Na een aantal relaties met ‘beperkte houdbaarheid’ begin je je toch af te vragen, word ik wel samen met iemand oud? Ik ben gemaakt voor de liefde, liefde als moeder van mijn dochter en liefde als partner van… uhm… tja, iemand die er nog achter moet komen dat hij naast mij op dat bankje moet zitten als ik oud ben! De ‘7 years itch’, word ik wel samen oud?

Waarom ik daarover twijfel? Ik ben erachter gekomen dat mijn liefde beperkt houdbaar is. De welbekende ‘7 years itch’ is bij mij nu tweemaal toegeslagen. Ik ben een op en top gevoelsmens. Daar heeft een partner van mij voor- en nadelen van. Van de te gekke verliefde Becky, ook wel bakvis (puberaal meisje) genoemd tot aan degene die je na 7 jaar doodleuk komt vertellen dat ‘het gevoel’ weg is. Welke vent durft daar zijn liefde nou aan te geven?

Ik wil graag samen met iemand oud worden, een intense liefdesconnectie langer dan 7 jaar continueren! Ik ben daarom op zoek gegaan naar de oorzaak van mijn ‘ 7 years itch’ om zo te zien wat ik de volgende keer anders kan doen.

Wat gebeurd er bij mij na 7 jaar? Concreet? Andere mannen lijken ineens interessant en aantrekkelijk, terwijl ik daar eerder niet naar omkeek. Bij beide langdurige relaties werd ik na 7 jaar verliefd op een ander. Aangezien ik zo’n gevoelsmens ben, is daar dan ook damn weinig tegen te doen. In de relatie met de vader van mijn dochter heb ik een jaar lang geprobeerd mijn liefde terug te vinden voor hem, helaas is dit mij niet gelukt.

Wat heb ik geleerd van mijn onderzoek naar de oorzaak achter mijn ‘7 years itch’?

1. Je bent niet op zoek naar de ander, je bent op zoek naar de ander in jezelf

Deze zin blijft bij mij hangen uit onderstaande TED Talk. Ik zocht niet degene waar ik verliefd op werd. Ik zocht de ander in mijzelf. Ik was mijn identiteit steeds verder kwijtgeraakt in mijn relatie. Ik voelde me opgesloten. Ik was niet waar ik wilde zijn. Ik wilde Becky terug. Ik wilde weer leven.

2. Vuur heeft zuurstof nodig

Vuur ontvlamt als er zuurstof bij komt… liefdesvuur ook. Wanneer vind jij je partner het meest aantrekkelijk? Als hij iets doet waar je van een afstand trots op kan zijn of als hij een weekend weg is en je hem daarna weer in je armen kan sluiten. Het niet constant op elkaars lip zitten maakt dat je elkaar blijft waarderen. Het vuur blijft branden. In mijn geval lijkt een LAT-relatie dus beter dan weer intensief samenwonen. Ook al wil ik in het begin van de relatie elke minuut van de dag bij iemand zijn.

3. Een moeilijke keuze kan je alleen maken door te bepalen wie je wil zijn: het is een identiteitsvraagstuk.

Sommige keuzes zijn makkelijk te maken in je leven, bijvoorbeeld eten we patat of bakken we pannenkoeken? Je vergelijkt de twee keuzes en omdat we geen zin hebben om naar de patatzaak te rijden kiezen we voor pannenkoeken. Easy. De opties zijn vergelijkbaar in waarde. Bij andere keuzes, bijvoorbeeld ‘Blijf ik bij de vader van mijn kind of beëindig ik de relatie?’ is dat veel moeilijker. Blijkt dus dat dat moeilijker is omdat de ene optie een andere waarde heeft dan de ander.

Je kunt dus niet zeggen dat de ene optie beter is dan de ander, het is niet vergelijkbaar. Hoe kan je dan toch een moeilijk besluit nemen? Door te bepalen wie je wil zijn, dat bepaald welke keuze je maakt. Ik wilde voor mijn gevoel gaan, een sterke vrouw zijn die haar (ex)partner oprechte monogame liefde gunde. Ik wilde mijn identiteit terug, ruimte voor mezelf. Ik heb, achteraf, daarom besloten om te gaan.

Wat zou ik de volgende keer anders doen? Zodra ik die 7 jaar relatiegrens begin te raken wil ik bewust kijken naar mezelf, ben ik nog happy met wie ik ben? Zijn er zaken die ik anders wil? Heb ik voldoende ruimte voor mijn eigen identiteit? Ben ik er nog? Wie is die ander in mijzelf waar ik op zoek naar ben? En hoe kan ik die ander de ruimte geven zonder daarmee mijn relatie op het spel te zetten?

Een andere interessante theorie die ik hoorde in het kader van de ‘7 years itch’ is de volgende.

Al je cellen in je lijf vernieuwen zich elke 7 jaar. Dit betekent dat je elke 7 jaar een nieuwe ‘ik’ bent.

Als ik naar het verloop van mijn liefdesleven kijk is het heel bizar. De 7-jarige relaties hebben plaatsgevonden precies op de 7 jaars grens, van mijn 14e tot 21ste en van mijn 28ste tot mijn 35ste. Dat kan bijna geen toeval zijn. Ik ben nu 37 jaar. Betekent dat, dat ik nog 5 jaar moet wachten op mijn derde poging? Dus als ik 42 ben, ik opnieuw een langdurige relatie start en oh jee… Pas op mijn 49ste de bovenstaande kennis in praktijk kan brengen? Damn… geduld is not my middle name.

Never stop learning.

Herken jij jezelf in het verhaal van Becky? Ben jij ook op zoek, onrustig, ongerust over de toekomst en een nieuwe liefde? Laat je reactie hieronder achter.