Kraamhulp… ga weg!!

Zo fijn, ik mag naar huis. Ik mag in mijn eigen bed en ik mag mijn frummel meenemen. De bevalling viel reuze mee. De naweeën waren letterlijk het ergste. Door een gescheurd bloedvat in mijn baarmoeder, heb ik iets te veel bloed verloren. Maar nu verdwijnt er zo’n klein meisje in die hele grote Maxi-Cosi en gaan we naar huis.

Linda, één van de drie toppers die vanaf het begin van de bevalling al om mij heen stuiteren brengt mij naar huis. De klim van 5 trappen in de portiek is nog wel even heftig, maar wat ben ik blij om thuis te zijn. De kraamhulp zou zo ook komen en daar zag ik best tegenop.

Heel even was ik alleen thuis. Linda ging haar dochtertje ophalen en ik was thuis met mijn meisje, die uiteraard zoet lag te slapen in het aanschuifbedje. Het is zo druk in mijn hoofd. Er is zoveel gebeurd. Ik moet gewoon even wat doen. Een mooi moment om de afwas nog even snel weg te werken dacht ik. Want ik wil niet dat de kraamhulp straks in het zooitje terecht komt.

Ik had nog nooit een preek gehad van mijn buuf. Ik kon d’r dan ook niet zo heel goed serieus nemen. Maar ergens had ze een punt. Ik ben inderdaad een mafkees die net is bevallen en dan sta je niet de afwas te doen. Ik voelde me stiekem ook wel een beetje dizzy worden. Dus een mooi moment om het verhoogde bed op te zoeken. Tja, normaal doet je kerel dan de afwas denk ik..

Een gezellige opdonder met een bos krullen

De kraamhulp meld zich al snel. Het is een klein opdondertje met een flinke bos krullen. Een gezellige kletser denk ik zo. Wij gaan ons prima redden. Waar heb ik me toch al die tijd druk om gemaakt. Loslaten is niet mijn sterkste punt. Maar vanaf nu ga ik dat gewoon maar doen. Zij is er overdag en de drie vriendinnen rouleren wie er ‘s nachts bij ons is.

Ze is er de hele week. En ze doet wat ze moet doen en we hebben best wel lol samen. We kletsen wat af en scheppen zo een band. Ook vertelt ze dat mijn meisje een hele mooie baby is. Maar dat zeggen ze overal denk ik. Morgen komt mijn collega vertelt ze. Dan is zij vrij. Ik krijg langer hulp vanwege het grote bloedverlies bij de bevalling. En dat is een te lange periode voor één kraamhulp.

Paarse Crocs

En dan, de volgende ochtend. Daar staat mijn nieuwe kraamhulp. Zelf was ik al aardig goed te been. Werd alleen nog dizzy als ik teveel deed. Maar kon me prima redden. Ze staat daar, in haar paarse Crocs, en ze kijkt me aan alsof ik weer in de kleuterklas zit. Daar moesten we altijd juf met de grote boze ogen tekenen als we stout waren geweest. Met één blik was ik zo 30 jaar terug!

Maar ik ben nu wel mamma, en ik ben nu wel degene die haar min of meer in dienst heeft. Dus wacht ik rustig het gesprek af. Tijdens het gesprek blijkt dat ze erg van de oude stempel is en dat ze het eigenlijk heel zonde vindt dat ik met de borstvoeding afgelopen week ben gestopt.

Hey, ik was erbij he! Anderhalf uur aan de borst en anderhalf uur niet en dat 24 uur lang. Dat sloopte zowel mij als mijn meisje. Dus ik blijf bij mijn standpunt.

Maar ergens bespeur ik ook onzekerheid. Ze blijft in de keuken als er bezoek is. Terwijl ik in een ieniemienie-huisje woon. Een soort paddenstoel op drie hoog! Kom er gewoon bij. Of ga iets doen. Maar ga niet op een stoel in de keuken zitten. Waar ik de vorige zo gezellig vond, daar is deze kraamhulp bijna eigenzinnig en eng.

Naar buiten..

Ik mag met uk naar buiten. Het is hartje zomer en ik heb bijna anderhalve week binnen gezeten. Ik besluit een rondje te lopen dat langs mijn oude werk gaat. Kan ik haar gelijk even showen. Weet ik veel dat ik door de straten loop als één of andere TBS-er met haar achter me aan. Tot mijn oude werk aan toe. Ik voel me toch wat opgelaten. Dus snel weer naar huis toe. Wat een gedoe.

Thuis irriteer ik me steeds meer. De pannen staan op de één of andere manier allemaal buiten het kastje. Al drie dagen! In plaats van er in. Ik vind het goed. Ik kan het zelf wel. Vanuit het kraamhulpbureau kwam de vraag of er langer hulp nodig was. Nee! Niet nodig. Ik kan het zelf inmiddels hoor. Ik weet dat dat niet helemaal waar is. Maar ik weet ook dat deze dame meer energie gaat kosten dan dat ze er niet is.

Weg er mee! Kraamhulp ga weg! Ik ben al niet goed in dingen uit handen geven. En met zo’n type helemaal niet.

Welke herinneringen heb jij aan je kraamverzorgster?

Veranderingen

Veranderingen..

Los van alle veranderingen die je verwacht bij de geboorte van je kind. Je weet allemaal dat je een verantwoording krijgt waar je U tegen zegt. Dan zijn er ook veranderingen waar je niet als eerste bij stilgestaan hebt. Althans, ik niet….

Ik mag echt niet zeuren. Ik heb het makkelijkste meisje van de wereld. Ze snurkt waar ik haar neerleg. Is niet bekend met enige verlegenheid of verlatingsangst. Het is zelfs zo erg dat ze in de wachtkamer van de huisarts naar mensen blijft lachen tot ze terug lachen. Daarna zoekt ze direct een ander slachtoffer om naar te lachen.

Zo’n ik-doe-het zelf-wel-en-heb-niemand-nodig type

Ik weet heel goed dat ik in mijn handen mag knijpen met mijn uk. En met mijn moeder. Zij is de eerste die ik bel of app als ik oppas nodig heb. Ik werk onregelmatig. En dat is soms best lastig plannen. Helemaal al je zo’n type bent als ik… Zo’n Ik-doe-het zelf-wel-en-heb-niemand-nodig type.

Ha die vlieger gaat dus mooi niet meer op. Je hebt gewoon oppas nodig en je moet goed plannen. Het hele moederschap valt me reuze mee, maar dat achterlijke geplan, pffff.

Vroeger draaide ik een dienstje en dan knalde ik er gewoon nog fijn eentje achteraan omdat er een collega ziek was. Nu race ik als een malle naar huis om haar op te halen.

Wanneer ze dan het rooster op mijn werk omgooien, dan verandert deze nuchtere Annie wel een beetje in een stresskip.

Wat ik niet had zien aankomen

Als iemand mij 4 jaar terug had verteld dat ik met 4 uurtjes slaap gewoon kan functioneren, had ik diegene héél hard uitgelachen. Dat was in mijn ogen onmogelijk. Ik ben juist degene die heel veel slaap nodig heeft. Maar mijn uk denkt daar anders over. Hoe makkelijk als ze is. Zo’n boef is het tijdens mijn nachtrust. Echter is dit dan wel een gegeven waar ik van te voren rekening mee had gehouden

Maar dat er stiltes vallen in gesprekken met vriendinnen waar ik vroeger honderduit mee sprak, die had ik niet zien aankomen. Ik merk dat ik merk dat ik het alleen maar over mijn dochter kan hebben. Omdat ik simpelweg daarnaast weinig mee maak. Je wereldje wordt toch kleiner.

En het is allemaal logisch. Maar soms, heel soms loop ik er nog wel tegenaan. Maar ze is het zo waard. Het is zo heerlijk om moeder te zijn voor deze vrolijke heerlijkheid.

En misschien hoef ik helemaal niet zo’n supermom te zijn. Als ik er maar ben voor mijn uk.

Zie ook: Opvoeden? Hallo?

Welke verandering vond jij het lastigst om te ervaren?

