Het leed van een dating app
22 mei 2016 
3 min. leestijd

Het leed van een dating app

Als het ergste verdriet gezakt is, je leven weer enigszins op de rit is, de zon af en toe weer schijnt. Als je een beetje rust hebt gevonden en als niet alleen de vogels  fluiten,  maar ook de bouwvakkers… Dan sta je weer open voor aandacht van het andere geslacht.
Dus gebeurde het dat vriendin en ik vorige zomer op een middag in de zon zaten. Wijntje erbij en pratend over ons Favoriete Gespreksonderwerp : MANNEN!!
A never ending story.

Wij hadden zin in iets nieuws, iets anders, contact en ….. Aandacht.

Maar we wilden vooral ons verlekkeren aan al dat moois wat voorbij kwam in de reclame van de datingapp. Als een soort Wehkamp-catalogus. Waar je het allermooiste uit kan kiezen.
Screenshot_2016-05-15-16-31-50-1

Dus wilden wij ook op de app. Geen Tinder, te plat.  Geen Badou, alleen seks.  Geen Zoosk, nooit van gehoord. Dus werd het Pepper. Een datingsite waar je een profiel aanmaakt d.m.v. foto’s. Foto’s die vertellen wie jij bent.   Zo gezegd,  zo gedaan. Allebei een profiel aangemaakt. Foto’s uitgezocht en geplaatst. En wachten. Niet lang. Want na 10 min kwam de eerste man al op de proppen. Zwaar teleurgesteld waren we. Hij was én niet mooi én had een openingszin van niets. Na vele “Ieuwwww’ – ‘Neeeee😱’ – ‘Is dit het?’ – ‘Dit lijkt niet op de hand-in-hand,  laat staan samen in bad-man,   zoals in de reclame…” hadden we beet. Hij voldeed redelijk aan de eisen: hij zag er leuk uit, had toffe foto’s en hij had humor. Minstens zo belangrijk vind ik.
Dus chatte ik er op los. Leuk,  een hele avond afleiding. Weer eens wat anders dan elke avond saaie tv.
Maar wat nou als die ander het leuker vind dan jij?  En wat nou als Pepper vol blijft stromen met berichten? Dat je door de bomen het bos niet meer ziet?
Dan heb je aan mij dus een verkeerde. Of nee,  eigenlijk een goede. Want ik wil aardig blijven en niemand teleurstellen. Dus appte ik op hoogtij dagen met tig verschillende mannen, over domme, nietszeggende onderwerpen. Ik had er een dagtaak aan. Tijdrovend en energievretend. Mannen die allemaal wat wilden. Een praatje, een afspraak. Ik kreeg het er  enorm van op m’n heupen.  Ik werd er heel nerveus van.  Ik wilde eigenlijk niets namelijk.  Gewoon helemaal niets behalve rust.  Rust, samen met de kids.
Maar hoe zeg je dat? Mannen zijn daar makkelijker in.  Zij laten gewoon niets meer horen. |Is duidelijk, dat wel.  Maar wij gevoels-dieren,  wij vrouwen, vinden dat we uitleg verschuldigd zijn. Dus verzon ik dat het eigenlijk helemaal niet goed ging.  Ik was er niet aan toe,  geen tijd,  druk met werk en kids, moeilijk,  gedoe ……
Om dus de aardigste mannen nog 6 x af te moeten schepen,  want die bleven vragen hoe het dan nu ging. Ze vroegen of ze wat konden doen.  “Neeeeee …. ik heb gewoon geen zin in jou, maar ben te schijterig om dat recht in je gezicht te zeggen!” Inmiddels het account al lang en breed verwijderd, om vervolgens 6 avonden later weer te denken … hmmmm, beetje afleiding zou nu best wel weer leuk zijn… Maar dan weer niet de ballen genoeg hebben om opnieuw te appen. Laten we alsjeblieft geen valse hoop gaan geven aan iemand die voor mij ver onder niveau leuk is.
Uiteindelijk kon ik het probleem “overschot” wel de baas :
Een plaatje zegt nu eenmaal meer dan 1000 woorden!
sign

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 22 May 2016

Pfff... ik word al moe als ik het lees. Wat een gedoe man. Wel fijn om te horen hoe het "aan de andere kant" gaat.. Dit verhaal is leerzaam voor alle mannen. Dat ze eerder moeten optiefen als ze niet helemaal lekker reageert. Maar wat is het verschil tussen hard-to-get spelen en iemand die wel nieuwgierig is maar -als het erop aankomt- eigenlijk rust wil..?

Reactie plaatsen