Confession of a single mom
09 maart 2016 
4 min. leestijd

Confession of a single mom

Mama van 2 geweldige koters, 2 papa’s en jawel SINGLE! Zeg nou zelf, wie droomt hier nou niet van? Wat een overweldigend jaar, 2015! Een jaar waarin ik dingen deed, die niemand voor mogelijk hield! Een jaar waar ik geweldige mensen ontmoette. Een jaar waar ik bewonderd werd om mijn optimisme en doorzettingsvermogen. Dit is confession of a single mom:

Een jaar waar ik met amper iets mijn ex verliet. Een jaar waar ik maanden afwijzing na afwijzing van instanties moest aanhoren. Nederland, die met zoveel instanties en voorzieningen, geen oplossing met mij samen kon bedenken. Hoe is het mogelijk!

Het jaar waar ik ieders verwachting overtrof en binnen 3 maanden een huis vond. Geen zolderkamer, geen caravan, maar een mooi huurhuis. Ik verhuisde, bleef werken en behaalde zelfs met wat slapeloze nachten mijn eerste studie. Achteraf geweldig toch?

Mijn werkgever, wat bof ik daar mee! Er werd met mij nagedacht en gekeken naar oplossingen. Toen ik het financieel wat moeilijker kreeg, kon ik meteen meer uren werken. Ik werd overgeplaatst naar een filiaal wat in de buurt lag en zelfs mijn diensten werden aangepast zodat ik op tijd thuis was om te koken. Wat een geluk! Ik zou gelukkig moeten zijn. Maar ik voelde het niet. Wat een lichamelijk en emotioneel gevecht om mijzelf werkende te houden. Welke brain-trainende oefening ik ook volgde, mijn geheugen liet mij steeds meer in de steek. Auw! Het voelde alsof ik al maanden ongevraagd de hoofdrol speelde in één van de slechtste B-film’s ever! Zo een die je na 1 minuut al afzet.

Een film waarvoor je zelfs van die lekker liggende bank afkomt als je tot de ontdekking komt dat de batterijen van je afstandsbediening leeg zijn! Ik mocht in die film ongevraagd deelnemen, maandenlang.

Het voelde alsof ik onbewust met een lichaam van een 80-jarige geruild had, die de uitdaging aanging om met haar rollator nog net zo snel te zijn als toen ze 18 was! Moe, jeetje wat was ik moe! Wat was ik dankbaar voor de uitvinder van de coverstick en koffie en dan het liefst warm. Diegene die ooit op het geweldige idee kwam dat 1 dag 24 uur had, die was vast géén alleenstaande werkende en studerende mama. Ik kwam dagelijks tijd te kort en ik sliep met een goede nacht 5 à 6 uur per nacht.

Moe, van elke dag hollen en rennen. Hoe hard ik ook mijn best deed, elke avond kwam ik om 23:00 uur tot de ontdekking dat ik mijn lijstje wederom niet af had, terwijl ik al om 5 uur op gestaan was.

Moe van elke dag de confrontatie aan te gaan, dat ik dingen vergat. Dat ik m’n studieboek aan het lezen was en ik geen idee had wat ik aan het lezen was. Terwijl ik eerder meer onthield dan goed voor mij was!  Moe om weer als enige met je kroost op een studie vrije dag op het schoolplein te staan. Te moe om continue achter de feiten te hollen. Te moe om uit te leggen aan mensen hoe m’n situatie was. Terwijl vele blikken al ogenblikkelijk lieten weten dat ze me niet begrepen. Logisch ook, want hoeveel mensen zouden zich vrijwillig weken, tot maanden van een goede nachtrust onthouden?

Iedere week opnieuw leefde ik van week tot week. Ik was gewoon aan het survivallen! Ik leefde van het moment dat mijn kinderen weer thuis kwamen tot aan het moment dat ze weer naar de papa’s gingen.