Past jouw naam wel??

Past jouw naam wel??

Oh daar ligt ze dan. In een plastic wiegje van het ziekenhuis naast mij. Ik ben mama!!

We moeten alle twee een nachtje blijven omdat ik teveel bloed ben verloren bij de bevalling. De bevalling zelf viel reuze mee. De ellende door een gescheurd bloedvat daarna was iets minder.
Maar hier lig ik dan met dat hele kleine meisje naast mij. Ik kan mijn ogen echt niet van je af houden. Ik zie eigenlijk alleen maar het gezicht van Twan. De donor. Dezelfde kin en hetzelfde mondje. Dit is dus gewoon mijn dochter.

Het liedje “Hey little girl” van Jack Johnson is zo van toepassing.
“Hey, little girl
Look what you’ve done

You’ve gone and stole my heart and made it your own

You stole my heart and made it your own”

Past die naam wel bij haar?

Ik heb haar een hele stoere naam gegeven. Maar ze ziet er uit als een popje. Past dit wel?! Wat heb ik gedaan. Ze zal er de rest van je leven mee moeten doen
Omdat ik mezelf van reusachtige afmetingen vind, had ik ook verwacht dat er op zijn minst een negenponder uit mij zou komen. Een plofbaby met knuistjes en plooitjes die je best vaak ziet.
Echter ligt er nu naast me een poppig ienieminimeisje met spillepootjes en maar 48 cm groot. En dan heb haar zo’n stoere naam gegeven. Ik denk dat Fleur of Sophie beter had gepast. Maar dat past dan weer niet bij mij.

Past jouw naam wel?

Aangifte doen

Ik zou eventueel nog terug kunnen. De aangifte is immers nog niet gedaan. Maar ik noem dit meisje al zolang bij haar naam. Dat ze er vast in gaat groeien.
Tijdens de aangifte van mijn dochter, werd mijn vriendin prompt gefeliciteerd met haar dochter. Omdat zij de eer had mijn uk aan te geven. Alsof we een setje zijn.

Het is overigens nog vrij lastig dat aangifte doen. Het moet iemand zijn die bij de geboorte aanwezig is geweest. En zelf was ik daar nog niet in staat.
Ik besluit haar naam haar naam te laten zijn. Want ergens zal er een reden zijn waarom deze al zolang in mijn hoofd rondspeelt. We gaan het zien. We gaan het zien of ze een zelfstandige vrolijke doenderige meid wordt, we gaan het zien.

Wauw, wat mooi! We feliciteren onze blogster met de geboorte van haar dochter! Heel veel geluk samen!Heb jij twijfels gehad over de naam die je voor je kind had gekozen?

Als dit het is..

Als dit het is..

Mijn huis is nog nooit zo schoon geweest als nu in mijn Zwangerschapsverlof. Het zonnetje schijnt en ik voel me nog steeds goed. Op de pijn in mijn rug na dan. Maar dat is niet perse iets van de zwangerschap. Dat is al jaren zo.

Mijn huis lijkt sinds ik weet dat ik een meisje krijg wel 50 tinten roze. De roze wasjes hebben al buiten aan de lijn gehangen en het kamertje is al klaar om in gebruik genomen te worden. Kortom. Ik ben er klaar voor.

Hoe meer ik in de buurt kom van de uitgerekende datum. En dat is morgen. Hoe meer appjes sms’jes en berichtjes op Facebook ik krijg met de vraag. Hey…rommelt het al? Ja geen idee! Ik ben nog nooit eerder zwanger geweest en ik weet dus ook niet hoe het voelt als “het” rommelt. Ik heb geen idee hoe het gaat voelen als de bevalling zou beginnen. Ik lees dan wel van alles. Op alle fora lees ik diverse verhalen en bij iedereen is het anders. Eén ding is wel overal gelijk…. Iedereen weet het wanneer het zover is. Nou we gaan het zien.

Als dit het is

Ik trakteer mezelf op een pannenkoek met aardbeien en banaan. En geniet van het zonnetje. Ik besluit, ondanks dat m’n huisje al schoon is, nog maar eens een dweil er door heen te halen. Ja als die kraamhulp straks komt dan wil ik me niet hoeven schamen voor mijn huishouden van Jantina Steen. Ik heb al zo’n moeite met dingen uit handen geven. Laat staan dat er straks iemand mijn huis loopt te soppen terwijl ik erbij op de bank zit.

Een ienieminigolfje van nattigheid

Anouk schalt uit de stereo en ik trek de dweil over de vloer. En dan… Dan voelt het alsof ik in mijn broek plas. Een ienieminigolfje van nattigheid. Ik denk dat mijn water is gebroken. Niet net als in de film een tsunami aan vruchtwater. Want dan zou die dweil goed van pas komen. Maar het gevoel van een oeps momentje. En de rugpijn is opslag weg. Wat een heerlijk bevrijdend gevoel.

De verloskundige vraagt me aan de telefoon of ik wat op wil vangen. En dan komt ze straks langs om het te controleren. Stiekem wordt ik wat zenuwachtig. Ik heb het gevoel dat ik dit moment moet delen. Ik kan prima alleen zijn. Maar er zijn soms van die momenten. En dit is daar 1 van.

Pizza met vriendinnen

Drie vriendinnen heb ik op afroep voor de bevalling. Ik heb ze toevallig alle 3 al gesproken vanmorgen. De één zei dat ik het vandaag maar even op moest houden omdat ze een dienst verderop in het land had. De ander vertelde dat ze na 16 uur pas te bereiken was vanwege een vergadering en de derde was gewoon op verjaardagsvisite.

Ik heb de dames geappt met de laatste gebeurtenis. Mijn vruchtwater is inderdaad gebroken en binnen 24 uur zal de kleine dame er zijn. En alle drie hebben ze het voor elkaar gekregen dat we nu ‘s avonds op de bank zitten met een stuk pizza.

Ik heb wel wat gerommel in mijn buik. Maar dat heb ik wel vaker met mijn fantastische darmen. Dus echt weeën kan ik het niet noemen. De meiden blijven dan ook bij me slapen en lossen elkaar om de beurt af.

Vroeg in de morgen komt de verloskundige nog even langs. Inmiddels heb ik denk wel wat op ween lijkt want moet het echt wegpuffen. Maar weet ook dat ze steeds maar tijdelijk zijn en dat doet goed. Dat maakt het allemaal nog best oke. Ik zeg ook tegen mijn vriendin. “Als dit het is, dan vind ik het allemaal heel erg meevallen”

Ik ga je niet tillen!

Ik weet terwijl ik dit zeg, dat ik er waarschijnlijk op terug ga komen. De verloskundig verteld me dat ik al best naar het ziekenhuis mag. Nuchter als ik ben zeg ik haar. Ach…ik moet nog 8 centimeter en dat kan dus ook over een uur ofzo. Dat vind ze goed. Ik wijs haar de deur weer en kom terug in de huiskamer. Waar een vriendin mij heel woest aankijkt. Zo klein als ze is zo woest kan ze zijn. “Jij gaat nu je spullen pakken en we gaan nu naar het ziekenhuis! Je moet al die achterlijke trappen nog af en de auto in. Nou ik ga je niet tillen!”

Daar had ze een puntje. Dus we gaan. In het ziekenhuis lijken de weeën wel tien keer erger. Ik ben er net 10 minuten en ben in de korte trip van 500 meter in de auto van ontsluitingstandje 2 naar 7 centimeter gegaan. Dan komen de persweeën. Deze waren best vervelend. Maar 2 gouden handen die in mijn rug duwde terwijl ik trillend de wee opvang doen erg goed. Nog heel eventjes en ik mag persen.

De verlossende woorden, dat ik dan echt mag persen, laat ik me geen twee keer zeggen. Wat nou wachten op de volgende perswee. Ik pers tussendoor ook gewoon. Ik wil dat ze er uit komt en wel nu. En dat heeft gelukkig maar een kwartiertje geduurd. Daar was ze. Brullend als een net geboren lammetje, maar wel mijn lammetje. Ik ben mama!

