De dag nadat...Ik een miskraam kreeg
04 januari 2016 
5 min. leestijd

De dag nadat...Ik een miskraam kreeg

Ik weet het, ik ben niet de meest gemakkelijke persoon om mee samen te leven. Ik heb een fel temperament, kan nogal koppig zijn, ik ben best gevoelig en emotioneel gezien vlieg ik nog wel eens uit de bocht. Maar ik ben ook krachtig. Ik heb een ijzersterke wil om iets te bereiken en erg zorgzaam.

Het woord opgeven ken ik niet. Wanneer ik ergens voor ga, dan ga ik daar ook echt voor en geef ik mijzelf meer dan 100%.

Maar stel nou dat je in een relatie zit met iemand die precies het tegenovergestelde is? Iemand die nooit geen enkele emotie toont, van gevoel nog nooit gehoord heeft en waarvan praten niet in zijn woordenboek staat? Dit overkwam mij. Ik hield ontzettend veel van een man die met bijna alles lijnrecht tegenover mij stond. Waar hij te weinig van had, heb ik teveel. Twee jaar duurde onze relatie, maar na een miskraam kwam daar een einde aan. 

Het eerste jaar ging erg goed, we hadden het super leuk samen, waren dol verliefd en hij was als een vader voor mijn zoontje. Dit veranderde allemaal nadat wij na een klein jaar gingen samenwonen. In het begin was alles nog helemaal geweldig. Maar na enkele weken zaten er al kleine scheurtjes in de fundering en een paar maanden verder werden ze steeds groter.

In het begin vielen de ruzies nog wel mee, of ruzie kon je het niet eens echt noemen. Het waren meer uitbarstingen van frustratie, omdat er weer eens niet gepraat werd. Met als gevolg zwijgend langs elkaar af leven.

De ‘non speaking terms’ zoals mijn ex dit noemde. Een vreselijke term, zo zelfvoldaan! Dit duurde dan dagen, ooit weken lang. Alles werd apart gedaan. Koken, eten, slapen. En ondanks alle ruzies en dat ik niet gelukkig was -ik kon niet wennen in zijn huis, het was geen thuis voor mij- en er zelf regelmatig aan onderdoor ging, wilde ik toch voor ons blijven gaan. Want ja, ik hield nou eenmaal zo ontzettend veel van hem! En na de nodige gesprekken die we eerder al gevoerd hadden over een tweede kindje, zijn we hier dan ook voor gegaan. Ik wilde zo super graag een kindje erbij. En mijn ex? Voor hem was een kindje in zijn leven nooit zo noodzakelijk geweest. Met of zonder, hij vond dat allebei wel prima. Maar met mij wilde hij wel een kindje.

Na ongeveer een jaar een positieve test in handen te hebben was ik door het dolle heen, eindelijk zwanger!

Ook mijn ex leek blij te zijn. Hij uit nauwelijks emoties dus het is moeilijk zien hoe hij zich voelt. Toch was dit wat we nodig hadden, dacht ik. Want voor even ging het weer zoals het in prille liefdes gaat. Eindelijk zou mijn droom dan in vervulling gaan. Maar ook hier blijken dromen bedrog te zijn. Want na zes weken zwangerschap sloeg het geluk weer om in de zogenoemde vreselijke ‘non speaking terms’. Dagen, zelfs weken gingen voorbij. Maar wij leefden als vreemden voor elkaar in hetzelfde huis. Geen enkele interesse werd getoont, zelfs niet in de zwangerschap van ons kindje.

Met acht weken dan eindelijk de eerste echo van ons kindje. Met een dubbel gevoel zat ik in de wachtkamer. Niet alleen om de stekende pijn die ik de laatste paar weken regelmatig voelde -wat overigens weggeschoven werd als bandenpijn, iets waarvan ik zeker wist dat dat niet zo was, maar ja, ik ben geen verloskundige- maar ook omdat ik daar alleen zat. Zo graag had ik dit samen willen doen, de eerste keer ons kindje zien! Mijn ex dacht hier anders over. Twee weken zwijgen en langs elkaar af leven vond hij reden genoeg om niet bij de eerste echo van ons kindje te zijn.

Eenmaal aan de beurt kreeg ik natuurlijk de vraag waar de vader was. Ik had de moed niet om eerlijk te zijn en verzon een smoes dat hij geen vrij kon krijgen. Daar lag ik dan, alleen girl-218706__180en wachtend tot ik ons kindje kreeg te zien. Het bleef eventjes stil en algauw zei de verloskundige dat wanneer ze niet meteen iets zei, het niet meteen slecht hoefde te zijn. Maar hier wist ik al genoeg en met een brok in mijn keel wachtte ik af. Mijn benauwde gevoel dat het niet goed zat werd bevestigd. Dat beeld waar ik zo op hoopte bleef uit. Geen klein mensje, of een garnaal waar ze in dit stadium op lijken. Wat ik wel zag weet ik niet precies. Mijn beeld werd vervaagd door de tranen die zich in mijn ogen ophoopte.

Hier lag ik dan. Moederziel alleen en een miskraam. Tranen stroomde over mijn gezicht.

Ik weet niet eens wat er op dat moment meer pijn deed. De miskraam of het feit dat ik daar alleen lag en me zwaar in de steek gelaten voelde door mijn ex. Het bleek dat het al twee weken niet goed zat en ik zou dus een curretage krijgen.

Toen mijn ex thuis kwam en ik hem niet al te aardig en nog vol emotie zei dat ik een miskraam had, liep hij zo door zijn schuur in.

De armen die ik zo graag om me heen wilde om getroost te worden bleven weg. Daar zat ik dan. Een miskraam en een vriend die geen interesse toonde. Dit was het moment dat ik ook wist dat onze relatie voorbij was. Ik zat in het moeilijkste moment van mijn leven, en hij liet mij gewoon in de steek. Ons kindje, maar ik kon het alleen opknappen. De dag van de curretage was mijn ex namelijk gewoon gaan werken.

De dag nadat ik mijn curretage heb ondergaan heb ik een nieuw boek geopend. Ondanks dat ik nog steeds wel eens huil om ons verloren ‘kindje’, heb ik een nieuw doel. Een nieuwe toekomst. Een nieuw geluk voor mijn zoontje en mij.

Want ondanks alles en alle tegenslagen ben ik niet klein te krijgen. Ik ga door. Ik vecht voor mijn geluk, en voor dat van mijn zoontje! En dat alles als een single mom. Een happy Single Mom!

Wat een heftig, openhartig verhaal van Monique, dapper van je. De dag nadat ketting word weer doorgegeven. Dus binnenkort weer een nieuwe: De dag nadat…Wat was jouw dag nadat? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 13 Jan 2016

Heey Monique !!Ik ben ook een happy single mom. Ik ben 24 jaar maar ook veel meegemaakt in relaties... als ik dus nu ook denk aan een relatie draait mij de maag.... maar ook ik wil heel graag een 2de kindje! Ik ga dus heel aandachtig jou BAM blogs lezen. Ik las net jou verhaal in "mijn geheim" en heb me dus meteen aangemeld :DGroetjes Lindy

Reactie plaatsen