De laatste dagen merk ik vaker op, dat ik wat warrig ben, slecht slaap en soms ook beren op de weg zie die er niet zijn. Figuurlijk dan he. Na de vakantie is dit gevoel gekomen en besloten om als een ongenode gast te blijven logeren. De druppel is gekomen nadat mijn ex besloten had om niks meer in goed overleg te doen, maar alles op z’n eigen houtje.

Des te harder ik mijn best deed, des te meer meneer besloot om mij aan te vallen als een uitgehongerde baviaan die een kar met bananen ziet. Een soort Bokito dus, dan kunnen jullie je een voorstelling doen. Veel gehoorde opmerkingen afgelopen week op mijn werk waren met name: ”laat het los, zet je woede van je af”. Makkelijk gezegd, zet de woede van je af, of “laat het los”. Adviezen waarvan ik er 13 in een dozijn heb, adviezen zoals altijd helemaal goed bedoeld. Maar heb je al eens iets losgelaten waarvan je wist dat je gelijk had?

Degene die deze vraag met ja beantwoorden, chapeau. Degene die deze vraag met nee beantwoorden, sluit aan. Loslaten en woede van je af zetten heeft niks lichamelijks te maken, dat is duidelijk. Mentaal zit je in een struggle, wat je op het laatst als een wurgslang in de houtgreep heeft. Nu is zelfbeheersing niet mijn sterkste kant, lees zwakste kant.

En ben ik boos, dan blijft mama boos. En mama kan dan absoluut niks loslaten.

Toen ik van mijn oudste dochter Noelle moest horen dat haar vader en zijn ‘nieuwe-weer-ware-liefde’ zouden gaan samenwonen, was bij mij een bepaald kookpunt bereikt. Lees, alweer bereikt. Niet zozeer om het feit dat hij na een kleine 3 maanden van samenzijn al gaat samenwonen, dat interesseert me werkelijk geen ene mallemoer. Voor mij part gaat hij met heel Maastricht samenwonen, dat zal me een rotzorg zijn. Feit dat hij zaken bespreekt met de kids, zonder eerst met mij overlegt te hebben. Nee, logisch, toestemming heeft hij van mij niet nodig om te gaan samenwonen. Graag had ik wel even kennis gemaakt met de “bonusmoeder” van mijn kinderen. Bonusmoeder is de naam die ze de nieuwe vriendin van hun vader hebben gegeven.

Bonusmoeder… Klinkt een beetje als de weekaanbieding van bij de AH. ‘in de bonus deze week; de bonusmoeder! Voor als u uw ex vrouw wilt inruilen tegen een blonder en slanker exemplaar, ideaal tegen de aankomende midlifecrisis’.

De bonusmoeder

De bonusmoeder

Hoe dan ook, meneer ging niet akkoord met een kennismakingsgesprek tussen mevrouw Bonus en mevrouw Biologisch, ik dus. Hoezeer ik ook mijn best deed om tot een gesprek met ons drietjes te komen, meneer gaf niet thuis in zijn nieuwe samenwonend huis. Ik heb geappt, gebeld, gesmst en zelfs gemaild. Nul op rekest. Nada. Noppes. Niente. Nul respons dus. Wat mij als vrouw uiteraard nog woester maakte. Furieus. Ik deed mijn sterrenbeeld eer aan, de stoom kwam uit mijn neusgaten terwijl ik met mijn horens elke rode lap deed aanvallen.

Mama, is boos!!

Lang verhaal kort te maken, de stoom verdampte tot snot en ik kwam na een paar dagen langzaam tot mijn positieven. Controle loslaten, woede van me afzetten. Dit was nu mijn taak. Een gesprek zou er nooit komen, dan maar op cruise control. Vooruit gaan en niet meer terug kijken. Heel wat dagen later besef ik dat de woede en controle wat ik in me had gehad een langzaam misselijk iets was. Zonder dat ik het besefte heeft het mijn energiepeil dusdanig opgevreten dat, as we speak, mijn ogen zo nu en dan even dichtvallen.

Ik hoor sommige van jullie al denken; mens waar maak je je druk om als de nieuwe moeder goed is voor je kinderen, wees dan blij. Voor mij is het belangrijk om te weten wie de Bonusmoeder van mijn meiden wordt, wil ik graag zien waar ze komen te slapen. Maakt me dat een control freak, een overbezorgde moeder? Ik vind van niet. Ik wil gewoon weten wie de nieuwe mamma-2-be is. Ieder zijn mening, gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde. En iedere situatie is uiteraard ook anders.

Dus projecteer vooral je mening, maar heb geen oordeel.

Voortaan als iets onmogelijks zich voordoet of ik heb geen controle op zaken roep ik keihard: “kaizen”! Kaizen is japans en staat voor “veranderen naar beter” of “verbetering”. Hoe moeilijk een situatie ook lijkt, er komt altijd een dag dat het beter gaat. Niet alleen klinkt het erg grappig, het werkt ook nog. Dus toen het toeval zo mocht zijn dat mijn ex en ik samen op spreekuur voor mijn middelste dochter moesten komen, zei ik zomaar kaizen toen ik hem zag, ipv hoi.

Uiteraard keek hij me aan alsof hij uit een ei kwam, nu deed hij dit sowieso al, ging zitten en zei rest van de tijd niks meer. Terwijl ik me focuste op het woordje “kaizen”, dit dermate vaak te blijven herhalen, had ik geen tijd om me te focussen op degene wat naast me zat en eigenlijk een stomp voor zijn neus zou moeten krijgen.

“Kaizen ze, zou ik zeggen tegen de net zo gifschijters onder ons als ikzelf”.

Give it a try. En denk eraan, inademen en uitademen. He simply isnt worth your breath anymore.

Herken jij je in dit verhaal? Hoe ben jij hiermee omgegaan? Je kunt je bericht onderaan deze pagina plaatsen. Dank je wel!