Geen enkel bevallingsverhaal is hetzelfde. Daarom blijf ik het zo mooi en hartverwarmend vinden om deze verhalen te blijven lezen.

In deze blog, neem ik je mee terug in de tijd naar 12 februari 2015. Voor mij de aller allermooiste dag van mijn leven. De dag dat ik moeder werd van mijn Quinty Lizzy May. 

Mijn prachtig bundeltje geluk. 

Donderdag 12 februari om 5.40 werd ik wakker met buikkrampen. Voor mij leken dit op de buikkrampen die ik herkende van mijn prikkelbaar darm syndroom. Met de slaap nog in mijn ogen, liep ik naar de badkamer nog steeds niet realiserend dat het wel eens weëen konden zijn. Zoals iedere inmiddels moeder zal herkennen dacht ik maar een ding:

Ik moet poepen! 

Nog steeds niet realiserend dat het weëen konden zijn en uiteindelijk dus waren. 

Na mijn toiletbezoek verloor ik “ de prop”. Het overduidelijke teken dat het niet meer heel lang gaat duren tot een bevalling.  En op dat moment viel mij ook echt het kwartje. Ik was 39 weken en 5 dagen zwanger natuurlijk waren het weëen! Mijn bevalling was nu dan echt begonnen. 

In één klap was ik wakker en ging mijn lichaam al over op standje oerkracht. Ik volgde mijn intuïtie en wist opeens heel goed wat ik moest doen. Omdat de krampen nu als 1 wee voelde, liet ik het bad vol lopen. Ik had ergens gelezen dat dit de eerste weëen zou opvangen. Ik dacht op dat moment dat het nog uren en uren kon duren voordat ik mijn kleine bundeltje geluk dan eindelijk in mijn armen zou kunnen houden.

Mijn moeder die inmiddels van mijn gerommel in de badkamer wakker was geworden stond inmiddels ook al op de badkamer. Ze zag aan mijn gezicht hoe laat het was en voor ik iets kon zeggen vroeg ze moet ik timen?

Timen? Er valt niks meer te timen dit lijkt gewoon 1 wee! Was alles wat ik uit kon brengen.

Tegen 6 uur hing mijn moeder met de verloskundige aan de lijn. Deze lieverd lag uiteraard ook nog in bed en verontschuldigde zich dat ze zich eerst nog moest verzorgen en aankleden. Ik riep nog steeds vanuit bad doe maar rustig, we zijn toch pas net begonnen. Want hoeveel centimeter kon het zijn als ik al die tijd niks gevoeld had 3 of 4 centimeter?

Met de gedachte dat ik dus nog minimaal 6 centimeter te gaan had, heb ik tijdens het wachten op de verloskundige het bad tot tweemaal toe laten vollopen.

Ik kon opeens yoga poses, waar ik het bestaan niet van wist

Ik wist niet waar ik het zoeken moest en ik heb het hele huis gezien. Waar ik uiteindelijk belande? Hangend  en schommelend tussen het wasbakje en de stortbak van het toilet in. Terwijl ik daar hing te schommelen, bleef mijn moeder maar roepen “breek de wc niet af en laat dat kind niet in de wc vallen.” 

In de tussentijd werd de stem van mijn moeder steeds zachter. Want het stemmetje in mijn hoofd werd steeds harder.

Shit ik wil NU persen! En als dit pas het begin is, neem ik het terug dat ik het zonder pijnbestrijding wil doen.

Ik wil dat kind eruit NU! Hoelang is het menselijk om mij zo te laten lijden? 7.15 uur kwam de verloskundige binnen en vroeg waar ik was. “Die hangt op de wc te schommelen” was het antwoord van mijn moeder. Inmiddels kwam ik de woonkamer al binnen gewaggeld. De verloskundige stelde voor om te kijken hoever ik was. 

Haar conclusie?

NU je benen dicht! Want als je vliezen breken heb ik haar in mijn handen, ik zie de haartjes al!

Bed klaar maken, we halen het ziekenhuis niet meer. 

Ik wist even niet waar ik moest kijken en kon het maar nauwelijks bevatten dat ik direct ging bevallen. Niet veel later, om 8.05 stak ik mijn armen uit om mijn bundeltje geluk aan te pakken. Quinty Lizzy May Janssen was geboren.

x Rachel