De vinger naar jezelf wijzen
24 juni 2015 
4 min. leestijd

De vinger naar jezelf wijzen

15 jaar was ik… 15 jaar toen ik te maken kreeg met mijn eerste zware depressie. Dit was de eerste van vele die nog zouden volgen. Tot mijn 30ste heb ik bijna jaarlijks te maken gehad met deze depressies. Er was geen aanleiding voor, het was er ‘gewoon’. Ik had ‘gewoon’ heel veel pijn. Ik vond mezelf verschrikkelijk, lelijk, dik en vooral totaal niet bijzonder. Uren heb ik huilend in de armen van mijn moeder gelegen. Mijn lieve moeder die er altijd voor mij was en mijn altijd kon troosten. Wat een pijn moet ook mijn moeder gevoeld hebben door haar dochter zo hopeloos verdrietig te hebben gezien. Vanaf die tijd had ik ook vaak een vriendje. 

Ik was continu op zoek naar liefde. De liefde die ik mezelf niet kon geven, wilde ik van een ander ontvangen. De ene na de andere relatie mislukte. Ik begreep er niets van

Waarom ik? Ik was toch een goed persoon? Waarom trof ik toch altijd de verkeerde mannen? Waarom kon ik nou nooit een goede relatie hebben. En daarmee bevestigde ik mezelf dat ik niet goed genoeg was en het vooral niet waard was. Na heel veel jaren van relaties die elkaar opvolgde, was ik jaren vrijgezel. Ik kwam alleen maar ‘foute’ mannen tegen. Mannen waar ik hopeloos verliefd op raakte, maar die mij alles behalve liefde gaven. Op mijn 32ste kwam ik de vader van mijn kind tegen. Ook hij was ‘fout’, maar ik was tot over mijn oren verliefd op hem. Toen werd ik zwanger en hij wilde niet dat ik het kindje zou houden. Er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om mijn kindje af te staan. Mijn grootste wens kwam uit! Hoewel hij er niet achter stond, bleef ik de hele zwangerschap hopen (en eigenlijk ook verwachten) dat hij –zodra onze dochter geboren zou zijn- wel bij zou draaien. 

Een dochter van een vrouw waar je van houdt, daar kun je toch geen afstand van doen? Wel dus…

Verander jezelf 1En daar stond ik dan. ‘Alleen’. Ik gaf hem overal de schuld van. Ik wees met mijn 10 vingers en het liefste ook nog met m’n 10 tenen erbij. Wat hij deed was allemaal niet goed, hij was slecht en ik verweet hem van alles. Tussendoor verloor ik ook nog mijn baan (lees hier ook meer over in mijn vorige blog: https://happysinglemoms.nl/van-alleen-en-negatief-naar-gelukkig-en-positief/)

Toen kwam het moment dat alles veranderde. Het moment dat ik eens goed naar mezelf ging kijken. Hoewel ik al jaren bezig was met mezelf ontwikkelen, onderzoeken waarom de dingen liepen zoals ze gelopen waren, psychologen, coaches en ga zo maar door…. Ik kwam erachter dat ik met mijn boosheid, haat, woede en vinger gewijs maar een iemand kwaad deed, en dat was mijzelf. Ik kwam erachter dat ik een ander niet kon veranderen, maar mezelf wel. Ik kwam erachter dat je vergeven niet voor de ander doet, maar voor jezelf. Toen kwam het keerpunt. Heeft hij ‘foute’ dingen gedaan, vast! Maar dat is zijn les, niet de mijne. 

Kan ik de lessen van een ander leren? Nee! Kan ik zelf lessen leren? Ja! En dat ben ik toen heel hard gaan doen

Alles veranderde en naast het mooiste geschenk, namelijk mijn dochter, wat ik van hem heb gekregen, heb ik door hem de mooiste lessen geleerd. Heb ik super veel verdriet gehad? Jazeker! Maar door al dat verdriet ben ik dingen in gaan zien die ik anders nooit had gezien. Door hem heb ik een ander heel mooi geschenk gekregen. Of eigenlijk, doordat hij op mijn pad is gekomen, heb ik mezelf dat kunnen geven. Liefde! Niet de liefde voor hem, maar de liefde voor mezelf! Wow! Een wereld ging voor me open. Geen depressieve gevoelens meer, geen haat en woede meer, geen vinger gewijs! Ik sta met 2 hele stevige voeten op de grond, ik ben blij en gelukkig en ik geniet! Ik leer meer en meer, ik ben blij met mijzelf en ik heb een geweldig bedrijf opgezet waarmee ik duizenden alleenstaande moeders help. Ik ben mega trots op mezelf !

