Jong en alleenstaande moeder

Jong en alleenstaande moeder

In een korte tijd volwassen worden…

Dat is meestal het eerste wat mensen tegen je zeggen wanneer je jong en alleenstaande moeder bent. Voor mij geldt dit zeker ook, ik ben in een korte tijd snel volwassen geworden. Ik was 23 jaar toen ik wist dat ik zwanger was, geen tienermoeder, maar toch was ik nog een jong onbezonnen ding. Jong en alleenstaande moeder…

Door de zware tijd tijdens zwangerschap en daarna als jong en alleenstaande moeder, ben ik gegroeid als mens en ben ik volwassen geworden. Ik heb dingen geleerd en ben mijzelf tegen gekomen.

Ik vond het lastig om serieus genomen te worden.

Ik was jong en vaak dachten mensen ‘’ach ze is nog jong’’ en ik ging er uiteindelijk ook vanuit dat mensen die gedachte hadden. Het voelde voor mij dat mensen mijn mening met een korreltje zout namen. Dat is in deze afgelopen 3 jaar wel veranderd.  Nu heb ik verantwoordelijkheid over een ander leven en dat heeft mij sterker gemaakt. Dit begon eigenlijk doordat ik mezelf serieus begon te nemen. Ik leerde mijn mening te uiten en begon in te zien dat ik ook “recht” had op mijn eigen zienswijze. Dat ben ik ook gaan uitstralen naar mijn omgeving. Wanneer je het zelf gelooft, gelooft een ander het ook. Doordat ik mezelf serieus begon te nemen, volgde mijn omgeving automatisch ook.

Jong en alleenstaande moeder

Jong en alleenstaande moeder

Deze maand is mijn zoontje voor het eerst naar de peuterspeelzaal gegaan. Ik was de jongste moeder tussen alle andere moeders. Ik voelde aan de blikken van de leerkrachten dat ze dachten ‘’die is jong’’, maar daar zijn ze volgens mij wel van terug gekomen. Tijdens het kennismakingsgesprek was ik resoluut over wat ik wel pik en niet pik als moeder. En het was meteen klaar, het respect was meteen wederzijds. Dat voelde dat goed!

Jong en alleenstaande moeder? Ik geef 5 tips om sterk(er) in je schoenen te staan: 

1.Vertrouw op je gevoel
Ga in je kracht staan door je gevoel te volgen. Jij bent verantwoordelijk voor jouw kindje, niemand anders kan jou vertellen hoe jij dit aan moet pakken. Je staat in je kracht wanneer je vertrouwt en op je eigen gevoel gevoel.

2. Stel je grenzen
Geef duidelijk jouw grenzen aan en blijf hier ook bij. Als jij duidelijk communiceert wat jouw grenzen als moeder zijn, zul je zien dat je omgeving dat respecteert. Wat jij gelooft en uitstraalt, komt altijd op een ander over.

3. Denk na
Je zal wel denken, nadenken? Wanneer je goed nadenkt over wat jij wel oké vindt en wat niet, ben je minder makkelijk om te praten door mensen in jouw omgeving. Geef jezelf die tijd en denk goed na over wat jouw wensen zijn, wat je mening is en waar je voor staat.

4.Heb vertrouwen in jezelf 
Heb vertrouwen in jezelf, vertrouw dat wat jij doet goed is. Jij weet zelf de behoeftes van jou en jouw kindje. Zolang je voor jij jezelf weet dat jij het goed doet, zal je dat ook uitstralen naar de buiten wereld. Heb jij vertrouwen in jouw doen en laten als moeder, ,dan zal niemand daar ook maar aan twijfelen.

5.Vergeet niet te genieten
Dit is één van de belangrijkste, heb plezier. Geniet van jouw kindje dat je het ziet opgroeien. Zolang jij plezier hebt, heeft jouw kindje dat ook. En zeg nou zelf, als jij iemand anders ziet die plezier heeft en warmte uitstraalt, word jij daar toch ook vrolijk van? Geniet van het mama zijn, ook al ben je jong. Je hebt zoveel mogelijkheden en jij hebt zoveel te bieden! Niet alleen voor jouw kindje, maar ook voor jezelf en jouw omgeving. Als jij plezier hebt zal niemand de behoefte hebben dat te moeten veranderen.