Wat gaaf! Onze blogster is mama geworden van een prachtige dochter. Gefeliciteerd en heel veel geluk samen! Hoe heb jij jouw bevalling beleefd?

20 weken echo bingo

20 weken echo bingo

Ik heb 3 weken geleden gehoord dat er een meisje in mijn buik zit. Liefkozend noem ik haar dan ook al de hele tijd ukkedoos. Ik wandel nu met een vriendin naar het ziekenhuis voor de twintig weken echo.

De vogeltjes lijken een wedstrijdje te doen wie het hardste fluit en het zonnetje laat zich eindelijk weer eens zien. Het wordt lente, eindelijk!

Zenuwen, waarvoor dan?

Ik geniet van het loopje de vogels en de zon. Mijn vriendin vraagt vol verbazing: “ben jij nou helemaal niet zenuwachtig?” ” Euhm nee” zeg ik. En bedenk me ineens: zou dat moeten dan? Is er iets wat ik niet helemaal heb meegekregen?

Ze vertelt dat zij haar 20 weken echo best spannend vond en dat ze het wel leuk vindt dat ze bij zo’n speciale echo mee mag.

We zitten in de wachtkamer en ik denk nog even na over het feit dat ik niet zenuwachtig ben en het misschien toch wel behoor te zijn. Ik laat het gewoon over me heen komen. Ik mag strakjes die kleine gewoon weer zien en ben benieuwd.

Dan mogen we naar binnen. Een aardige vrouw met een zwarte bob-line vraagt of ik nog wat formulieren wil invullen en of ik daarna wil liggen.

Ik kijk naar de stoel en zie de beenhouders wijd staan. Alsof ik al ga bevallen ofzo.Ze ziet mijn blik en zegt. Oh ja deze zal ik nog even weghalen. Dat ligt wat fijner. Nou inderdaad! Dat lijkt mij ook.De bekende gel komt op mijn buik en de echo begint. Inmiddels weet ik het een en ander te ontcijferen uit de grijze vlekken op het scherm.

Bingo, alles zit erop en eraan!

De omtrek van haar hoofdje is goed te zien. Ik zie een neusje en een mondje. Ik vind haar nu al mooi. Maar tijdens het staren ontgaat mij helemaal dat er een lijstje wordt afgewerkt. Ik hoor de verloskundige zeggen:  “Het ruggetje ziet er mooi uit. En dan de niertjes, dat is één en daar is nummer twee” Dan kijken we nog even naar de beentjes, het buikje etc.

20 weken echo bingo

Er wordt gewoon een lijstje gecheckt. Of alles er wel op en aan zit. Ineens valt het kwartje. Daarom moest ik dus zenuwachtig zijn. Het is een soort van 20 weken bingo. Twee nieren, een hartklep en geen waterhoofd! Bingo!!

Ineens word ik dus wel zenuwachtig. Ik kan me alleen maar bedenken dat ze maar mooi alles moet vinden en dat alles maar moet kloppen. Dit meisje zal toch wel gewoon gezond zijn?

Dan komt het verlossende woord: “nou het ziet er allemaal goed uit hoor. Alleen het schedeltje lijkt wat klein. Maar dat kan zich herstellen in de komende weken.” Ergens dacht ik: als dat geen kwaad kan, dan scheelt dat met de bevalling. Maar ze is gezond! Dat is zeker. Wel vraag ik haar of ze wil kijken of het echt een meisje is. Anders moet ik namelijk de verf terugbrengen. Ze laat me een hamburger zien tussen de twee spillepootjes en het is echt een meisje.

Zo niet zenuwachtig als ik heen liep, zo opgelucht stap ik nu het kamertje uit. Wat een zegen…

Zie ook: De donor van je toekomstige kind

Wat herinner jij je nog van de 20 weken echo van je kinderen?