Wat ik jou deze week wil meegeven is; kijk eens waar je de vinger wijst naar een ander en probeer de vinger naar jezelf te wijzen. Vergeet niet, je kunt een ander niet veranderen, maar jezelf wel…. Dus verander jezelf, niet een ander. Laat je me weten wat jouw inzicht na het lezen van dit blog is? Je kunt je bericht onderdaan de pagina plaatsen! 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Dit komt dichtbij, héél dichtbij. Mijn dochter is inmiddels 3 maanden oud en ja, ik heb naar mezelf gekeken en aan mezelf gewerkt, maar ben vooral nog enorm veel bezig met hem. Hij die zijn kind van 3 maanden nog niet gezien heeft. Mijn woede daardoor blijft maar de kop opsteken, maar je hebt helemaal gelijk; ik moet eerst naar mezelf kijken en zorgen dat ik van mezelf hou!

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Heel erg herkenbaar. Toen mijn dochtertje nog zo klein was, was ik ook nog alleen maar boos op hem. Ik heb gelukkig coaching & training gehad waardoor ik ben waar ik nu ben. Wanneer je door me geholpen wilt worden, dan mag je me altijd een e-mail sturen (info@happysinlgemoms.nl), dan kunnen we kijken naar een traject wat goed bij jou past. Maar voor nu, geniet vooral heeeeeel erg veel van je dochtertje! Wat een geschenk!

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

zo herkenbaar!! ook ik hou niet van mezelf waardoor ik constant bezig ben mezelf te bewijzen

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Hey Eveline, dat is ook een van de moeilijkste dingen die er is. Ik ben dankbaar dat ik het (na 34 jaar) geleerd heb! Het is echt een verlichting! Ook voor jou geldt natuurlijk, wanneer je wilt dat ik je hierbij help, stuur me dan een e-mail. Wellicht past wat ik doe goed bij je en hou jij binnenkort ook weer helemaal van jezelf!

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Ik herken mezelf ook in. Ik probeer aan mezelf te werken maar gaat zo moeizaam en hard. Ik ben nog lang niet happy. Hij houd me nog steeds bezig in me hoofd. Wil zo graag hem loslaten...maar hoe. Ik wil zo graag aan mezelf werken..maar dan kom ik of tijd te kort of ww wilt mij aan het werk zetten waarvoor ik nog niet klaar voor ben... Ik kan nog niet aan het werk want heb nog steeds die woede/boosheid en nog zoveel verdriet. Ik ben helemaal de weg kwijt...

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Ik heb zelf ook zoveel woede en boosheid gevoeld. Daarmee hield ik alles vast. Het erge hiervan is, dat je jezelf hier ook het hardste mee hebt. Hij heeft je al veel pijn veroorzaakt en eigenlijk laat je hem op deze manier iedere dag toe om weer op je hart te stappen. En wat nog erger is, hij merkt er helemaal niets van. Hij gaat gewoon verder met zijn leven, terwijl jij de weg kwijt bent. Dat verdiend hij toch niet. Dat hij nadat wat hij gedaan heeft, hij nog zoveel aandacht van je krijgt... Maar ook hier begrijp ik dat woorden zoveel makkelijker zijn dan het uiteindelijk doen (and trust me, I've been where you are...). Ik ben bezig om een heel mooi trainingsprogramma op te zetten, wanneer je denkt dat het iets voor je zou kunnen zijn, mag je me altijd een e-mail sturen: info@happysinglemoms.nl. Heel veel sterkte!

