arrow_drop_up arrow_drop_down
Co-ouderschap hoe doe je dat in hemelsnaam?
31 juli 2016 

Co-ouderschap hoe doe je dat in hemelsnaam?

Dit is het vervolg op “Hoe voed ik mijn kind alleen op?”, co-ouderschap hoe doe je dat in hemelsnaam? 

Als alleenstaande ouder heb je niet alles in de hand, het leven gebeurt en brengt soms onvoorziene situaties op je pad waar je geen invloed op hebt. Maar een sterke hechtingsband tussen jou en je kind geven jullie kracht en flexibiliteit om daarmee om te gaan. En als alleenstaande ouder kun je veel doen, niet alleen reactief door problemen op te lossen als die zich voordoen, maar juist preventief. Vooral die eerste drie jaren zijn cruciaal voor je kind om een veilige basis te krijgen, om veilig gehecht te raken.

Als je kind veilig gehecht is ontwikkelt hij zich tot een volwassene die flexibel is, beter tegen kritiek kan, zelfvertrouwen heeft en zijn emoties kan reguleren. Jong geleerd is dus echt oud gedaan.

co-ouderschap hoe doe je datOok al heb je niet alles in de hand, jij als ouder kunt je kind liefde, bescherming en emotionele veiligheid bieden, zodat hij in zijn eerste levensjaren langzaam maar zeker vervuld raakt van het geweldige en waardevolle idee dat hij er mag zijn en dat zijn ouders hem zien en begrijpen. Deze pot van zelfvertrouwen zal – mits hij goed gevuld is – zijn leven lang meegaan. Een mooier cadeau kun je je kind niet geven!

Naast de risico’s die we niet in de hand hebben zijn er ook risico’s die we zouden kunnen voorkomen als we weten wat bijdraagt aan een veilige basis. Naast de vele risico’s die een veilige hechting in de weg zouden kunnen staan, wil ik het hier specifiek hebben over de keuze voor co-ouderschap als je kind nog heel jong is.

Co-ouderschap, hoe doe je dat? 

Gezien de hechtingstheorie kan dit namelijk een risico vormen en dat leg ik graag uit. Hierbij gaat het om ouders die vanaf het allereerste begin de zorg voor hun kind willen delen met een co-ouder.

Deze ouders zijn geen liefdespartners van elkaar en ze wonen doorgaans ook niet in hetzelfde huis. Dit vraagt dus weer om andere aanpassingen als je een veilige hechting als uitgangspunt neemt. Bijvoorbeeld in de woonplek van het kind. Want als co-ouderschap betekent dat het kind één week op bij de ene ouder en één week af bij de andere ouder woont, of een andere schemavariant, dan kan dit een risico vormen voor de hechting. Daarom heb ik het boek ‘Kids & Co’ willen schrijven, zodat ik jou kan helpen met de vraag “co-ouderschap hoe doe je dat?”

Co-ouderschap wordt vaak in verband gebracht met een scheiding. Maar dat is hier gelukkig niet het geval. Dit is een bewuste keuze, zonder conflict. Het is van belang dat de co-ouders elkaar heel goed te leren kennen, elkaar op zijn minst aardig te vinden, elkaar vertrouwen en het belang van het kind voorop stellen. En dat is natuurlijk fantastisch. Want daar gaat het allemaal om: het belang van het kind centraal stellen.

Maar het begrip ‘het belang van het kind’ wordt natuurlijk wel een lege huls als je niet definieert wat het belang van het kind daadwerkelijk inhoudt.

co-ouderschap hoe doe je datHet belang van het kind heeft alles te maken met het kind een veilige basis bieden. Dus: het kind de kans geven in verbinding te zijn en te blijven met jou als ouder, waardoor hij een stevige band met jullie kan opbouwen. Hierbij geldt dat wat goed is voor de ouders, waar hun behoeften liggen (in dit geval apart wonen) en de keuzes die ze daardoor maken (in dit geval: het kind laten wisselen van huis en van ouder), hoeft niet per definitie goed te zijn voor het kind.

  • Hechting is verbinding, het opbouwen van vertrouwen. Dat opbouwen van vertrouwen, die verbinding,  wordt verstoord bij iedere keer dat er gewisseld wordt van huis en verzorger. Om die reden zou ik een kind, minimaal de eerste drie jaren, deze wisselingen en de belasting die daarmee gepaard gaat, willen besparen.
  • Tegen de tijd dat je kind drie jaar is heeft hij als het goed is met beide ouders een stevige band opgebouwd, is hij beter in staat zichzelf te uiten, kan hij beter zijn behoeften aangeven en kan het co-ouderschap heel langzaam en geleidelijk de vorm krijgen die voor iedereen prettig is. Dus co-ouderschap is wel mogelijk maar het vraagt wel veel aanpassing en extra inspanning van de ouders.
  • Als we nou eens terug kunnen gaan naar het oorspronkelijke begrip: co-ouderschap. Co. Samen. Co-ouderschap: sámen ouder zijn, sámen je kind grootbrengen. Op deze manier passen de ouders zich aan aan de behoeften van het kind, en niet andersom. Dus je vraagt niet van het kind zich aan te passen aan de behoeften van de ouders.
  • Een paar tips: Zorg dat je dicht bij elkaar woont, zodat je gemakkelijk naar elkaar toe kunt gaan. Het opbouwen van de band met je kind kun je als uitwonende ouder bevorderen door er regelmatig te zijn. Je kunt bijvoorbeeld met elkaar gaan eten of actieve uitstapjes organiseren, blijven slapen, meedoen met het dagelijkse leven. Dit verhoogt het gevoel van geborgenheid en veiligheid van je kind en daardoor zijn ontwikkeling. Want verbondenheid zorgt voor een thuisgevoel.

Met dit boek heb ik onder de aandacht willen brengen hoe belangrijk het is om de basisbehoeften van je kind als uitgangspunt te nemen als je co-ouderschap met een andere wensouder overweegt. Want het grootbrengen van kinderen vraagt naast heel veel liefde ook inzicht waardoor we de keuzes die we in ons leven maken daarop af kunnen stemmen. Keuzes die de verbinding met je kind centraal stellen!

Tot slot: voor ons allemaal: met alle kennis die beschikbaar is kunnen wij, met elkaar, met zijn allen, ervoor zorgen dat een héle generatie opgroeit tot stabiele en gelukkige volwassenen!

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies