Ik ben een blije single mom en ik zorg al 15 jaar alleen voor mijn dochter. Na mijn scheiding was ik blij en opgelucht. Eindelijk de stap gezet om voor mijzelf en mijn dochter te kiezen.

Niet meer verder willen in relatie waarin mijn ex-man het al vervelend vond om voor zijn dochter te zorgen, wanneer ik eens een avondje weg wilde of naar kapper. “Ik heb geen tijd om op te passen,” zei hij dan. Ik reageerde dan altijd: “Het is je bloedeigen dochter, dat is zorgen voor en niet oppassen.”
Geregeld meningsverschil over gehad. Natuurlijk was dat niet de enige reden van onze scheiding.

Nu na al die jaren alleen voor mijn dochter gezorgd te hebben, kan ik, al jaren, volmondig zeggen dat ik een happy single mom ben. Natuurlijk zijn er tijdens de opvoeding momenten geweest dat ik met mijn handen in het haar zat. Dat ik haar achter het behang kon plakken.

Met hart en ziel

Mijn dochter is nu 18 en doet een MBO opleiding in Enschede. Met die opleiding in gedachten, ging ik er toch wel vanuit dat ik haar nog minimaal 2 jaar in huis zou hebben. Helaas bepaalt het lot anders. De opleiding kan toch niet bieden wat ze graag wil. Hierdoor zijn we samen naar een open dag in Utrecht geweest. Daar is de opleiding die ze met hart en ziel wil volgen.

De vleugels uitslaan

Ze pakt het zo mooi aan. Ze praat met de studieloopbaanbegeleider en ik geniet van het enthousiasme. Geen enkele keer onzeker en “Mam, hoe zit dat ook al weer?” Dezelfde dag schrijft ze zich in voor de opleiding en hoopt in leerjaar 2 te kunnen beginnen. We ontvangen de bevestiging en de opdracht die ze moet maken voor haar intakegesprek.

De uitnodiging voor het intakegesprek komt binnen. Om kwart voor 12 in Utrecht aanwezig zijn en al met al gaat het zo’n 3 uur duren. Wat is mijn meisje zenuwachtig en ondanks dat we ruim een half uur voor de tijd aanwezig zijn, mag ze meteen de AMN-test doen. Ik wens haar succes en met een vriendin zit ik aan de Oude Gracht te lunchen.

“Mam, moet je huilen?”

Vlak voordat ik richting de school ga, wordt ik door mijn dochter gebeld. Haar enthousiaste stem brengt een glimlach op mijn gezicht. “Mam, ze mogen het eigenlijk niet zeggen, maar ik moet een kamer gaan zoeken in Utrecht.”
SLIK SLIK SLIK.
“Geweldig nieuws voor je,” reageer ik blij. Voor haar ben ik blij en trots, maar ik moet toch echt wel die brok uit mijn keel zien te krijgen.

Op de terugweg vertelt ze hoe het allemaal gegaan is en ik luister naar haar enthousiasme en langzaam biggelt er een traan over mijn wang. “Nu moet ik je echt loslaten. Ik heb vier maanden de tijd om te wennen aan het idee dat ze op kamers gaat. Ik moet haar loslaten. Pffffff.”
“Mam, moet je huilen. Moet de auto even aan de kant?” reageert mijn dochter bezorgd. “Natuurlijk ga ik je missen, maar daarom ga ik op zijn minst 1 weekend in de maand naar jou toe! Zonder jou was ik nooit zo ver gekomen! Mam, als jij moet huilen dan moet ik ook huilen.”
“Nee lieverd, het gaat wel.” En ik veeg de tranen weg en ben blij met de woorden die ze zegt en ik leg haar uit waarom ik moet huilen.

Ze gaat haar vleugels uitslaan

“Het zal stil in huis worden, wanneer jij op kamers in Utrecht zit. Geen geroezemoes, muziek, discussies, samen film kijken, lachen en alleen voor mezelf koken. Als je vader en ik nog bij elkaar zouden zijn en jij nog een broer of zus zou hebben gehad, zou het anders zijn. Nog steeds vreemd dat je op kamers gaat, alleen ben ik dan niet alleen en ben ik met iemand die hetzelfde voelt. En je weet dat ik je nooit zal tegenhouden, omdat het om jouw toekomst gaat.”
“Ja mam, mijn future,” zegt ze met een glimlach en ik kijk haar lachend aan.

Nu zijn we een aantal dagen verder en begint het in te dalen. Als moeder weet je dat je kind of kinderen hun vleugels gaan uitslaan en je weet dat dat hoort, maar toch …….. Weer een fase afgesloten en op naar de volgende fase.