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Dank je Myra. Alle hulp en inzichten zijn welkom. Verstandelijk is vaak alles te beredeneren en te verklaren maar het kwartje moet vallen, daar kan niemand je echt bij helpen. Bij mij is dat kwartje na lange tijd nog niet gevallen. Mijn man werd verliefd op een 15 jaar jongere vrouw en verweet mij dat ik niet leuk genoeg was, hij verliet ons toen de jongste nog geen 3 jaar was. Het is moeilijk om dan nog van jezelf te blijven houden. Ik bedoel, je moet wel een erg afschuwelijk mens zijn wil iemand daarom zijn gezin verlaten. Een en ander is in werkelijkheid natuurlijk genuanceerder en zijn redenering is krom maar doet wel pijn. Dan is er ook nog die enorme boosheid, het leven van mij en mijn kinderen is enorm veranderd. Ogenschijnlijk gaat alles goed, en ik doe mijn best maar ik vind het best wel zwaar en eenzaam. Maar ik ben dolblij dat ik mijn kinderen heb en dat mijn ex geen co-ouderschap wil.

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Dat is inderdaad heftig en je moet heel sterk in je schoenen staan wil je zoiets niet persoonlijk op je nemen. Dat is bijna natuurlijk om te doen. Maar wanneer iemand anders iets doet, zegt het niets van jou. Dat jouw ex jouw verliet en zegt dat jij niet leuk genoeg bent, zegt juist iets van hem. Want jij bent hartstikke leuk! En als hij iets anders wilt (hoe hartverscheurend dat ook is) zegt dat nog steeds niets over jou. Maar ik begrijp echt dat dit woorden zijn en ook al begrijp je ze misschien, dan zul je het niet direct voelen. Dat is echt een proces, waar je jezelf ook de tijd moet geven en wellicht ook hulp bij nodig hebt. Ik zou je graag helpen in dit proces. Wanneer je dat wilt, mag je me altijd een e-mail sturen: info@happysinglemoms.nl. Heel veel sterkte!

Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Jun 2015

Ik wijs ook naar mezelf,hier wordt wel alleen maar naar mij gewezen van de tekortkomingen van vader. Na 5 rechtzaken en nu de raad op me dak blijf ik sterk zoals ik al vroeg geleerd heb. Maar Damm houdt het nooit op. Ik kan hem niet veranderen om voor ze kind klaar te staan de band zelf met zijn kind te versterken. Maar hou me hart weer vast want ik ben er nog steeds niet en dit duurt al 4 jaar. Maar ik wijs niet maar geniet van elke dag dat ik mama mag zijn van mijn meid,en ben Keitrots. So let's do it again

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Jul 2015

Hallo Urs,Ook voor jouw ex geldt natuurlijk hetzelfde, wanneer hij naar jou wijst, zou hij ook naar zichzelf kunnen wijzen. Jij kunt jezelf veranderen wanneer je dat zou willen, hij kan dat niet voor jou doen. Super goed dat je zo sterk bent... Sommige van ons worden dit leven veel op de proef gesteld, maar ik zeg altijd, zonder struggles leer je ook niet en blijf je stil staan in dit leven. Door dingen mee te maken kun je jezelf ontwikkelen en een beter mens worden. Mooi dat je zo geniet van je meisje, keep on doing this!

Anonymous
Door

Anonymous

op 11 Jul 2015

Komt me ook heel bekend voor! Ik ben alleen wat jonger. Ik ben 20 en heb een super mooie dochter van 1 jaar en 4 maanden jong. Mijn ex denk aan alles behalve ons. Hij heeft zijn goede kanten maar wil toch liever zijn werk en familie tevreden houden maar wat zijn vriendin en dochter betreft moet ik niet zeuren.. Nou ik heb er een tijdje geleden een punt achter gezet, waarna hij een paar weekjes later bij me aan kwam met het verhaal dat hij me mist en het weer wil proberen en hij wou dan wel hulp zoeken voor de relatie, helaasss! Ik had toegegeven en begin weer een relatie met hem eenmaal een relatie spatte de boosheid en luigeid van hem af maar nog steeds geen hulp in zicht!! Triest! Ik heb er vandaag weer een punt achter gezet want hij heeft mijn dochter en mij weer voor de zoveelste keer laten zitten. Ik heb de hele dag met mijn dochter in huis "met dit mooie weer" zitten wachten tot haar ooh zo lieve papa eens kwam. Zijn excuus was "ik wou mijn moeder niet laten zitten met troep" daarop zei ik "ohja en je dochter en je vriendin wil je wel laten zitten?" Het was voor mij de druppel ik draaide helemaal door hij heeft weer zijn dichter teleurgesteld en mij er bij. Maar het deed me een hoop verdriet toen ik er weer een einde aan breide. En nu zit ik weeer alleen op de bank tv te kijken met een zak chips op schoot. Wat wil ik toch graag van deze gevoelens af !

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Jul 2015

Hey Sharis, Wat een heftig verhaal zeg.... Natuurlijk doet het pijn wanneer de ander eigenlijk niet de dingen doet, die je wil dat hij doet. Hij maakt natuurlijk zijn eigen keuzes, maar wanneer hij keuzes maakt die jou niet gelukkig maken, heb je zelf keuzes te maken... Jij verdiend namelijk het allerbeste (en vergeet dat echt nooit)! Heel veel sterkte!

Anonymous
Door

Anonymous

op 12 Jul 2015

:) Top, ik heb na mijn scheiding (toen een dochter van 5 en een zoon van 1) zoveel op fora allerlei negatieve single mom verhalen gelezen - en ook gedeeld. Tot een coach me met mijn neus op de feiten drukte en een gigantische spiegel voorhield.Ik ben nog steeds hard aan het werk om stap voor stap de touwen terug in handen te nemen en mijn zelfvertrouwen niet van anderen af te laten hangen en wat een geluk dat er mensen zijn om DAT mee te delen! Daar heb je zoveel meer aan dan aan samen klagen. Al is het natuurlijk nodig dat je op een bepaald moment herkent waar een ander zo over je grenzen gaat dat je jezelf echt tekort doet. Ik ben heel blij dat ik heb mogen leren om ook dat uiteindelijk als kado te zien. Blijkbaar hoorde ik eerder niet dat mijn moeite voor niks was, maar nu kan ik mijn energie dus op iets beters richten - dankjewel!Inmiddels doe ik een opleiding om ook coach te worden. Tof om te lezen hoe jij je pad deelt met anderen (ik durf dat nog niet zo openbaar).groetjes en dankjewelLiesbeth

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Jul 2015

Hey Liesbeth,Wat goed van je zeg! Het is een beetje mensen eigen om jezelf in een slachtoffersrol te stoppen. En met 'single mom' zijn heb je toch een goed excuus! Natuurlijk mag je even in die fase zitten, maar na een tijdje is het toch wel goed om jezelf te herpakken, want met zelfmedelijden is nog nooit iemand een stap verder gekomen.Prachtig wat je zegt dat je met geluk delen veel meer bereikt dan geklaag delen. Positiviteit trekt positiviteit aan en negativiteit trekt negativiteit aan... Je hebt al super mooie stappen gezet zie ik!Heel veel plezier met je opleiding. En onthou, jij bent ervaringsdeskundige en wanneer je dat goed in weet te zetten maakt je dat (ook zonder opleiding) een coach!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Jul 2015

Oneglofelijk hoe herkenbaar dit verhaal is, ik was 6 maanden met mijn vriend nadat we eerst ruim 2 jaar Friends with benefits waren toen ik onverwachts zwanger raakte, hij was het niet eens met mijn zwangerschap en heeft me kwalijk genomen dat ik zijn leven voorgoed verandert heb, wat had hij dan gewild? Dat ik het weg liet halen? Dat nooit.. Nee een gesprek voor " de vorm" had hij gewild, hij nam me kwalijk hem niet genoeg betrokken te hebben in de keuze. In de maanden dat ik zwanger was vele ruzies en een doodzieke moeder, zij had kanker en is overleden een week voor de geboorte van mijn kindje. Heel sneu, dat ze haar niet meer meegemaakt heeft. Maar na deze loodzware tijd waarin ik alles regelde en ook nog moest zorgen dat mijn meisje goed groeide in mijn buik, hadden we veel ruzies en stress. Toen zij 5 weken oud was is hij bij me weg gegaan, is gaan wonen in het gloednieuwe huis waar we met z'n drieën zouden gaan wonen en ik woon met mijn meisje in m'n huur flatje. Ben ontzettend boos op hem, hoe heeft hij me zo in de steek kunnen laten? Ik heb dit artikel gelezen en ben gaan nadenken dat met jouw methode ik wellicht verder kom als alle jaren therapie en denken, ik wijs alleen wel vooral naar mezelf en het schuldgevoel die hij me aangepraat heb ben ik inmiddels gaan geloven maar heb heel lang pogingen gedaan het weer goed te krijgen en nogmaals te proberen, voor ons kindje maar ik denk inmiddels dat zij beter af is op deze manier als dat we weer samen zouden zijn. Want wat hij me aangedaan heeft en wat ik fout gedaan heb zullen we allebei nooit meer overheen kunnen stappen denk ik. Maar zal hem wel vergeven uiteindelijk, voor ons kind. Hij zorgt overigens in het weekend voor haarAl met al, ik ga je site zeker in de gaten houden, goed bezig!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Jul 2015