Jong en alleenstaande moeder

Jong en alleenstaande moeder

Jong en alleenstaande moeder zijn, is pittig. Je hebt te maken met de mening van anderen, mensen die ouder zijn dan jij. Je hebt te maken met andere moeders die jou graag willen vertellen hoe jij het beste jouw kindje kan opvoeden. Ook al is dat met alle goede bedoelingen, als jonge moeder kan dit soms best een uitdaging zijn. Ik weet hoe het is, ik zit het in hetzelfde schuitje.

Ik ben 3 jaar verder en ik kan wel boek schrijven van alle tips en tricks die ik ontvangen heb.

Ik waardeer ze allemaal, maar ik heb mijn eigen wiel uit gevonden en dat werkt voor mij als een tierelier. Mijn zoontje is gelukkig, sociaal, altijd vrolijk en voelt zich veilig. Hij mag zichzelf zijn en dat voelt hij.

Hij weet dat ik goed in mijn vel zit. Hij weet dat ik in mijn kracht sta en dat ik mijn grenzen  aangeef, dat ik nadenk voordat ik handel en dat ik het zelfvertrouwen heb als mama zijnde. Hij weet dat ik het goed doe en nog belangrijker hij ziet dat ik er plezier in heb.

Ik mag dan wel een jong en alleenstaande moeder zijn. Ik mag dan soms wel impulsief zijn. Maar ik weet dat ik het goed doe en dat ik rock in het moeder zijn. En dat ik dit voor geen goud zou willen inruilen.

Aan alle jonge single moms: JULLIE ROCKEN!

Zondagmorgen

Zondagmorgen

Samen wakker worden in het grote bed, met zijn tweetjes. Het bed is groot, net als jouw ogen die mij liefdevol aankijken.

Wanneer jij je oogjes weer sluit en lekker wegdoezelt, bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel..
‘Missen wij een “opvulling” voor die lege plek in dat grote bed, dat te grote bed?

Of is het eigenlijk meer dan perfect zo, jij & ik. Samen 1.

Geen ruziënde ouders in huis, geen miscommunicatie, gewoon jij & ik. Een huis vol liefde, waarin gelachen wordt en gezongen en onwijs veel geknuffeld.. Ik denk dat elke single mom af en toe zoekende is maar een opvulling voor die lege plek in dat te grote bed voor ons alleen… Maar is een opvulling ook direct een aanvulling in ons leven?

Je opent je oogjes weer en zwaait mét je kleine handje door de lucht… en ik denk bij mezelf, fuck die lege plek in dat bed! Wij gaan die plek gebruiken om te spelen!

GOODMORNING SUNSHINE♡

Wanneer wakker worden geen straf meer is, maar het mooiste moment van de dag. Jij & Ik, in dat te grote knuffel-speelbed!

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

Zo rond de tweede verjaardag van mijn zoontje, ongeveer één jaar na de scheiding, stortte mijn wereld opnieuw in.

Wat als je kind niet goed ontwikkelt….? Mijn ex kondigde aan dat hij zich ernstige zorgen maakte over de ontwikkeling en het gedrag van onze peuter. Hij eiste bovendien een uitgebreid onderzoek. Natuurlijk had ik al wel opgemerkt dat ons zoontje een beetje onhandiger was en minder sprak dan andere kindjes van zijn leeftijd. Maar eerlijk gezegd maakte ik mij daar tot op dat moment weinig zorgen over. Zowel thuis als in het kinderdagverblijf had hij het prima naar zijn zin.

De eerste reeks onderzoeken volgde en de conclusie daarvan was helaas niet zo positief: een achterstand van ongeveer een jaar op het vlak van taal en grove motoriek.

Qua cognitieve vaardigheden (lees: intelligentie) en fijne motoriek scoorde hij gelukkig normaal. Ik herinner me nog goed dat die specialiste tijdens het conclusie-gesprek vroeg of ik dat wel kon “alleen een kind opvoeden”. In haar ogen had ons zoontje duidelijk nood aan extra stimulatie en ze twijfelde of ik hem dat kon geven.

