Jullie hebben kneiterhard gevochten, maar het heeft niet zo mogen zijn. Jullie gaan scheiden. Zelf ben ik ook onlangs gescheiden. Ik heb zelden zoiets raars mee gemaakt. Ja, het is natuurlijk verschrikkelijk. Mijn hart is gebroken en ik ben er echt verdrietig van geweest.

Maar wat is het ook raar! Het is toch onvoorstelbaar hoe je het ene moment nog in elkaars armen naar “Wie is de mol” ligt te kijken en het volgende moment alleen nog via de advocaat met elkaar praat? Ik had nooit verwacht dat dit zo zou gaan.

Als klap op de vuurpijl mailde de advocaat van mijn ex naar mijn advocaat, omdat (en nu komt het!) mijn ex graag: de helft van de tupperware bakjes en de pepermolen wilde hebben. De start van de vreemde inboedelverdeling.

Nou zeg! Ik denk dat beide heren per uur meer kosten dan een hele levensvoorziening aan peper en tupperware, maar los daarvan, waarom in vredesnaam? Ik ben echt niet de moeilijkste geweest bij de verdeling. Mijn ex heeft zo’n beetje mijn hele huis gestript, inclusief de gordijnen van de kamer van onze zoon, maar vond het blijkbaar nog niet genoeg. Ik moet toegeven dat dit mij echt wel even ontsteld heeft.

Hoe zijn wij van minnaars, wederhelften, ouders, vrienden en zielmaatjes naar een stel vechtende hanen gegaan?

Zoals het een echte vrouw betaamt, belde ik na dit bewuste mailtje direct mijn vriendinnen op. Het stoom kwam zo ongeveer uit mijn oren en ik móest mijn verhaal even kwijt. Dat doe je toch niet? Dat is toch absurd? Maar terwijl ik mijn ramp-verhaal aan mijn vriendinnetjes vertelde, kwam ik erachter dat mijn ex niet eens de enige is die het moeilijk doen tot een kunstvorm verheven heeft!

Ik sloeg stijl achterover toen mijn vriendin mij op mijn hart drukte dat ‘dit er nou eenmaal bij hoort’ en dat haar ex datzelfde had gedaan om een fles bacardi. Een fles bacardi? Krijg nou tandjes!

Wie gaat er nou met zijn gezonde verstand moeilijk doen over een fles Bacardi?

De monsterlijke inboedelverdeling na een scheiding

De monsterlijke inboedelverdeling na een scheiding

Voor we het wisten waren we met onze vriendinnen groep beland in een (eigenlijk heel mannelijk) wedstrijdje van ‘wie deed het vreemdst’. Het ene verhaal was nog vreemder dan de andere. Een vriendin vertelde hoe zij in de begin periode op een matras op de grond had geslapen. Ex-lief had alles, inclusief het bed, mee genomen en haar en haar kids zo achter gelaten.

Een andere vriendin kreeg ons allemaal aan het lachen toen ze vertelde hoe haar ex haar voorzichtig had gevraagd of hij alsjeblieft zijn condooms terug mocht. Dan ben je toch diep gezonken, als je je ex om condooms gaat vragen?

Net als je denkt dat het niet erger wordt als dat, blijkt het dat er ook nog, ahum, liefhebbende vaders zijn, die het nodig vinden om spullen van de kinderen mee te nemen. Mooie lampjes, borduurwerkjes, speelgoed, alles mocht mee met die zak, euhm, in die zak van de ex.

Terwijl ik rond keek in mijn vriendinnengroepje, naar de stoere dames die ik zag, was ik zo ongelooflijk trots op ons! Kijk ons nou! Hier zitten we met zijn allen te proesten van het lachen om het monster wat zich de inboedelverdeling noemt. It didn’t kill us, it made us stronger!

Thats for sure! Er zullen uiteraard ook gewoon stellen zijn waarbij de inboedelverdeling goed verloopt. Dat is erg fijn. Dit is een stuk met een knipoog uiteraard. Heb jij ook zo’n gekke ervaring hiermee? Laat je reactie hieronder achter.