De bonus papa

In mijn eerste blog beschreef ik hoe ik na mijn scheiding de liefde weer vond. Een ontzettende spannende tijd waarin met name verliefdheid de boventoon voerde.

Inmiddels zijn we een halfjaar verder en hoort mijn vriend inmiddels bij het meubilair (ha-ha)!step parentOnze verliefdheidsperiode verliep erg snel, wat in de eerste instantie helemaal niet de bedoeling was. Ik had mezelf voorgenomen hier rustig de tijd voor te nemen en er eens een halfjaar voor uit te trekken. Maar de band met mijn vriend is van zo’n natuurlijke en pure aard, dat hier geen tijdslimiet aan te binden was. Maar ik ben niet alleen… Mijn kinderen moeten ook de tijd krijgen aan de situatie te wennen.

Ze hebben mij twee jaar lang voor hunzelf gehad, mama was behang (ze was er altijd), en ze hoefden mij niet te delen

Mijn zoontjes verschillen van elkaar in bepaalde opzichten. Mijn jongste die neemt het leven zoals het komt, mijn oudste is bedachtzaam, observeert, analyseert en spreekt uit. Van wie hij die kant heeft, weet ik tot op heden nog steeds niet… (ik spreek vloeiend Sarcasme).

Na verloop van tijd kwamen de keukentafelgesprekken tussen mijn zoon, mijn vriend en ik steeds meer opgang. Hij vroeg herhaaldelijk wanneer zijn vader weer zijn intrede zal doen in ons huis? Hoe het komt dat papa en mama niet meer in één huis wonen, en zelfs met de ‘oplossing’ dat mijn vriend moest vertrekken zodat mama zich weer bij papa kon voegen? Mijn zoon is vijf jaar JONG, maar hij heeft soms wijsheden waar menig volwassenen stil van worden. We hebben zijn vragen en gevoelens altijd serieus genomen en bleven met hem in gesprek om zijn vragen te beantwoorden. Mijn zoontje moest hierin beseffen dat mama niet naar papa terug zou gaan vanwege een nieuwe liefde, maar dat het samen levestepfathern met zijn vader niet meer ging, of Bas (mijn vriend) nou in ons leven was of niet. Dit besef bracht verdere vragen over de tijd toen ik nog met mijn ex-man getrouwd was.

Doordat mijn oudste zoon de tijd afdwong om te wennen, en wij die hem gaven door hem te betrekken kwam hij aldoor meer tot rust. Zo werd een knuffel tussen mijn vriend en ik regelmatig uitgebreid tot een groepsknuffel van vier personen sterk. Mijn vriend bleef ten alle tijden erg rustig naar hem, en bevestigde zijn gevoelens vaak richting mijn zoon. Dit deed hij door bijvoorbeeld meerdere malen aan te geven dat hij altijd het kind van zijn mama blijft, en mijn zoon ten alle tijden recht heeft op zijn moeder. In kindertaal werd dit uitgelegd als: ‘Je mag mama altijd knuffelen, ook als ik even met haar knuffel, dat vindt mama alleen maar fijn!’

Doordat mijn vriend rustig is én een grote kindervriend zag ik de band tussen mijn kinderen en hem groeien 

Inmiddels kunnen we met z’n alle door één deur en is er geen sprake van concurrentie. In de loop der tijd maakte mijn oudste zoon regelmatig opmerkingen die, in een ‘normale’ gezinssituatie thuishoort. De rolverdeling van zijn biologische vader en bonus-vader (zo noem ik mijn vriend) zijn gaan veranderen. Mijn jongens merken dit ook op, hoe jong ze ook zijn. Mijn oudste zoon begon aan buurtkinderen te vertellen hoe stoer en cool de vriend van zijn moeder wel niet is, en dat Bas de allergrootste spierballen heeft! Normaal gesproken praat een kind op die manier over zijn biologische vader.

bonusOok werden situaties regelmatig opgepakt door hem. Bijvoorbeeld wanneer mijn oudste en mijn vriend samen door de winkel lopen en hij ineens opmerkt dat andere mensen wel eens kunnen gaan denken dat Bas zijn vader is. Dit wordt dan op zo’n moment dan ook uitvoerig besproken tussen alle appels en peren.

Uiteindelijk is de omschrijving van mijn vriend als volgt: Bas is niet de echte papa, maar doet wel papa-dingen. Prima omschrijving dacht ik zo

Vandaag was er weer één van die momenten die mij ontroerde.. Ik reed terug naar huis na een bezoek van de speelgoedwinkel (je moet wat in de vakantie). Ook hier was het onderwerp weer: Bas, de bonus papa. Mijn zoon gaf voor de zoveelste keer de opmerking: ‘Bas is een papa’. Ik ging hierop in en vroeg hem uit te leggen waarom hij dat vond. Allereerst gaf hij aan: ‘Omdat hij in een bus rijdt’ (DUHU, hoe kun je dat niet beseffen mama). Ten tweede gaf hij aan: ‘Omdat hij voor ons en voor jou zorgt, en jij/wij ook voor hem’. Daar zit je dan, in de auto, op de snelweg, in je koekblik, met een kind van vijf en drie, die vervolgens even blijk geven over hoe zij denken en voelen.. Je kunt je wel voorstellen dat mijn zicht even troebel werd, niet door een vrachtwagen, een lekke uitlaat of mist. Maar omdat mijn zoon precies de juiste snaar wist te raken!

Na enkele voorbeelden die ik zojuist heb gegeven kan ik wel veronderstellen dat er een gezonde en vertrouwde band is opgebloeid. Hierin hoop ik dat in de jaren die komen gaan, zij mogen ervaren dat ze naast mij, als moeder, ook op mijn vriend kunnen terugvallen, de bonus papa.

Be the bonus-woman you need, want and are!

Heb jij een nieuwe liefde gevonden? Laat ons weten hoe dit bij jou verloopt, sharing is caring!

Over de schrijver
Reactie plaatsen