Jij ging weg. De oudste blijft thuis, bij mij, soms vraag je of hij ook eens op bezoek komt bij jou, maar ik zie je vragen nooit omgezet tot daden. Misschien maar beter zo. De oudste bij mij elke dag. Dan is er nog de jongste, jouw zoon, onze zoon… Dat je hem graag ziet en het beste wil, dat geloof ik. Dat weet ik. Maar vaak zijn er zo van die moeilijke situaties die me echt zorgen baren.

Zo was er die ene dag eind juni. Je kwam hem halen, hij wilde niet mee. Ik stak hem in de auto en zo snel als hij er in zat, zo snel was hij er uit. Jij werd boos, verloor zo snel je geduld. Zo herkenbaar voor mij.

Ik moet onze zoon overhalen om hem die auto in te krijgen. Als hij er eindelijk in zit dan rij je amper één huis verder en trapt de rem dicht. De deur zwiert open, je gooit zijn tas naar mij en roept:”Kom, er uit, ik moet je niet meer hebben.”

Papa wil me niet meer

Onze zoon, huilend en krijsend in mijn armen. “Zie je mama, papa wil me niet meer”  “Maar nee, papa heeft het gewoon moeilijk en meent dat niet, je moet gewoon mee met papa.”

Hoe vaak dit jaar heb ik dit mezelf horen zeggen en hoe vaak heb ik jou, mijn man ooit, verdedigd? Hoe vaak zei mijn zoon niet “mama je gelooft me niet”. Maar ik geloof mijn zoon en hij moet naar zijn papa en dan sta ik gewoon tussen twee vuurtjes, alweer. Is het ooit anders geweest?

Na een blokje om rijden, is mijn ex er terug, belt een vijftal keer aan. Als ik de deur open, staat hij te roepen, met de gsm op om alles op te nemen. Ik herken hem niet meer, of toch, één van de vele gezichten, nu het boze: “Ik eis mijn zoon, jij zet hem tegen me op, het is net zoals met de oudste, …”

Ik blijf rustig en vertel mijn ex dat het pijnlijk is dat hij zijn zoon uit de auto zet en zegt “ik moet je niet meer hebben”. Mijn ex ontkent en zegt dat ik lieg, zoon is er ondertussen bij gekomen en roept “Maar papa, jij hebt dat wel gezegd”. Ik geloof mijn oren niet? Word ik echt gek? Weet jij echt niet meer dat jij dit daarnet riep naar je eigen zoon? De voordeur gaat dicht van mij. Je stuurt me een sms “Bel de politie” Ik negeer.

De kinderen, jij en ikIk haal opnieuw onze kleine jongen over mee te gaan met papa

Wat later staat mijn ex opnieuw voor het huis. De telefoon gaat en hij vraagt of ik onze zoon naar de auto wil brengen. Hij weent, zegt dat hij niet weet wat hem bezielt, dat hij dit wel allemaal zei en dat hij spijt heeft. Ik loop naar buiten, naar hem. Ik geef hem een knuffel en zeg “Alles komt goed”.

Opnieuw haal ik onze kleine jongen over om mee te gaan met zijn papa. Ze rijden weg….. Ik stap naar binnen en barst in tranen uit. Wat heeft die man toch, wat is dat met hem? Leef ik al 10 jaar zo? Hoe heb ik dat gedaan, zal het ooit goed komen, is dit goed voor onze zoon? Zou hij geen therapie moeten volgen, wie is hij? Wie is die man waar ik 10 jaar mee leefde? Wat hou ik zo van die man? Ik voel me vergiftigd door hem….

Misschien is het beter zo, jij die weg ging… Help.

Zie ook: Praten met je kind over scheiding of een afwezige vader, hoe doe je dat?

Vreselijk om mee te moeten maken!  Hoe had jij gereageerd als je in de schoenen van deze moeder zou staan? Deel het met ons en laat een reactie achter.