Dat mijn ex amper tijd doorbracht met ditzelfde kind en ik niet gekozen had voor deze situatie was bijzaak.

Wat als je kind niet goed ontwikkelt? Al snel startte ik met een wekelijkse sessie bij de fysiotherapeut en de logopedist. Eerlijk gezegd… ik vond het verschrikkelijk. Ik voelde mij de slechtste moeder aller tijden en mijn zelfvertrouwen stond op een heel laag pitje. Hoewel ik overstelpt werd met goedbedoelde en aanmoedigende tips, voelde ik mij heel erg onbegrepen. Tegen een perfectionistische single mom zeggen dat ze “gewoon” haar kind wat meer moet stimuleren, dat is letterlijk voor kortsluiting zorgen.

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

De eyeopener kwam er toen een vriendin zei dat ik me teveel focuste op al dat “professionele” advies en gelijk had ze. Van de een op de andere dag, ging ik van een afstand naar mijn kind kijken. Een beetje zoals een vreemde dat doet. Mijn oog viel telkens op wat hij niet kon in plaats van wat hij wél kon.

Ik was zo druk bezig met hem op allerlei manieren te stimuleren dat ik mezelf er in verloor.

Dat moest anders. Ik probeerde opnieuw te luisteren naar mijn gevoel, naar mijn instinct dat ik onderweg was kwijt geraakt. Ik volgde weer het tempo van mijn zoontje in plaats van “mijn” tempo op te leggen en wat bleek… we werden er beide veel gelukkiger van! Elke keer dat hij een nieuw woordje zei, maakte mijn hart een sprongetje. Elke keer dat hij een beetje vlotter stapte, vond ik een sprankeltje hoop.

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

Wat als je kind niet goed ontwikkelt?

Zo ging er een jaar voorbij tot we gecontacteerd werden voor een heronderzoek. Opnieuw volgde een hele reeks testen. Een paar weken na zijn drieënhalve verjaardag kwam eindelijk het verlossende nieuws dat hij, tot ieders verbazing, bijna op alle vlakken zijn achterstand had ingehaald. Ook op het vlak van gedrag en sociale vaardigheden waren er geen bezorgdheden meer, alleen die grove motoriek blijft een dingetje.

Ondanks het feit dat alles wijst naar een genetische afwijking (*), ben ik weer een trotse mama die heel positief met de situatie omgaat. Voor alle duidelijkheid: buiten zijn motorische achterstand (lopen, springen e.d.), merk je amper iets aan mijn zoontje. Het is een vrolijk mannetje die graag naar school gaat. Puzzelen kan hij als de beste en ondertussen stelt hij elke dag wel een vraag waarover ik mijn hoofd breek.

Of zoals hij daarnet zei: gaan dino’s ook naar het ziekenhuis als ze pijn hebben? En hebben die daar dan dinobedden?

(*) dit zal onderzocht worden in de toekomst

Eenzaam of toch alleen?

Eenzaam of toch alleen?

Eenzaam of toch alleen?

Dat is een vraag die vaak aan mij gesteld wordt. Waarop ik duidelijk antwoord “nee, ik ben niet eenzaam maar ja, ik ben wel alleen”. Als single mom, ben je “alleen”. Mensen in mijn omgeving denken dan automatisch dat ik ook eenzaam ben, het tegendeel is echter waar. Eenzaam ben ik absoluut niet.

Ik zit avondjes alleen op de bank. Ik kijk op Netflix stiekem toch de helft van de avond op je telefoon zitten. Of misschien ben jij meer het type die een boek leest of een magazine erbij pakt. Dit doen wij allemaal alleen, en toch moet ik eerlijk toegeven dat ondanks dat ik gelukkig ben en mij niet eenzaam voel, het dan tot mij door dringt dat ik niet een maatje heb waarmee ik kan babbelen of samen op de bank mee kan zitten. Samen met een kopje koffie of een wijntje en onze dag doorspreken of gewoon simpel weg samen zijn. Zulke dingen zijn lastig en ook helaas krijg je daarmee te maken als je een alleenstaande ouder bent.  Ik ben eraan toe, ik probeer mij langzaam kwetsbaar op te stellen maar ik schiet snel in de verdediging om mijzelf te beschermen.

