De eerste periode na mijn scheiding
09 juli 2015 
3 min. leestijd

De eerste periode na mijn scheiding

De eerste periode na mijn scheiding (2 jaar) kan ik indelen in een drietal fases: geloof, Hoop & Liefde. De eerste fase, direct na de scheiding, noem ik ‘Hoop’. Beter bekend als ‘De Hel’

Wat heb ik een tranen gelaten en wat was ik bang dat ik nooit meer echt gelukkig zou zijn. Elke dag was een gevecht. Soms was ik aan boord, ik werk 2 keer per maand als stewardess, drankjes aan het uitschenken en werd ik ineens overvallen door een peilloos verdriet. Dan verdween ik snel in het toilet, huilde m’n ogen uit m’n hoofd, gooide weer wat mascara erop en stond ik een paar minuten later met m’n mooiste glimlach weer in de cabine. Of had ik ‘smiddags samen met mijn zoon liggen huilen omdat een scheiding echt stom was en we nou nooit meer samen een gezin zouden zijn. En stond ik ’s avonds een training te verzorgen voor 60 dames van een beursgenoteerd bedrijf. Want als je ondernemer bent werk je gewoon, of je nou zin hebt of niet.

Mijn ouders en vriendinnen waren er in deze tijd altijd voor me. Urenlang hoorden ze me aan, ook al hadden ze de verhalen al tig keer gehoord

Ze bleven luisteren en lieten me keer op keer mijn verhaal doen. Werken, eten koken, het huishouden, er voor mijn zoon zijn? Het ging allemaal op dezelfde automatische piloot. Als ik al tijd voor mezelf had bleef ik het liefst alleen thuis, in m’n roze huispak op de bank. Ik verslond het ene zelfhulpboek na het andere, maar echt veel had ik er niet aan. Hoezo moest ik mijn eigen leven creëren en in alles het positieve zien. Boos was ik. Nou ja boos, pis en pisnijdig! Mijn ex, met wie ik de eerste maanden nog dagelijks heel goed contact had, vond ik eigenlijk een enorme eikel. Een sukkel, die geen zin had om voor zijn gezin te vechten. Een loser, die koos voor de makkelijkste weg. En ook met mezelf had ik het best lastig. Had ik niet toch nog door moeten vechten, was het misschien niet beter gegaan als ik maar…als als als….

Op een dag zat ik even in de cockpit tijdens een vlucht en vroeg ik aan de piloot waar een bepaald instrument voor was. Dit bleek de ‘attitude meter’ te zijn, een van de belangrijkste instrumenten in het vliegtuig. Deze geeft aan of de neus van het vliegtuig hoger staat dan de achterkant. De neus moet, om niet neer te storten zeg maar, boven de horizon uitkomen.

Ineens ging bij mij het licht aan! Ik zei tegen de piloten “hey, dat geldt eigenlijk ook voor het hele leven.”

“Je moet zorgen dat je niet met je neus naar beneden gaat, anders gaat het mis. Als je kijkt naar de positieve dingen in het leven, naar wat er wel goed gaat…dan komt het wel goed.”

De volgende dag werd ik wakker in Kuala Lumpur. En bekeek ik de zonsopgang vanaf mijn balkonnetje, uitkijkend over het regenwoud en ik besloot die dag om mijn leven echt in eigen handen te nemen. Om mijn zegeningen te tellen en om mijn zoon een fantastische jeugd te geven en het beste uit het leven te halen. Om niet meer om te kijken, maar alleen nog maar voorruit.

“Every thought we think is creating our future”

Liefs, Liz

Hoe ben jij door de eerste periode na je scheiding heen gekomen? Je kunt (als je wilt) jouw verhaal onderaan de pagina intypen. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Jul 2015

Wat een super stuk heb je geschreven. Ik zal het einde onthouden. Ik zit er namelijk nu nog midden in.

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jul 2015

Lieve Tamara, Dankjewel! Het komt goed, echt! Gun het de tijd, en vooral, gun jezelf de tijd.

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Dec 2015

HOI Allen,Ook ik zit er midden in . Scheiding nog niet door , maar ex wil geen alimentatie betalen . Ik vind het ontzettend moeilijke periode . Ik woon dan wel bij mijn vriend in , maar de scheidingsproblemen en depressieve gevoelens gaan er gewoon dwars door heen , Het gevoel dat er geen einde aan komt . Heb AD , Het was een moeizaam huwelijk . en in eerste instantie was i k opgelucht maar niet realiserende wat er dan allemaal op je af komt . Het is zo moeilijk : gun jezelf de tijd . Intussen verwacht de hulpverlening dat ik vrijwilligerswerk moet aanpakken en ankerpunten maak , ik moet er niet aan denken op dit moment . De depressie zit er diep in . Dit geeft ook al zo veel stress , maar ook het feit dat ik gewoon stil zit en niet weet hoe met mezelf verder . Vind het een hele nare tijd .

Reactie plaatsen