Als iemand mij vraagt hoe ik denk dat de toekomst van mijn kind eruit ziet, zeg ik gekscherend dat hij kok wordt en zeker tot zijn dertigste bij mama blijft wonen. Als iemand mij vraagt of hij over een paar jaar op voetbal gaat, het is echt zó’n stoere jongen, voorspel ik dat dansen beter is voor zijn creatieve brein. We leven in een prestatiemaatschappij. Een omgeving waarin hoge cito-scores key zijn en waar hobby’s genderspecifiek blijken.  Hoe help ik mijn kind zichzelf te ontplooien, zonder  hem onder druk te zetten en hem te belemmeren in zijn interesses?

Schoolstress

Ik las recentelijk een stuk van een mevrouw die het Jeugdjournaal had aangeschreven. De betreffende moeder en lerares beweerde dat er in het nieuwsitem over de Citotoets te veel nadruk lag op de leerlingen die het hoogste scoorden. En dat de vmbo-leerlingen, waarover weinig tot geen woord werd gerept, weleens onzeker of ontevreden konden worden over hun prestatie, ook al hadden ze op eigen niveau goed gescoord. Deze mevrouw raakt hier bij velen een gevoelige snaar, bleek ook uit alle reacties die ze kreeg.

De vrijheid van een kind

Want kan iemand mij vertellen waarom het in deze maatschappij zo vaak gaat over de hoogste score en de minste fouten? Waarom kan Klaasje, zoon van twee advocaten, niet gewoon bij de supermarkt gaan werken als hij volwassen is? Is het een schande als hij naar een praktijkschool gaat en een vak zoals verzorging leert? Op borrels, feestjes, verjaardagen; er is altijd wel een gesprek dat over de kinderen gaat en hoe ze het op school doen. Negen van de tien keer gaat het over de studierichting, de rapportcijfers, de extra vakken. Ik hoor zelden dat iemand aan het kind zelf vraagt wat hij of zij het leukste vak vindt en het liefste doet op school.

Op school verhaal halen

Een kennis is altijd erg betrokken bij het welvaren van haar zoons. Ze gaat om het minste geringste op school verhaal halen. Als ze bijvoorbeeld een 8 hebben gescoord voor topografie en zij vond dat ze een 9 verdienden. Of als ze zijn gevallen tijdens het buitenspelen, want wie was er op dat moment om op te letten en wat is er gezegd? Uiteraard heeft ze de basisschool uitgekozen naar aanleiding van Citocijfers en zet ze in op gymnasium. Ze is daarbij meer tijd kwijt aan het maken van spreekbeurten, coachen van voetbalwedstrijden en voorbereiden van boekpresentaties dan dat ze ooit aan het huishouden heeft besteed. Dat geheel terzijde.

Een andere bekende van mij vertelt graag gevraagd en ongevraagd dat ze is opgegroeid in Zuid en op een welgesteld lyceum heeft gezeten. Waarom vertelt ze dat zo vaak, vraag ik mezelf af? Is dat voor haar kind ook het ultieme doel? Of mag die ook gewoon naar een middelbare pauperschool in de buurt als ze dat wil? Of een creatieve school waar ze haar handen vies maakt en waar men niet opkijkt van een eigen mening en een weerwoord?

Kleur kiezen

Jongens gaan op voetbal of judo, meisjes houden van dansen en paardrijden. De media speelt hier stereotyperend op in. Heb je ooit een reclame gezien waarin een meisje met haar moeder een balletje trapt of een flyer van een balletschool waarop een dansend jongetje staat afgebeeld?

De vrijheid van een kind

 

Mijn zoontje houdt op dit moment van roze. Rietjes, bekers, stiften, hij pakt uit alle kleuren het liefst deze. Ik vertel hem niet dat dit een foute kleur is. Of dat hij een andere kleur moet kiezen. Ik laat hem begaan. Hij speelt graag met allerlei potten en pannen. Op de crèche en bij opa en oma vind je hem vaak in de speelkeuken. Voor zijn tweede verjaardag krijgt hij er zelfs een van mij. Ik houd ervan hoe hij driftig met de spatels in de pannen roert en hoe hij aandachtig met lege kruidenpotjes in de weer is. Of hoe hij het badeendje een kusje geeft. Ik zie mijzelf terug in hem.

Kunnen we onze kinderen alsjeblieft vooral laten genieten? Zelf laten ontdekken, spelenderwijs erachter komen waar ze goed in zijn? Op mijn dertiende was ik mij er helemaal niet bewust van dat ik van schrijven hield en dat mijn doortastendheid mij sierde. Ik had op dat moment echt niet door dat ik wellicht een goede managementassistente zou zijn. Mijn middelbare school heb ik onbedoeld niet afgemaakt, maar dat zegt niet dat ik niet kan zijn wie ik wil zijn.

Zie ook: Kinderen verplicht laten knuffelen?

Hoeveel vrijheid geef jij jouw kind? Wil jij alles tot in de puntjes geregeld hebben of mag jouw kind zichzelf ontdekken?