Mijn vrije weekend bestond uit werken en slapen. Heel veel slapen! Uren heb ik aan de telefoon gehangen met de sociale voorzieningendienst om mijzelf werkende te houden. Minder uren, maar met een aanvulling. Het werd gewoonweg afgewezen!

Het voelde alsof ik al maanden watertrappelend het kanaal over probeerde te komen, in de hoop dat een man als Tarzan, Peter Pan of al was het Quasimodo (who care’s) mij op tijd zou redden.

Terwijl ik voor mijn gevoel niet eens toe was aan een andere man in mijn leven. Twee kinderen, 2 verschillende papa’s en dan nog single zijn! Nee, nooit gedacht dat dat mijn leven zo zou zijn op 31-jarige leeftijd. Er bestaat geen terugspoel knop. Hier mag ik het mee doen. Ik kan wel blijven wensen, dromen dat mijn leven heel anders had kunnen zijn als ik wel een partner had gehad. Als ik wel dat mooie gezin had gehad. Dan had ik wellicht wel die carrière kunnen maken. Maar ALS bestaat niet. Het creëerde bij mij alleen maar gevoel van onvrede, afhankelijk zijn, niet compleet voelen. Het gevoel van ongelukkig zijn!

Ik ben geweldig trots op mezelf met alles wat ik afgelopen jaar doorstaan en bereikt hebt! Maar ik zou het eerlijk gezegd nooit meer over doen! Gevoelsmatig heeft het mij 5 jaar van mijn leven gekost!

Ik moet er niet aan denken dat ik de rest van mijn leven hollend, rennend achter de feiten ga doorbrengen. Tijd om het roer eens drastisch om te gooien. Tijd om de touwtjes weer in eigen handen te nemen! Tijd voor geluk! Geluk dat elke alleenstaande moeder, net als iedereen, verdient!

Sanne, wat ben jij een power mama! Confession of a single mom. Je flikt het toch maar wel! Als jijzelf terug kijkt op alles, zou je dan ook anders gewild hebben? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Mar 2016

Een herkenbaar gevoel! Wat goed geschreven...

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Mar 2016

WoW Sanne, respect. Blij dat ik laatst iets moois voor jou en je kinderen heb kunnen betekenen!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2016

Zo herkenbaar dit dan geen studie erbij Mr wel fulltime aan het werk huishouden kinderen hun hobbies geen tijd geen tijd alsof je continu achter de feiten aan sprint om toch die eindstreep te halen en je dan beseft dat je T net op 1/10 seconde niet heb gered, en iedereen je n power vrouw noemt terwijl je eigenlijk op bent van moeheid en T liefst instort en slaapt Mr toch die lach en moed weer tevoorschijn tovert elke dag weer om je doelen te behalen me vooral om er voor je kinderen te zijn Mr tegelijkertijd je je schuldig voelt dat je er niet compleet kan zijn omdat je alles draaiende moet houden terwijl je eigenlijk op bent # goed geschreven en heel herkenbaar

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2016

Respect voor jou! 2 kinderen, een baan én nog een studie doen! Dacht dat ik het zwaar had maar dit is bewonderenswaardig! Herkenbaar dat je naar de 'vrije' weekenden toe leeft, je mag zeker wel trots zijn op jezelf!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2016

Jeetje zo herkenbaar. Ik ben zelf single mom en ben bezig mijn eigen bedrijf op te starten. Ik kan me niet eens voorstellen dat ik er een studie bij zou moeten doen, precies wat je zegt altijd moe en concentratie is vaak ver te zoeken. Je hebt er niks aan maar ik heb enorme bewondering voor je en wat je nu al gepresteerd hebt. Go super mom!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2016

Mooi verwoord en geschreven. Heel herkenbaar. Jezelf aan het verliezen zijn en geleefd worden, ik ken het gevoel. Kies voor jezelf en vooral....hou van jezelf. Trots op je!

Anonymous
Door

Anonymous

op 10 Mar 2016

Erg herkenbaar!

Reactie plaatsen