen en roept “Maar papa, jij hebt dat wel gezegd”. Ik geloof mijn oren niet? Word ik echt gek? Weet jij echt niet meer dat jij dit daarnet riep naar je eigen zoon? De voordeur gaat dicht van mij. Je stuurt me een sms “Bel de politie” Ik negeer.

De kinderen, jij en ikIk haal opnieuw onze kleine jongen over mee te gaan met papa

Wat later staat mijn ex opnieuw voor het huis. De telefoon gaat en hij vraagt of ik onze zoon naar de auto wil brengen. Hij weent, zegt dat hij niet weet wat hem bezielt, dat hij dit wel allemaal zei en dat hij spijt heeft. Ik loop naar buiten, naar hem. Ik geef hem een knuffel en zeg “Alles komt goed”.

Opnieuw haal ik onze kleine jongen over om mee te gaan met zijn papa. Ze rijden weg….. Ik stap naar binnen en barst in tranen uit. Wat heeft die man toch, wat is dat met hem? Leef ik al 10 jaar zo? Hoe heb ik dat gedaan, zal het ooit goed komen, is dit goed voor onze zoon? Zou hij geen therapie moeten volgen, wie is hij? Wie is die man waar ik 10 jaar mee leefde? Wat hou ik zo van die man? Ik voel me vergiftigd door hem….

Misschien is het beter zo, jij die weg ging… Help.

Zie ook: Praten met je kind over scheiding of een afwezige vader, hoe doe je dat?

Vreselijk om mee te moeten maken!  Hoe had jij gereageerd als je in de schoenen van deze moeder zou staan? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Mijn stempel drukken op het huis

 

Na 18 maanden is het nog steeds niet zeker wat er met ons gezamenlijke koophuis moet gaan gebeuren. Mijn ex denkt nog steeds dat hij de hypotheek kan overnemen. En dat met loon beslag, beslag op het huis en een maand achterstand van de hypotheek. Ik wens hem succes.

Zelf denk ik dus dat het huis gewoon in de verkoop moet. Zou mij wel goed uit komen want als mijn ex de hypotheek overneemt moet ik eind dit jaar het huis uit. Maar gaat het de verkoop in dan kan ik blijven zitten met de kinderen totdat het verkocht is, en laat dat nu net mij heel goed uitkomen. Hoe langer ik rek, hoe meer ik de toekomst veilig kan stellen.

Dus vind ik het erg dat mijn ex dit never nooit niet meer rond gaat krijgen? Eh nou nee. Heeft hij het aan zichzelf te danken, oh ja zeer zeker wel. Dus medelijden met hem heb ik zeer zeker niet. The bitch is back.

Persoonlijke stempel

Het grootste gedeelte van de spulletjes  staan op de lijst van bezittingen van mijn ex. Nu we mijn inziens met 18 maanden wel lang genoeg in de wacht hebben gestaan, ga ik nu toch een beetje mijn eigen stempel op ons, misschien maar tijdelijke, thuis drukken.

De schilderijtjes die ik leuk vind worden gewoon nog vrolijk opgehangen. Er is een ander bankstel gekomen en ik ben aan het rond kijken voor een leuke inrichting die helemaal bij ons past. Opnieuw beginnen. Onze eigen dingetjes, troepjes, rotzooitjes, vooral rotzooitjes.

De woonkamer is weer van mama

De oude speelgoedjes waar mijn jongens ondertussen toch echt te groot voor zijn geworden worden langzaam maar zeker opgeruimd. Daardoor krijgen hun kamers toch een wat groter en stoerdere uitstraling. Ook gaat er langzaam maar zeker steeds meer van die berg speelgoed die in de huiskamer stond weg. Een heel groot gedeelte daar is in die 18 maanden niet meer mee gespeeld en laten we even eerlijk zijn, ze zijn ondertussen ook oud genoeg om als ze beneden willen spelen. Gewoon hun speelgoed meenemen en lekker opruimen als ze klaar zijn. Moeder neemt de huiskamer na 9 jaar weer terug.

Dus wat er ook met het huis gaat gebeuren, vooralsnog is het ons thuis en makken wij er een gezellig boeltje van. En daarna? Nou dat zien we dan wel weer verder.

Zie ook: Dit gaat zo echt niet langer

Wat zou jij met de inrichting doen als jij nog in het huis moest blijven wonen van je ex?

Papa, ik raak je kwijt.

Het is augustus 2012 en ik ben ruim een jaar gescheiden. Voor het eerst ga ik als alleenstaande papa met mijn zoontje op vakantie. Weken van te voren zit ik al in spanning. Ga ik niets vergeten, is alles wel goed geregeld en kan ik het twee weken naar mijn zin hebben samen met mijn zoontje.

Ik heb een stacaravan gehuurd op een niet al te grote camping in de Ardennen. Er is een speeltuin, een zwembad, kinderdisco en ook een klein animatieteam dus alles moet goed gaan. Geen massa, maar gewoon een leuke kindvriendelijke camping.

Eindelijk is het dan zover. Mijn leasebak die ik toen nog had is tot de nok gevuld. Onze halve huisraad is mee dus het is bijna onmogelijk dat ik wat vergeten ben. Mijn kleine jongen van zes jaar steekt met zijn hoofd door het open dak en maakt mij op een wel zeer duidelijke manier kenbaar dat het tijd is om te vertrekken.

Het feest kon beginnen

Knallende house muziek dendert uit de speakers. We gaan op reis naar de Ardennen. Het feest kon beginnen, dachten we. Aangekomen pakten we alles uit. De caravan werd zorgvuldig ingericht en al snel waren alle keukenkastjes gevuld met meegebrachte etenswaar. Alsof ze in de Ardennen geen supermarkt hadden dacht ik nog bij het opruimen. De bedden werden opgemaakt en de kasten voor de kleding werden zorgvuldig ingericht. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kon dus niets meer misgaan.Papa, ik raak je kwijt.

Helaas was de werkelijk anders. Toen we de volgende dag wakker werden was mijn zoontje niet lekker. Niet lekker is nog zacht uitgedrukt. Lijkwit was hij en hij was aan de dunne. Zijn voorhoofd was warm en er zat geen energie meer in. Om het geheel compleet te maken ging het ook nog eens regenen. Niet zomaar regenen. Nee, het kwam met bakken uit de hemel en in korte tijd was de camping omgetoverd tot een grote modderpoel. Daar zit je dan in je caravan. Een ziek kindje, de hemel die openbrak en we zijn op vakantie. Echt een feest dus.

Om er het beste van te maken bouwde ik de eettafel en de banken om tot een grote loungebank. Alle kussens en dekbedden werden verzameld om een fijne knusse hoek te creëren. Muziekje aan, laptop en de tablet erbij en zo kwamen we de tijd wel door samen. Uitzieken en wachten op mooi weer was onze eerste prioriteit.

Alles wordt beter

Na drie dagen was mijn zoontje opgeknapt en het weer begon ook langzaam op te klaren. Regenen deed het nog wel maar in ieder geval waren het niet meer onafgebroken plensbuien. Mensen waren bezig om hun auto uit de bagger te bevrijden en langzaam kwam de uitgestorven camping weer tot leven. Kinderen speelden tussen de buien door in hun korte broek in de plassen en het was heerlijk om die kids onder de bagger te zien ronddartelen. Mijn zoon waagde zich nog niet buiten en ik dacht dat het kwam omdat hij nog niet helemaal de oude was.

Maar na een dag of vier was mijn kleine jongen nog niet buiten geweest. Of in ieder geval waagde hij zich niet uit het zicht van de caravan. Ik begon mij af te vragen wat er was en er is maar één manier om daar achter te komen. Ik vroeg hem waarom hij niet lekker ging zwemmen of met andere kinderen ging spelen op de camping. Veel kwam er niet uit maar ik voelde dat er meer aan de hand was. Later sneed ik het onderwerp weer aan en na een paar gerichte vragen kwam het hoge woord er uit: “Papa, ik ben bang dat ik de caravan niet meer terug vind.”

Papa, ik raak je kwijt.

Ik reageerde laconiek en zei hem dat hij zich daar niet druk over hoefde te maken. Iedereen wist caravan 96 te vinden dus dat kon geen probleem zijn probeerde ik hem te overtuigen. Hij droop af wat mij liet zien dat er meer aan de hand was.

Papa, ik wil je niet kwijt

Toen ik door vroeg kwamen er tranen en zei hij uiteindelijk dat hij bang was dat ik niet meer in de caravan zou zijn als hij terug zou komen.

Damn, hij was bang dat papa wegging. Dat was per slot van rekening een jaar geleden ook gebeurd bij de scheiding. Ik ben toen weggegaan om tijdelijk bij een vriend in te trekken.

Ik schrok enorm van zijn opmerking en brak in tranen uit. Zijn angst was namelijk ook mijn angst. Ook ik was bang om hem kwijt te raken. De band tussen moeder en kind is namelijk zo sterk dat een vader altijd op de tweede plaats staat. Neem daarbij mijn onzekerheid die ik als vader had en mijn lage zelfbeeld en je hebt de ideale situatie om in een angst vast te zitten en elkaar daarin te versterken.

Na een jaar kwam dus het hoge woord er uit. Mijn kind was bang zijn vader kwijt te raken. Ik voelde een stroom van erkenning en liefde door mij heen stromen. Hij gaf mij de bevestiging die ik zo hard nodig had. Indirect zei hij namelijk: “papa, ik wil je niet kwijt.”

Opgekropte emoties

Het gesprek wat volgde met mijn zes jarige kind vol met innerlijke wijsheid en kracht was enorm mooi en liefdevol. Het was een gesprek waarin we elkaar vonden en ik kon hem met tranen in mijn ogen zeggen dat papa nooit bij hem weg zou gaan. Het was voor ons beide heel intens waarbij we allebei onze emoties de vrije loop lieten. Ik kwam er dus achter dat we al die tijd elkaars angst spiegelden en dit gesprek gaf een enorme opluchting en ruimte. Hij was waarschijnlijk ziek geworden omdat hij goed voelde dat ik vol spanning zat voor de vakantie. Het waren opgekropte emoties die er uit kwamen en vanuit zijn gevoel wilde hij ook het beste voor mij.

Papa, ik raak je kwijt.

Vertrouwen

Vanaf dat moment werd alles anders. Onze band werd stabieler en we gingen meer praten over onze verlangens. Ik probeerde hem te leren dat praten over je gevoel enorm kan helpen als je ergens mee zit. Opkroppen leid er toe dat je vast komt te zitten in jezelf terwijl het delen van dit gevoel mensen dichter bij elkaar kan brengen.

De vakantie verliep vanaf dat moment prima. Hij ging naar buiten, maakte vriendjes en hij kon mij loslaten en genieten. Het vertrouwen kon groeien omdat we de eerste zaadjes hadden geplant. Nu, zes jaar laten zijn de wortels van vertrouwen sterk en onverwoestbaar. We kunnen elkaar loslaten en vrij zijn omdat we weten dat onze liefde de basis is voor een mooie vader en zoon relatie.

Peter Molenkamp

Wat confronterend moet dit zijn om mee te maken met je kind. Hebben jullie dit soort angsten wel eens gemerkt bij jullie kinderen?

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Mijn kind werd ontvoerd door haar vader

Wat doe je als je kind ontvoerd blijkt? Hoe ga je om met de emotionele rollercoaster waar je noodgedwongen een plaats in hebt gekregen? Waar eindigt de horror van het niet weten? Wie helpt je als er aan het eind van de tunnel geen licht lijkt te schijnen? Aan wie heb je steun? Wie kun je vertrouwen? Waar moet je heen? Zomaar wat vragen die gedurende vier ellendige weken door mijn hoofd zijn geschoten.

Ineens was het zo: mijn ex had mijn dochter en was niet van plan haar terug te geven aan mij conform omgangsregeling. Onze andere dochter mocht wel bij mij blijven. Het waren lange, onbegrijpelijke dagen, waarin verdriet het vaker won van boosheid en blijdschap een emotie was die ik niet meer leek te kunnen voelen. Het vrat me op van binnen. Het niet weten was het ergste. Het vragen, smeken, wanneer ze weer bij mij mocht zijn. Mijn engeltje, mijn dochter. Mijn alles.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderMama, wanneer mag ik weer naar jou?

