Het is woensdag middag. De voorbereidingen voor carnaval zijn in volle gang. Zo ook op de school waarmee mijn kinderen mee doen met de keinder optocht en dus ook hun kostuum daar voor maken. Aangezien de jongste al klaar was maar de klas van de oudste nog niet, bleef mijn oudste na school op de school om aan de kostuums te werken.

We wonen nog geen 3 minuten van de school vandaan,  op een doodlopend stukje, alleen een slootje over. Mijn oudste was dan ook  super blij dat hij van mij voor een zeldzame keer alleen van school terug naar huis mocht lopen. Wat groeide hij toen ik hem dit vanochtend vertelde.

Dan breekt je moeder hart

Iets voor 14.00 ben ik al gespannen want hij zal vlak na 14.00 thuis komen. Blij verrast ben ik als ik al een klopje op het raam hoor. Ik doe de deur open en daar staat mijn zoontje 8 jaar oud, huilend en ontroostbaar. Hij is in elkaar geslagen. Dan breekt je moeder hart. Ook al heb ik de griep, die is nu vergeten. Eerst hem troosten en het verhaal eruit halen.

Dan breekt je moederhart

Schijnbaar kwam hij uit school en kwam daar een jongetje tegen uit een groep lager dan hem. Nu is mijn zoontje erg zachtaardig van karakter dus toen dat andere ventje hem bij zijn kraag pakte en vroeg waarom hij zo laat uit school kwam antwoordde hij eerlijk dat hij geknutseld had. Daarop begon het ventje hem dus te duwen en te trekken en zei dat mijn zoontje hem ook moest  duwen. Stom, dat deed mijn mannetje dan ook. Meer had het andere ventje niet nodig. Hij schopte hem en duwde hem de bosjes in. Ondertussen kwam er een klasgenootje van het ventje bij en die duwde vrolijk een vieze spons die op de straat lag in het gezicht van mijn zoontje. Mijn zoontje kon daarna weg rennen.

Gesprek met andere ouders

Vol verdriet kwam hij thuis. Nu ben ik iemand die uitzoekt wat er gebeurd is en praat dan met de ouders. Met praten kun je dingen oplossen. Dus na wat gevraag bij mijn zoon kwam ik erachter wie het waren. Ik heb de betreffende ouders een berichtje gestuurd, met de vraag of dat we even konden praten over wat er gebeurd was.

Eén moeder reageerde dan wel, die van het zoontje met de spons. Volgens haar had haar zoontje alleen de spons gegooid en dat is heel iets anders als iemand in elkaar slaan dus meer kon ze er ook niet aan doen. Een beetje teleurstellend maar goed, het kind was in ieder geval aangesproken. Kijk, ik weet dat ik misschien wel heel erg streng ben voor mijn kinderen maar ik vind dat ik ze op moet voeden tot verantwoordelijke volwassenen. Dus als het andersom geweest was had ik straf gegeven, bijvoorbeeld zijn telefoon voor 1 week afgepakt.

Ja ik weet, het mijn 8 jarige heeft een telefoon maar het is een oude en hij mag hem alleen in huis gebruiken. Het andere kind kreeg dus geen straf. Sponzen gooien of in een gezicht duwen is dus acceptabel schijnbaar. De moeder van het ventje die de grootste ellende veroorzaakt heeft, nam niet eens de moeite om te reageren. Prima, ze krijgt morgen samen met haar zoontje op school nog wel een kans. Ook zal ik het bij de school aangeven.

Dan breekt je moederhart

Excuusbrief

De volgende ochtend werd ik door de school zelf al aangesproken. Na schooltijd heb ik met de andere moeder gesproken. Dat was een heel goed gesprek en daar heb ik wel een heel fijn gevoel over. De school zou de kinderen een excuusbrief laten schrijven en die aan mijn zoontje geven, alhoewel ik betwijfel of dat dat gaat gebeuren.

De vader van het jongetje met de spons is namelijk bij mij aan de deur geweest om me te bedreigen want zijn zoon hoeft dat namelijk niet te doen volgens hem. Tja, ik zie het als een bewijs van hoe hij zijn kinderen opvoedt. Ik zou het zoals ik hier al eerder zei anders doen, maar ieder doet het op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout. Ieder doet wat hij/ zij kan met de middelen die ze hebben.

Laat mij dan maar een strenge moeder zijn. Mijn kinderen zijn niet heilig. Die vreten ook wel eens wat uit. En ik zal in de toekomst ook ouders aan de deur krijgen als die van mij wat uit gevreten hebben. Ik weet wel dat ik ze dan aan zal pakken. Dat is namelijk mijn taak en van niemand anders. En ook ik maak fouten. Dat doen we allemaal. Dat hoort bij het leven en dat hoort bij het leren. Als ouders leren wij toch ook nog. Ik wel in ieder geval.

Is jouw kind wel eens huilend thuis gekomen of in elkaar geslagen? Hoe werd er toen door andere ouders en de school gereageerd?