Count your blessings
22 april 2016 
3 min. leestijd

Count your blessings

Ik werk op een woongroep voor volwassen mensen met niet aangeboren hersenletsel. Dit houdt in dat deze mensen een normaal leven hebben geleid net als jij en ik. Tot het noodlot toesloeg; door bijvoorbeeld een hartaanval, hersenbloeding, of een auto ongeluk, (zinloos) geweld.

Het kan van alles zijn waardoor je hersenen zo beschadigd zijn, dat je na het revalidatie proces wat soms jaren kan duren, niet meer in staat bent om te functioneren zoals je gewend bent. En wanneer ook thuis wonen geen optie meer is, kom je op een woongroep terecht waar er vierentwintig uur per dag iemand aanwezig is om je te begeleiden en ondersteunen waar nodig. Count your blessings…….

Toen ik vier jaar geleden op deze woonlocatie kwam werken ben ik de eerste weken letterlijk met tranen in mijn ogen naar huis gegaan. Ik kon het niet loslaten. Ik wilde de mensen hun oude leven teruggeven.

Maar dat ging helaas niet. In plaats daarvan moest ik ze leren accepteren en kracht halen uit wat ze nog wel kunnen. Ja het is best heftig en confronterend! Het kan gewoon echt iedereen overkomen! Je hoeft echt niet oud te zijn om een hartaanval te krijgen. Ook een ongeluk zit echt in een klein hoekje. En als je probeert een ruzie te sussen kan het zo zijn dat iemand je met een barkruk op je hoofd mept waardoor jij dus blijvend letsel oploopt, en je oude leven gedag kan zeggen…

Vanavond was ik samen met een cliënt de vaatwasser aan het inruimen. Deze meneer zijn korte termijn geheugen is ernstig beschadigd, dus hij vergeet veel. Daarnaast is zijn concentratie heel slecht en beperkt en de informatie die hij daar vandaan opslaat en terug kan halen wordt elke stap minder.

Dus toen hij voor de tweede keer twee bordjes op één plek wilde zetten, hoorde ik mijzelf zuchten. Ik schrok van mijzelf.

Ik zette het laatste bordje op een nieuwe plek en glimlachte naar hem. Hij glimlachte terug. Ik bedankte hem voor zijn hulp.

Count your blessings

Count your blessings

Niet veel later kreeg ik een filmpje over de whatsapp door gestuurd van mijn moeder. Het was een filmpje van mijn zoontje die aan het dansen was terwijl mijn moeder voor hem zong. En hij herhaalde een aantal woordjes die ik hem nog niet eerder heb horen zeggen. Ik besefte weer even hoe fijn die geluksmomentjes voelen en dat ik eigenlijk stiekem best gelukkig ben. Ik ben moeder van een fantastisch ventje. Ik heb super leuk werk waar ik met alle plezier heen ga. Ik heb super lieve ouders die altijd voor mij klaar staan. Daarnaast heb ik ook nog gezellige en lieve vrienden en vriendinnen, waar ik heel serieus over dingen mee kan praten. Maar samen gek doen kan ook. Dan voel ik mij toch wel gezegend persoon!

Natuurlijk hebben we allemaal wel eens onze mindere dagen of periodes waarin het allemaal lijkt tegen te zitten. ‘Het kan veel erger’, denk ik dan bij mijzelf. En wij mensen zijn echt wel sterk en kunnen veel aan! Als ik naar de cliënten op mijn werk kijk, zie ik doorzettingsvermogen, hoe moeilijk het ook is! Ook hebben deze mensen gedag moeten zeggen tegen hun oude leventje en moesten sommigen letterlijk helemaal opnieuw beginnen met hun lichaam ontdekken. En wennen aan de veranderingen. Gedag zeggen tegen alles wat was. En accepteren wat er nu is.

Wat voel ik mij dan bevoorrecht dat ik alles kan! Dat mijn kleine gezinnetje gezond is, en wij lekker van elkaar kunnen en mogen genieten!

Mensen wees gelukkig met wat je hebt, het kan echt zo voorbij zijn…

Count your blessings, indeed. Dat zouden we vaker moeten doen. Dank Joyce, dat je ons er even op wijst, op een lieve manier. Geniet jij ook van al het moois wat je eigenlijk wel hebt of wat wel goed gaat? Laat je reactie hieronder achter.

En wil je in contact komen met andere single moms en daar kletsen met elkaar over van alles? Ook waar jij gelukkig van word en hoe je dat bewerkstelligt? Dat kan in onze besloten community: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Over de schrijver
Reactie plaatsen