Hey Kim,Ik snap wat je zegt. Mijn ex nam het mij ook kwalijk dat ik zwanger was geworden, terwijl hij toch heel goed wist dat er geen protectie gebruikt werd... Tja, het is gewoon veel makkelijker om een ander de schuld te geven dan naar jezelf te kijken. Ook mijn ex neemt mij kwalijk dat hij geen keuze heeft gehad. Maar wat is de middenweg tussen 'ja, ik wil het' en 'nee, ik wil het niet'? Die is er niet... Het kindje zit in het lichaam van de vrouw, dus die neemt automatisch de beslissing wanneer man en vrouw lijnrecht tegenover elkaar staan.Zoals je hebt kunnen lezen ben ik ook zo lang boos geweest, zo ontzettend boos! Maar vooral verdrietig en gekwetst! En natuurlijk zit de pijn nog wel ergens in mijn hart, maar ik laat me er absoluut niet door lijden. Integendeel, ik gebruik deze 'pijn' om mezelf verder te ontwikkelen, om een positiever mens te worden en om andere te inspireren.Ik zou jou ook graag willen helpen! De informatie over mijn programma komt binnenkort online. Hou mijn blogs op woensdag goed in de gaten.

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 Jul 2015

Het is eng ;) zoveel gelijkenissen met mijn verhaal.......als meisje voelde ik me dik, lelijk en 2 jaar volop gepest. Daardoor begon ik op de middelbare school al met een achterstand. Geen zin in en om te leven, een depressief gevoel wat zo na een etmaal weer de kop op stak. Zoekend naar liefde, naar aandacht, trok ik na een foute echtgenoot nog meer foute mannen aan. Aandacht genoeg, maar niet de aandacht die goed was. Zo besloot ik op mijn 37e op een zeilboot te gaan wonen, super was het, heerlijk. Alleen de winters waren eenzaam en stil, geen vrienden of anderen die me op kwamen zoeken, kon telkens het bezoek op gaan zoeken, wat ik na een jaar of 3 beu raakte. Des te blijer was ik met een leuke, jonge man die in de winter in de haven opdook. We hadden een maandje 'iets' in mijn beleving, maar zijn intentie om met mij tussen de lakens te belanden, lukte 1 keer. Zonder protectie waarvan hij op de hoogte was en veel langer dan 5 minuten heeft het niet geduurd. Ineens was het een andere man en de interesse in mij was ver over, waarna ik er definitief een punt achter heb gezet om er paar weken later achter te komen dat ik zwanger was. We zouden er samen wel uitkomen waren zijn woorden........Wat een ontgoocheling dat deze zelfde man alles op alles zette om een abortus voor elkaar te krijgen. Op het schofterige af, huilend als een klein kind dreigen dat hij zijn auto om een boom zou parkeren, heel veel geld aanbieden........je kunt je niet voorstellen hoe goedkoop en vernederd ik me voelde. Om naderhand te horen dat het psychische spelletjes waren. Terwijl er al zoveel te doen was, boot verkoop klaar maken, verhuizen naar een huis het helemaal opnieuw inrichten met 2e handse spulletjes. 3 maanden na de bevalling raakte ik mijn baan kwijt en na anderhalf jaar lukte het pas weer om aan het werk te kunnen. Ik wil deze ex graag vergeven, wat me verstandelijk wel lukt......maar jee wat zou ik graag jouw training volgen (mits die een beetje betaalbaar is) want diep van binnen voel ik nog zoveel boosheid en voel ik me nog zo vernederd, ook al doe ik het inmiddels al 4 jaar goed als moeder, voel ik me nog steeds tekort schieten als moeder doe een kind zo der vader op de wereld heeft gezet ?

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Sep 2015

Wat ben je toch een geweldige vrouw en wat mooi dat je dit allemaal hebt mogen ontdekken. ...?

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Sep 2015

Wat lief Laura, dank je wel! x

Reactie plaatsen