Ik mis een maatje, maar het alleen zijn kan ik ook goed en daar een tussenweg in vinden is pittig.

Wat ik dan meestal doe, is een berichtje sturen naar een vriendin of eventjes bellen, om mijn dag mee door te spreken of om even te mopperen. We gaan dan even face timen of ik probeer een oppas regelen zodat ik een avondje bij mijn vriendinnen op de bank kan zitten. O wat gaan samen eten. Op die manier voel ik mij niet eenzaam, want ik heb mijn omgeving mijn vrienden die voor mij voelen als familie en zo waardeer ik weer mijn avondjes alleen op de bank.

Zonder mijn vrienden had ik ook nooit gestaan waar ik nu stond.  Ik noem ze dan ook wel mijn “cheetah squad”.

Door de littekens die ik opgelopen heb in mijn zwangerschaps periode heb ik altijd gezegd ‘’ik ben geen mama beer, maar een mama cheetah, ik heb ze in de keel voor ze het door hebben”. Met een grote glimlach praten mijn vriendinnen en ik er vaak over. Doordat ik er alleen voor sta heeft mijn zoontje heel wat ‘’bodyguards’’ om zich heen en willen ze hem beschermen. Wij kunnen erom lachen, en dat is één van de grote reden waarom ik mij niet eenzaam voel.

Omdat ik weet dat er maar iets hoeft te gebeuren met mij of de kleine man en mijn squad staat en naast en achter mij.

Soms is het voor onszelf ook lastig om het verschil te zien tussen eenzaam of alleen, want ja, wij zitten aan het einde van de dag alleen op de bank. We “mogen” alleen tv kijken of een boekje lezen en moeten de beslissingen rondom onze kinderen zelf maken. Het komt op ons neer. Maar met mensen om je heen die het beste met jou voor hebben en met jouw kinderen ben jij niet eenzaam. Daarbij begrijp ik ook dat er veel alleenstaande moeders zijn die dit niet hebben, die geen mensen om zich heen hebben die klaar staan. Daarom ben ik zo blij met dit platform ‘’Happy Single Moms’’ want er zijn vele meer alleenstaande ouders zoals jou die niet iemand hebben waar ze terecht kunnen, maar die gene kun je wel vinden!

Wij vormen één front, wij zijn moeders die alleen zijn en wij doen alles voor onze kinderen.

Maar juist omdat wij één front zijn hebben wij steun aan elkaar, praat met elkaar hierover leer andere alleenstaande moeders kennen en bouw zo jouw eigen squad om goed het verschil te kunnen zien tussen eenzaam of alleen.

Lieve alleenstaande mama’s en misschien ook wel papa’s die dit lezen!

Jullie zijn allemaal geweldig, en jullie doen een onwijs goede job. De lach op het gezicht van onze kinderen is waar wij het allemaal voor doen, maar jij bent net zo belangrijk. Praat met elkaar en met de mensen om jou heen. Zoek mensen die hetzelfde mee maken en zorg voor jouw eigen geluk en bouw jouw omgeving op, zorg dat jij je niet eenzaam voelt! Want ook jij mag er wezen en bent belangrijk!

Neem de regie over je eigen leven terug…

Shanna

Ps: Wanneer je in contact wilt komen met andere single moms, dan kan dat in de Happy Single Moms Community.

10 uitspraken van mijn peuter

10 uitspraken van mijn peuter

Met een peuter thuis is het nooit saai! Ik kan zo genieten van onze gesprekjes samen aan tafel, in de auto of zelfs als ze op de wc zit. Buiten dat ze, zoals ik al eerder schreef, constant ‘Waarom?!’ vraagt heeft ze ook haar eigen ideeën waarom de dingen zo zijn en heeft ze geen blad voor haar mond. Het levert zulke leuke gesprekken op! Dus daarom 10 uitspraken van mijn peuter van de afgelopen weken.