Haar stem door de telefoon (want bellen mocht uiteindelijk, op vooraf afgesproken tijden en kort, waarbij mijn dochter duidelijk gestuurd werd door een tweede – of derde? – aanwezige). Ze vroeg me een keer, met een zachte, hoopvolle, gebroken stem, die halverwege de zin wegviel: “Mama, wanneer mag ik… weer naar… jou…?” Het gesprek werd afgekapt. Ander onderwerp. Ik zat met mijn mond vol tanden. Had geen antwoord.

Mijn eigen gevoel van onmacht, verdriet, woede en angst bestond tijdens die gesprekken niet. Het ging over het algemeen over koetjes en kalfjes, over school, onbegrijpelijke ruzies tussen klasgenootjes en een vriendinnetje dat ineens verkering had met een andere jongen binnen no-time na het uitmaken. In haar enthousiasme vond ik kracht. Kracht om door te zetten, kracht om mijn eigen emoties opzij te zetten. Maar met het verbreken van de verbinding stierf ook mijn verzet en brak ik. Mijn maag keerde om en de waterlanders stroomden over mijn wangen. In mijn hele leven heb ik niet zoveel gehuild als toen in die tijd.

Ik wachtte af, dag na dag

Er was geen zicht op verbetering, hoewel ik vanuit mijn woonkamer in haar klas kon kijken. Omdat ik het niet te moeilijk voor haar wilde maken, verschool ik me achter mijn gordijn om zo een glimp op te kunnen vangen van haar enthousiaste gebaren tijdens de les, haar onhandige gestoei met vriendinnetjes en vriendjes tijdens de overblijf en haar serieuze blik als ze een boek moest lezen. Die blik was niet gericht op haar boek, dat opengeklapt voor haar stond, maar er langs, naar het huis, alsof ze op zoek was naar mij.

Het liefst sprong ik op, enthousiast zwaaiend, het liefst zou ik naar school zijn gerend, haar uit de klas hebben getrokken en bij me gehouden in een eeuwigdurende knuffel. Maar het kon niet. Het mocht niet. Alle instanties zaten er bovenop, Veilig Thuis voorop, want ingeschakeld door mijn ex. De situatie zoals die was (ontvoering) was niet wenselijk, volgens hen, maar getouwtrek om een kind zou nóg diepere wonden achterlaten bij haar. En dus wachtte ik af. Dag na dag. Met bijna iedere dag wel contact. En nee op rekest.

Mijn kind werd ontvoerd door haar vaderVerscheurd van verdriet

Het verdriet en de pijn die op dat moment opbouwden, zijn niet te beschrijven voor een buitenstaander. Ik voelde aan mijn lijf en hoofd dat ik beetje bij beetje kapot getrokken werd. Verscheurd werd ik, door wat rationeel gezien het beste zou zijn volgens de kenners en het gevoel dat mij naar de keel greep, iedere dag weer.

Bijna vier weken heeft deze impasse geduurd. Zes en twintig lange dagen zonder fysiek contact met mijn dochter terwijl daar van beide kanten wel om gesmeekt werd bij de enige die het had kunnen doorbreken: haar vader.

Negen werd ze in die periode. Haar verjaardag heb ik gemist. Een belangrijke dag voor een meisje. Ik was er niet. Mocht er niet zijn. Haar verjaardagsfeestje zou ze bij haar vader vieren. Ik kreeg geen rol, ook al smeekte ze hem er om.

Toen vierden de teugels ineens iets. Ze mocht langskomen, maar kort. Haar vader kwam haar brengen en na twee korte maar waardevolle uurtjes weer ophalen. Blijven slapen was een absolute no-go volgens hem. We hadden het er maar mee te doen. Gevecht aan de deur was geen optie, vond ik. Dus gaf ik haar maar weer aan hem mee. De twee zusjes, anderhalf jaar verschil, werden na een korte hereniging wéér van elkaar gescheiden. Mijn derde dochter van vier begreep er helemaal niets van. Ik zag wel de pijn in haar ogen.