 

Een kamerolifant springt niet

Een kamerolifant springt niet

Een pretecho… Eerst vond ik dat maar stom. Maar nu ik weet dat ze met 17 weken al kunnen zien of je een meisje of een jongen krijgt, vind ik het wel heel spannend.
Twee vriendinnen gaan mee en we zien elkaar bij de verloskundigenpraktijk in het centrum. Dit is het oude deel van de stad en de huizen zijn dat ook wat statiger, maar oud.

Dit is niet mijn eigen vertrouwde praktijk. Daar doen ze niet aan pretecho’s. Dit is een stuk commerciëler. Ik ga straks horen welk geslacht die kleine heeft. Het maakt me niet uit. Maar zie mezelf om de één of andere manier als jongens moeder. Zou dat komen door de jongetjes van vriendinnen? Of door het feit dat ik zelf 20 jaar gevoetbald heb? Niet dat een meisje niet welkom is hoor, integendeel. Maar ergens voel ik het aan mijn water. Dit is een jongen.

“Misschien moet je even springen”

We moeten naar boven. Daar komen we aan in een kamertje dat best donker is en waarvan het apparaat dat de echo maakt al staat te brommen. De vloer is van hout en kraakt net als de smalle trap die we net moesten nemen onder onze voeten.
Ik mag gaan liggen. De dame lijkt wat afstandelijk. Niet erg geïnteresseerd en komt bij mij over alsof ze niet echt zin heeft in deze routine klus. Een klein beetje meer empathie kan geen kwaad zeg maar.

De dame is driftig aan het zoeken op de beelden van de echo. Mijn kleine uk heeft zijn of haar handjes voor het geslacht en dan ook nog eens de beentjes gekruist.
“Euhm ja, misschien moet je even springen. Je moet de baby even wakker maken zodat hij of zij in een andere houding komt te liggen.”

Of ik even wil springen!?

Wat?! Heb je me bekeken?? 1.90 lang, ongeveer net zo breed… Die vloer lijkt van luciferhoutjes. No way! Ik ga echt niet springen. Er zitten mensen beneden. Ik doe het niet. Echt niet. Dat kan toch niet…Ik wil wel weten wat het is. Maar ga niet springen.

Een kamerolifant springt niet

Mijn vriendinnen proberen me nog aan te moedigen. De één heeft de schrik in mijn gezicht gezien maar de ander stuitert en roept. Ja springen! Ik wil weten wat het wordt. Ja deuuuh ik ook!! Maar ik ga niet gênant lopen springen. Ik ben letterlijk een kamerolifant…. En die springen niet! Dat denk ik. Ik zeg het niet. Omdat ik me toch wat onzeker voel bij de empathie loze dame.
Ik wiebel wat heen en weer. Loop wat te ijsberen en klop regelmatig op mijn buik. Roep nog…wakker worden!! Alsof de uk dat snapt.

Ik zie dat het geduld van de dame op begint te raken en kies eieren voor me geld. Ik spring niet. Maar ga weer liggen en zeg: “probeer het nog maar eens. Lukt het niet houdt t gewoon op.” Ik baal gelijk van mijn eigen woorden, want ik wilde het eigenlijk wel weten.Een kamerolifant springt niet

Een meisje?

De handjes zijn weg, maar de beentjes nog gekruist. Preuts kind zeg! Er wordt nog hard op mijn buik geduwd en de dame zit zowat met haar neus op het scherm. Ja zegt ze. Ik denk dat het een meisje is. Ik kan dat voor 90% zekerheid zeggen.

Oke…een meisje. Wat ga ik in hemelsnaam met een meisje doen. Ik ben verbaasd en kijk volgens mij een beetje dom om mij heen. Er wordt om me heen gedanst van blijdschap. En uitgeroepen: “ik zei toch…september zwanger en een meisje!”

Ja jee…een meisje.
Wat moet ik met een meisje??! Haren vlechten en met poppen spelen? Een meisje.
Het kwartje lijkt niet echt te vallen. Maar op de weg naar huis veranderd mijn verbazing in trots en blijdschap. Een meisje! Ha dat gaat wat worden. Dat wordt een avontuur!
Ik weet ook gelijk hoe ze gaat heten.

Wat dacht jij dat het geslacht van je kindje was? Had je het goed gegokt?