1. We zitten aan tafel tijdens het avondeten. Een van de leukste momenten van de dag, ze kletst dan altijd zo lekker! Dus ja, de meeste uitspraken zijn dan ook tijdens het eten. ‘Mama, kan jij op het gras liggen en lachen?’ ‘Ja hoor, jij ook?’ ‘Ja!’ ‘Heb je dat gedaan dan, dat je dat vraagt?’ ‘Nee!’ ‘Wil je dat doen dan?’ ‘Nee toch, gekke mama!’

‘Mag ik een baby in mijn buik?’

2. Soms heb je van die periodes in de omgeving, vrienden, familie of kennissen lijken allemaal tegelijk zwanger te zijn. Zo’n periode hadden wij laatst, nichtjes, neefjes en vriendjes kregen een broertje of zusje en dat riep natuurlijk vragen op bij Jinthe. ‘Mag ik een baby in mijn buik?’ ‘Ja, als je groot bent zou dat kunnen, nu kan dat nog niet.’ gaf ik als antwoord. ‘Mag ik dan ook een baby van jouw buik hier thuis?’ ‘Maar dat kan niet zomaar..’ ‘Waarom dan niet?’ ‘Omdat we geen papa hebben voor de baby.’ ‘Maar we hebben Jeff toch?!’ Dat is dus mijn zwager, Jinthe haar oom. Tsja leg dan maar eens uit aan een 3-jarige waarom dat niet kan..

3. Echt het grootste kroelkontje dat er is, dat is Jinthe. Laatst kwam ze naar beneden omdat ze niet kon slapen en kwam ze lekker tegen me aan liggen op de bank. Ze probeerde haar armen om me heen te doen, maar een aantal kussens en een dekentje zorgden ervoor dat het niet lukte. En wat kreeg ik te horen, denk je? ‘Mama, jij bent dik!’

4. Bijna een jaar lang zei Jinthe ik heeft in plaats van ik heb. Ik weet niet wat het is, maar ze blijft het zeggen. Nu nog steeds af en toe, als ik haar nu verbeter dan ben ik degene die het verkeerd heeft verstaan en zei ze het uiteraard wel goed volgens haarzelf. Laatst zei ze ‘Ik heeft de knikkers!’ Ik verbeterde de haar ‘Ik héb de knikkers.’ Als antwoord kreeg ik een boze ‘NEE, ÍK!’

‘Je mag niet jokken mama, ik vind dit écht niet leuk, ik wil gewoon niet de medicijnen!’

5. Jinthe had helaas een blaasontsteking en antibiotica gaat er niet zo makkelijk in bij haar. Ze vindt het zó vies. Ze wil gelukkig wel alles proeven, maar nadat ze had geproefd en het weer uitspuugde besloot ik de medicijnen door een glaasje drinken te doen en zei dat ze het gelijk helemaal op moest drinken. En je raadt het al, dat deed ze zonder wat te merken. ‘Wat goed Jinthe!’ zei ik enthousiast ‘Je medicijntjes zaten erin en je hebt het niet eens geproefd, ik zei toch dat het helemaal niet zo vies was!’ Jinthe werd boos en ik kreeg een hele klaagzang: ‘Je mag niet jokken mama, ik vind dit écht niet leuk, ik wil gewoon niet de medicijnen!’ ‘Maar het is toch juist goed van je, Jinthe’ zei ik nog. ‘Ik ben het echt een beetje zat nu.’ kreeg ik als antwoord van Jinthe en even hoorde ik mezelf in alles wat ik tegen haar zeg als ze iets doet waarvan ze weet dat het niet mag en het toch doet.

6.  ‘Mag ik een ijsje?’ ‘Ja hoor, wel een waterijsje dan. Welke wil je?’ ‘Doe maar die rode, aardbei.’ ‘Dat is geen aardbei, dat is framboos.’ ‘Oh neee ik lus geen framboos!’ ‘Nou leg maar terug, dan neem je een andere.’ ‘Nou weet je mama, ik doe anders wel alsof het aardbei is ja?’ ‘Euhm, okee..’ ‘Mmm, lekker zeg aardbei!’ zei ze en ze at zo het hele ijsje op.

