Vandaag is het de eerste keer dat de donor mijn kleine uk een dagje gaat vermaken. We hebben contractueel een afspraak dat ze elkaar 5 keer in het jaar zien. Dat is elk seizoen een keer en rond haar verjaardag. Op deze manier is hij geen vreemde voor haar als zij vragen zal gaan stellen over wie dan haar vader is.

De eerste paar keer was daags na haar geboorte en was ik er gewoon bij. Nu is het dan voor het echie. Hij mag een hele dag met haar. En ik ben er niet bij. Ik laat haar gewoon achter. Het voelt gek. Maar ik weet ook dat het oké is.

Die twee hebben iets bijzonders

Twan stuitert en ik vind de chemie tussen m’n uk en hem bijzonder. Nou is ze alles behalve eenkennig. Maar dit is gek. Die twee hebben iets bijzonders. Of het komt omdat ik weet dat hij haar biologische vader is. Maar hoe je het went of keert. Er is chemie tussen die twee.

Ik moet gewoon naar mijn werk. Praktische Annie als ik ben heb ik dat uiteraard zo gepland zodat ik niet voor deze dag oppas hoef te regelen. Ik werk in een dorpje 15 kilometer van mijn woonplaats. Dus ik ben ook niet om de hoek.

Mijn huisje heb ik spic en span. Want nog steeds heb ik het gevoel dat ik een soort van gekeurd wordt. Hij heeft immers al tal van kids en ik kom net kijken. Dus dan kan op z’n minst mijn huisje schoon en netjes zijn. Stomme onzekerheidjes soms. Ik heb het leukste kind van de wereld en hij mag daar vandaag van mee genieten. Hij mag vandaag met haar pronken. En hij mag vandaag van die kleine blijert genieten.

Op pad met de donor

Op mijn werk dwalen m’n gedachte soms af naar het hele gebeuren thuis. Ik heb het denk wel drie keer tegen mijn collega gezegd. Zij snappen niet heel veel van de situatie. Ik wil het zo omdat ik er van overtuigd ben dat dit het beste is voor mijn uk. Dat ik mezelf wegcijfer, dat is het stukje wat mijn collega’s niet helemaal snappen….althans, dat is mijn gevoelletje.

Echt advies hoef ik dan ook niet te verwachten. Want wie heeft er ooit in zo’n situatie gezeten. Ik moet gewoon doen wat goed is voor mijn uk.

Mijn mama sprieten gaan uit

In de tussentijd krijg ik een foto’s toegestuurd. Onze beide hobby is fotograferen en dat is nog leuker met een modelletje van 4 maandjes oud die alleen maar lacht. Zo krijg ik ook een foto dat ze aan het wandelen zijn. Ik zie direct dat ze de verkeerde jas aan heeft. Gelijk gaan mijn mamma-sprieten uit en wil er wat van zeggen. Maar ik hou wijs mijn mond. Uk heeft het leuk, hij heeft het leuk. Wat kan die jas nou schelen.

Bij thuiskomst staat er gewoon eten klaar. Hihi, daar kan ik wel aan wennen. Met m’n uk is alles goed gegaan. En ik zie een heel happy Twan in de keuken staan. Mijn meisje is ook blij en het viel uiteindelijk allemaal reuze mee.

Zie 00k: Op donorjacht

Wat mooi is het toch hoe het in deze situatie gaat! Heb jij ervaring hiermee?