De band met mijn moeder
21 december 2016 
3 min. leestijd

De band met mijn moeder

Ze zit rechtop in haar ziekenhuisbed. Ze heeft het benauwd en wacht gespannen op wat komen gaat.
Ik kijk van een afstandje naar haar. Ze is nog best jong maar de zorgen en haar niet goed werkende hart, maken haar nu veel ouder dan ze is. Mijn moeder.

M’n zusje belde. “Mama moet naar ’t ziekenhuis. De uitslagen waren niet goed. Kun jij mee?”. Ik ben aan het oppassen maar na wat heen en weer gebel is ’t geregeld en kan ik mee.
En daar zijn we dan nu, wachtend op uitslagen, foto’s en een cardioloog. Terwijl we wachten gaat er van alles door m’n hoofd. Wat voel ik eigenlijk voor deze vrouw? Wat zou ik voelen als ze er niet meer zou zijn?

De relatie tussen mij en mijn moeder is op z’n zachtst gezegd, ingewikkeld. Tussen mijn zeventiende en negenendertigste is er geen enkel contact tussen ons geweest.

Onze opvattingen over hoe ik mijn leven wilde leiden waren zo verschillend, dat zij daar niet mee kon leven en ‘afstand’ van mij deed.

Het grootste probleem was haar geloofsovertuiging. Zij zag dat als enige juiste, ik als iets dat mij wilde maken tot wat ik niet ben en nooit wil zijn. Het was voor haar ‘makkelijker’ zich vast te houden aan een geloof dat haar weerhield contact te hebben met haar dochter, dan mij in mijn waarde te laten en te accepteren dat ik het op mijn eigen manier wilde doen.

forsaken-1273885_640

 

Dat heeft 22 jaar geduurd. Ik heb alles zonder haar gedaan. Trouwen, kinderen krijgen, scheiden, alles. En op een dag besloot ze dat het niet langer zo kon en zocht ze, via mijn zusje, contact. Dat was heel erg moeilijk. Ik heb er een half jaar over gedaan om te besluiten of ik haar en mijn vader ook wilde zien.

Ik was vreselijk bang weer zoveel verdriet te voelen, bang om nog een keer afgedankt te worden.Maar nog banger was ik dat ze dood zou gaan en ik haar nooit meer gesproken en gezien zou hebben.Intussen zijn we ruim 5 jaar verder. Mijn kinderen zijn gewend geraakt aan ’t idee dat ze nog een opa en oma hebben. De band is ook bij hen niet zoals ’t hoort.

Toen ze de leeftijd hadden om veel bij opa en oma te zijn, te logeren, leuke dingen te doen, waren ze er niet. Ze hebben het verdriet van hun moeder gezien en ook dat staat tussen hen in. Ik weet nog steeds niet precies wat ik voel. De boosheid is over, de pijn blijft.

Nog altijd voel ik me het achtergestelde kind. Het kind wat zich alleen moet redden. En dat doe ik ook.

Ik zie de band die mijn ouders met de kinderen van mijn zusje hebben. Dat doet zeer. Ik denk niet dat ik hen ooit echt kan vergeven dat ze er nooit waren voor mij en de kinderen. Dat ik ooit kan vergeten hoe moeilijk ik het heb gehad. Hoe ik mij maar moest redden met 4 kinderen en zij nooit naar hen gevraagd hebben. Ik zal nooit goed kunnen verdragen hoe zij met mijn broertje en zusje omgaan.

Ik word soms heel moe van mijn rol als sterke, aan de buitenkant harde, zelfstandige vrouw. Ook ik wil mijn moeder weleens bellen en haar om hulp vragen. Bij haar uithuilen en mijn zorgen met haar delen. Maar ik zal het nooit doen. Want sommige dingen zijn stuk en kunnen nooit meer gemaakt worden.

Dus doe ik ’t met wat er wel is. Ze is mijn moeder. Ik waardeer dat ze op haar manier laat merken dat ze om me geeft en het erg vindt dat ’t zo gelopen is. Ik ben dankbaar dat ze me het leven heeft gegeven.
Al ga ik ’t nooit makkelijk vinden, het is beter dan niets. Het meest mooie is, dat ik geleerd heb het met mijn eigen kinderen heel anders te doen. Het maakt me extra blij en trots op de band die ik met hen heb!

Zie ook: Het lege nest syndroom

Terecht dat je trots bent op jezelf! Je hebt het onwijs goed gedaan! Hoe is de band met jullie eigen moeder?

Over de schrijver
Reactie plaatsen