7. Na 6 weken zomervakantie was het tijd om weer naar school te gaan, Jinthe had er totaal geen zin in! Ze heeft echt duizend gezichten en je kunt er zo van aflezen wat ze denkt of voelt. Ze gaat maar 2 dagen in de week naar de peuterspeelzaal (welke hoort bij een basisschool) maar wij noemen het school. Ik zei enthousiast tegen Jinthe: ‘Morgen moet je weer naar school hè?’ Haar gezicht veranderde in onweer en ze antwoordde meteen: ‘Maar dat wil ik niet!’ ‘Waarom dan niet? Je vindt het toch leuk?’ ‘Ja, maar ik ben groot mama, ik wil naar de basisschool, ik wil gewoon naar groep 4!’ zei ze met een diepe zucht.

‘Sorry, ik kan nu niet met je spelen mama, ik moet even werken, centjes verdienen.’

8. Terwijl de vroege ochtend (hoewel ik zeker niet mag klagen om 8 uur) hier begon genoot ik van mijn kopje koffie en speelde Jinthe achter de bank met haar playmobil. ‘Kom je ook met de Playmobil spelen, mama?’ ‘Ik kom zo, even m’n koffie opdrinken.’ Ik zet mijn inmiddels lege kopje even later in de keuken en loop weer naar binnen. Ze is inmiddels aan haar tafeltje gaan zitten en aan de slag gegaan met haar Hama kralen. ‘Kom je spelen dan Jinthe?’ ‘Sorry, ik kan nu niet met je spelen mama, ik moet even werken, centjes verdienen.’

9. Afgelopen week vertelde ik mijn moeder nog dat ik dacht dat ieder kind wel zo’n fase heeft dat poeppraatjes heel grappig zijn. Jinthe vroeg in bed of ze wat in mijn oor mocht fluisteren. Dat doet ze wel vaker, dus ik dacht die gaat vragen of ik er nog even bij kom, maar nee.. Ze boog zich naar mijn hoofd toe, kromde haar handjes om haar mond en fluisterde ‘POEP!’. Gelijk achtereenvolgend lag ze zelf helemaal dubbel om haar eigen grapje en schaterde ze het uit. Hoewel het eigenlijk niet mag omdat ik mij heel goed voor kan stellen dat ze zoiets ook in een restaurant lachte ik stiekem heel hard met haar mee, vooral omdat ze zichzelf zo grappig vond. Zo zei ze laatst ook als antwoord op ‘Wat ga je doen?’ ‘Poepen in oude schoen!’ Tsja, als het rijmt, dan vind ze het natuurlijk nog grappiger!

En lachen om haar eigen grapjes!

10. Jinthe begint steeds vaker, net als bovenstaand, haar eigen grapjes te verzinnen. Na het eten speelt ze meestal nog even een half uurtje buiten met haar vriendjes. De buurman liep langs en kletst altijd nog even met haar, hij vroeg wat ze had gegeten. Jinthe had haar antwoord al klaar, net zoals vele andere dagen. ‘Shampoo!’ ‘Shampoo?’ vroeg de buurman verbaasd. ‘Ja! Met planten en mayonaise.’ En een lol dat ze uiteraard had weer, om haar eigen grapje.

Doordat ik de afgelopen 2 weken een paar uitspraken heb bijgehouden om dit blog te schrijven, merk ik hoe leuk het is om dit te doen en hoe snel je het eigenlijk vergeet! Een tip: schrijf de leukste uitspraken in een boekje of even gauw in een notitie op je telefoon als je nog niet weet hoe je het wilt bewaren. Hebben jullie nog leuke uitspraken van jullie kinderen? Laat vooral een reactie achter, ik ben erg benieuwd!

Kind zonder vader

Kind zonder vader

Heel gek, 1 jaar geleden waren de vader van mijn kind en ik nog heel erg verliefd op elkaar. Ondanks alle omstandigheden, het feit dat we niet echt een relatie hadden en een liefde die niet kon zijn, waren we nog verliefd. Ik in ieder geval, wat hij voelde of dacht geloof ik niet meer. Het enige wat ik weet zijn leugens, ik weet niet wat wel of niet waar is. Hoewel mijn voornemen voor het nieuwe jaar was dat hij in dat jaar bij ons terug zou komen, ontplofte onze “relatie” nog geen maand later.

Van de ene op de andere dag werd hij ijs en deed ik er niet meer toe, laat staan onze dochter.

Zij was officieel een kind zonder vader. Toen ik zei dat we altijd verbonden met elkaar bleven omdat we samen een kind hebben, vertelde hij me doodleuk dat hij niets met mij te maken had. Terwijl hij een paar maanden hiervoor nog vertelde dat ik niet zomaar iemand was, maar de moeder van zijn kind. Hij wilde niet eens met me praten om de relatie officieel te beëindigen, want dat veroorzaakte te veel stress voor hem. Kun je het je voorstellen, bijna 2 jaar een ‘relatie’ (want hoe onstabiel deze ook was, voor mij was hij mijn vriend) en een kind, en hij wilde niet eens met me praten zodat ik het ook los kon laten en kon laten rusten.

Nu ik erover schrijf, voel ik weer de pijn en het verdriet naar boven komen. Hoe kan de man waar ik zoveel van hield en de man die zei dat hij van mij hield, ineens doen alsof ik nooit heb bestaan?

Hoe kan het dat hij, zijn kind van de vrouw waar hij zei van te houden, in de steek laat? Hoe kan hij iedere dag gaan slapen, iedere dag wakker worden en zichzelf in de spiegel aan kijken terwijl hij weet dat zijn vlees en bloed ergens anders in dezelfde stad wakker wordt en niet weet wie haar vader is.

Hoe kun je accepteren dat je eigen kind zonder vader opgroeit?

Kind zonder vader

Kind zonder vader

Hoe kunnen er toch zoveel mannen in dit land en in andere landen iedere dag ‘gewoon’ hun leven leiden terwijl ze weten dat ze een kind hebben. Terwijl ze weten dat ze een kind hebben die misschien wel iedere dag met de gevoelens rond loopt dat zijn of haar vader hem of haar niet wilt. Dat hij of zij niet goed genoeg is voor zijn of haar vader? Hoe? Kan iemand me vertellen hoe het mogelijk is dat er zoveel kinderen zonder vader zijn? Kan iemand me vertellen waarom de maatschappij dit blijkbaar “normaal” blijkt te vinden?

Hoe kan het dat als je verteld dat de vader van je kind niet in zijn of haar leven is, je zoveel reacties van ongeloof krijgt, maar mensen het blijkbaar wel accepteren wanneer er in hun omgeving een man is die zijn kinderen niet ziet? En hoe kan het zijn dat er zoveel vrouwen zijn, zoveel vrouwen die misschien op ’n dag misschien ook wel moeder worden, het toestaan dat hun man zijn kind(eren) niet ziet. Hoe kun je dit als vrouw doen? Hoe kun je jezelf belangrijk vinden dan de gevoelens van een jong kind?

Al die ego’s… Hoe kan het zijn dat een volwassen ego belangrijker is dan het ego van een klein onschuldig kind?

Een ding weet ik wel, en dat is dat we misschien wel nooit antwoord op onze vragen krijgen. En daar ligt ook het loslaten. Om datgene los te laten waar we geen controle over hebben. Omdat we een ander nooit kunnen veranderen. Omdat we een ander nooit volledig kunnen begrijpen.

En dan hebben we de keuze. Gaan we kijken naar datgene wat niet goed is? Namelijk een ex die handelt op een manier die we nooit zullen begrijpen? Of kijken we naar wat we wél hebben. Namelijk 1 of meerdere kinderen die iedere dag weer ons hart vullen met liefde. Een liefde waar niemand tegen op kan.

Ja…. Dat hebben we dan wel weer te danken aan die “stomme” ex. Want zonder hem, waren die geweldige kinderen van ons er nooit maar dan ook nooit geweest!

PS: Vanaf aanstaande zaterdag 5 oktober, gaat de vernieuwde Happy Single Moms Community live, waar je (o.a.) leert hoe je je ex leert loslaten. Op de hoogte blijven? Stuur dan een e-mail naar info@happysinglemoms.nl of schrijf je in op de nieuwsbrief door het ebook te downloaden (zie www.happysinglemoms.nl)