De 'vader' is terug in beeld
08 april 2016 
4 min. leestijd

De 'vader' is terug in beeld

Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen voed ik mijn zoontje alleen op, zonder hulp van zijn vader. Hij is een tijd helemaal uit beeld geweest. En nu sinds mijn zoontje één keer per maand zonder mij een dagje doorbrengt met de familie van zijn vaders kant, ziet hij ook zijn vader daar één keer per maand. Verder horen en zien we hem niet. Het contact loopt via mijn zoontje zijn oma. Maar de ‘vader’ is terug in beeld, soort van…

Het was dan ook wel heel vreemd toen we zijn vader afgelopen december voor het eerst weer zagen bij zijn ouders thuis. De hele familie was er, dus ik heb hem pas wat dingen gevraagd toen we even alleen waren. Zoals; hoe het was om hem weer te zien na zo’n lange tijd en waarom hij geen deel van het leven van zijn zoontje wilde uitmaken.

Ik hoopte het enigszins te kunnen begrijpen, maar ik kon eigenlijk helemaal niets met zijn antwoord. Hij zag het namelijk niet zo. Hij zag het heel anders en volgens hem was het beter voor iedereen.

Ik besloot voor mijzelf dat we allebei in totaal andere werelden leefden. Want ik kan niet bevatten hoe het voor een kind het beste is zonder zijn vader op te groeien als die man gewoon leeft. Zonder dat er rare dingen als alcohol, drugs etc in het spel zijn. Want anders wordt het een heel ander verhaal als je het mij vraagt. Maar dat is hier helemaal niet aan de orde. Dus ik besloot het gesprek maar daarbij te laten…

Natuurlijk heb ik het er met een paar goede vrienden, vriendinnen en familie over gehad. Wat moet ik doen? Wat kan ik? Wat wil ik? Maar vooral wat is het beste voor mijn zoontje?

Ik heb namelijk al lang geleden besloten dat ik niet negatief over zijn vader wil spreken naar hem toe. Ook al heb ik heel veel moeite met de titel ‘vader’ gehad. In mijn ogen verdien je dat pas als je ook daadwerkelijk zorg draagt voor een kind op elke mogelijke manier dat je kan. Ik heb hem dan ook heel lang zijn verwekker genoemd in plaats van vader. Maar ja, wil ik niet kwaad over zijn vader praten, moet ik niet kwaad over hem denken. Je brengt het toch onbewust over. Kinderen zijn zo gevoelig! En dat is wat moeilijker dan gedacht. Want ik dacht allang dat ik mijzelf erover heen had gezet. Dat ik het had losgelaten dat mijn zoontje geen contact met zijn vader heeft.

Al bleef het woordje vader bij mij moeilijk te verkroppen. Als mensen het over zijn vader hadden gingen mijn haren letterlijk overeind staan.

Dus kwam het besef dat ik het eigenlijk nog niet helemaal had losgelaten… Ik bleef er moeite mee hebben, en nu helemaal omdat hij toch deels in the picture is. Ik bedoel, hij ziet hem elke maand een keer. Maar heeft verder geen verantwoordelijkheden, totaal niet. Dat vond ik zo krom en makkelijk!

Nu kon ik natuurlijk verschillende dingen doen. Maar ik heb ervoor gekozen om het zo te laten. Ik voed mijn zoon al die tijd alleen op, en het lukt prima. Ik vind het

De 'vader' is terug in beeld

De ‘vader’ is terug in beeld

goed zo, als ik naar mijn kind kijk, komt hij ook niets te kort. Het is een super vrolijk kind, geniet van de aandacht van iedereen om hem heen. Dat zijn vader ervoor kiest om dit niet mee te maken is zijn verlies denk ik dan. Hij haalt hem gewoon één keer in de maand op voor een familie dagje waar hij het onwijs naar zijn zin heeft! Hij geniet van de aandacht van zijn tantes, ooms, opa, oma, nichtjes en neefjes. En ja, natuurlijk geniet hij ook van de aandacht van zijn vader.

Het is natuurlijk niet ideaal, dat geef ik toe. Maar ik voed liever mijn kind alleen op dan met iemand die dat niet wil. Mijn zoontje hoeft zich later niet af te vragen wie zijn vader is.

Hij kent hem in ieder geval, al ziet hij hem maar één keer in de maand. Mijn zoontje vindt het (voorlopig) prima zo. En wat de toekomst brengt weet niemand… En stiekem hoop ik dat als hij wat ouder is, hij meer tijd met zijn vader kan doorbrengen..

Mensen kunnen er van alles van vinden dat ik het toelaat dat zijn vader hem één keer in de maand ziet, zonder verder iets te betekenen voor zijn kind. En ik snap het. Een paar jaar geleden zou ik het als een teken van zwakte zien. Maar nu weet ik dat het tegenovergestelde het geval is. Ik heb het echt losgelaten, mijn boosheid, verdriet, onbegrip etc…

Ik kan nu over zijn vader praten zonder dat ik moet overgeven. En mijn kind leert toch zijn vader kennen al is het die ene keer in de maand…

Wat knap van jou, Joyce! Dat je hebt losgelaten. De ‘vader’ is terug in beeld en daar ben je goed mee omgegaan. Komt deze situatie je bekend voor? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 08 Apr 2016

Bij mjj is het precies hetzelfde.vader kiest er bewust en zelf voor om onze kinderen van 8 en 10 al een tijd of niet en nu 1 x per maand te zien.ik vind het onbegrijpelijk.vader wil zelfs niet dat onze kinderen bij hem thuis komen.dus neemt hij ze 1 dag per maand 1 dag mee.gelukkig hebben mijn kinderen wel n lieve opa en oma en tante aan vaders kant waar ze wel welkom zijn.vader heeft een baan als kernteamleider op een school en vriendin van vader werkt ook op een school.daar zou je toch meer van verwachten?maar...mijn kinderen weten straks dat ik hen opgevoed heb en ik zal op geen enkele manier de omgang tegenhouden.de kinderen kunnen nooit zeggen dat ik hen vader weggehouden heb.sterker nog,ik zal alle manieren van omgang stimuleren en het ligt dus niet bij mij.sterker nog...ik zou me kapot schamen als ik 1x per maand weer op kwam dagen.maar dat is niet mijn probleem.

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 Apr 2016

en zo is het joyce! ik kan het niet veranderen, en ik wil het trouwens ook niet meer, het ligt niet bij mij. Dit heb ik ook een heel stuk van Myra geleerd, bij een coaching van haar. Maar...het is wel zo. Wat ik zelf in de hand heb ligt bij mij, de rest niet...

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 Apr 2016

Precies!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Apr 2016

Door 'vader' te schrijven geef je helaas al zoveel negatieviteit af..... stel je hart open en laat hem binnen als de VADER van je zoontje, alsjeblieft. Vergeet niet dat jij hem gekozen hebt destijds. En ja, been there done that. Dus ik snap je gevoelens echt. Alleen de vader van mijn zoontje is overleden en dat spijt me zo voor hem. Daarna begreep ik pas dat iedere vader een vader is voor een kind. Ongeacht hoe ik er over dacht en dat ik een grote rol had, onbewust. Maak het mooi!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Apr 2016

Heftig als de vader van je kind overleden is, heel veel sterkte!

Reactie plaatsen