Waarom zij wel en ik niet?

Geen enkele keer heeft hij gevraagd om zijn andere dochter. Ze wilde zo graag dat hij haar zag staan, maar hij had het te druk met het voeren van strijd om haar zusje. Als hij het had gevraagd, had ik haar laten gaan. Het herenigen van twee onafscheidelijke zusjes was me meer waard dan mijn eigen verdriet. Maar de vraag bleef uit. Mijn oudste dochter heeft dat tot op de dag van vandaag niet begrepen. “Waarom zij wel en ik niet?” vroeg ze me wel eens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Ook voor haar had ik geen uitleg. Ik snapte het zelf niet eens. Wat zou ik stuk maken in hun onschuld als ik mijn onwetendheid bij hen neer zou leggen?

Langzaam maar zeker kwam alles terug bij de bestaande omgangsregeling: co-ouderschap. Voor werkelijk iedere afspraak heb ik moeten vechten, maar uiteindelijk is het nu – qua afspraken – weer bij het oude. Maar mijn vertrouwen is geschaad tot op het bot. Het wegnemen en weghouden van een kind bij de moeder, is de ergste vertrouwensbreuk die je kunt bewerkstelligen. Er is geen sorry gekomen, er is geen empathie getoond. Deze irreële beslissing zou mijn ex – voor mijn gevoel – zó opnieuw kunnen maken. Het maakt me bang.

Alles is kapot, het vertrouwen is weg

Het kan dan misschien tussen twee volwassenen knetteren van de ruzie, maar kinderen zouden daar nooit en te nimmer een slachtoffer van mogen worden. Hoe ernstig je het ook met elkaar oneens bent, blijf alsjeblieft met elkaar praten, discussiëren of voor mijn part ruzie maken. Maar beslis niet voor je kind dat ze haar moeder niet meer mag zien. Wat zeven jaar lang prima geregeld was en waar zeven jaar lang als exen gesproken en gediscussieerd werd (soms ook ècht wel verhit), daar is nu álles kapot. Mijn vertrouwen is tot het absolute nulpunt gedaald. Het komt niet meer goed; er komen van mijn kant geen kansen meer. De plichtplegingen zullen blijven, want hij zal altijd hun vader blijven, maar ik kan het niet opbrengen om ook maar iets meer te doen. Ik walg van hem en van zijn keuzes.

Voor mezelf en voor mijn dochters vecht ik om er bovenop te komen en de gebeurtenissen een plek te geven. Het voert veel verder dan alleen die vier weken. Ik ben getekend voor het leven. Ondertussen ben ik voor PTSS onder behandeling bij GGZ met EMDR sessies. Er zit veel onbegrip en verdriet. Maar ik weet zeker dat ik er bovenop kom.

Ik leer ze te vertrouwen op zichzelf

Ik ben 37, mijn dochters worden ouder. Er ligt een leven achter me met lessen en ervaringen. Maar er ligt ook een heel groot deel van mijn leven nog voor me. Meer dan ooit heb ik me voorgenomen om mijn dochters te leren dat ze kunnen en mogen vertrouwen op zichzelf, op hun gevoel en hun normen en waarden. Dat ze anderen mogen (en moeten) helpen waar ze kunnen, met oog voor zichzelf zodat ze zichzelf niet voorbij lopen.

Het bestrijden van kwaad lijkt zo heftig, maar de oudste wil graag advocaat worden (en ze wordt vast een verdomd goede), de middelste wordt wild van kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, dus laat haar alsjeblieft de vrijheid nemen om mensen te inspireren met wat ze dan ook maken zal en de jongste, hoe jong ook, heeft het hart op de juiste plek. En waar meer dan met een hart, begint empathie en de liefde voor de wereld en alles om je heen?
Be inspired

Wat een heftig verhaal geschreven door deze krachtige moeder. Wat onwijs dapper hoe ze zich hier door heen slaat met haar dochters. Happy Single Moms wenst haar en haar dochters veel sterkte om alles een plek te geven.

Wil jij ook anoniem je verhaal doen? Mail je verhaal dan naar blog@happysinglemoms.nl