Druk druk druk, de wereld in een stroomversnelling
30 juli 2016 
5 min. leestijd

Druk druk druk, de wereld in een stroomversnelling

Wat zijn wij allemaal in de war tegenwoordig.

En eerlijk is eerlijk, het is ook moeilijk om niet in de war te raken. Een wandeling zonder iemand tegen te komen is bijna niet meer haalbaar in Nederland en stilte kennen we niet eens meer. Gedurende de dag worden we met zijn allen overspoeld door prikkels. Social Media viert hoogtij en bereikbaar zijn is een must. De druk die ontstaat wordt steeds intenser en is moeilijker buiten te sluiten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er steeds meer mensen kampen met een depressie, angststoornissen of andere stress gerelateerde geestesziektes en het aantal jaarlijkse zelfdodingen neemt schrikbarend toe.

abstract-1233873_640

Druk druk druk, de wereld in een stroomversnelling

Hoeveel mensen geven het antwoord ‘druk druk druk’ als hen gevraagd word hoe het gaat?

Natuurlijk is ‘druk druk druk’ helemaal geen gemoedstoestand, maar eerder een tijdsindeling. Het geeft echter wel aan hoe wij zelf onze levens ervaren. Wij érvaren het leven als druk. De tijd waarin vrouwlief standaard thuis bleef en voor de kinderen zorgde is allang voorbij. De tijd waarin de vrouw alle tijd had voor het huishouden en ze samen de avond ‘vrij’ hadden. Wij, anno 2016, moeten allemaal aan het werk.

En niet alleen aan het werk, nee, we moeten carrière maken.

Een mager middelbare school-diploma is tegenwoordig not-done, er moet minstens een HBO afgerond zijn. Zodra er dan een gezinnetje gesticht wordt, wat ook steeds later gebeurd, dan blijft de vrouw werken. Het huishouden moet in de avonduren gebeuren, naast het deelnemen aan alle sportverenigingen en feesten, wat natuurlijk ook gewoon nog steeds moet kunnen. Spreek je af met zo’n jong gezin, dan gebeurd het meer dan eens dat zij pas ruim een maand later ‘een gaatje in hun agenda’ kunnen vinden. En dan hebben we het nog niet eens over de grote toename alleenstaande ouders die het helemaal alleen moeten rooien. Voor hun geld immers dezelfde prestatiedruk als voor de ouders die nog wel samen de taken kunnen opvangen. De wereld is in een stroomversnelling geraakt en het is zwemmen of verzuipen.

Terwijl iedereen rond rent om overal bij te kunnen zijn en vooral niks te hoeven missen, lijkt het leven soms aan ons voorbij te gaan.

Rustig zitten en ontspannen lijkt ineens een overbodige luxe. We gunnen onszelf geen tijd om eens stil te staan bij alles wat het leven ons brengt. Waar we vroeger nog grapjes maakte over de bussen vol met chinezen die in razend tempo ons land door kruiste met hun fototoestellen, leggen wij nu ook alles vast met onze smartphone, zodat we in ieder geval de foto’s nog hebben. Overal en altijd zie je mensen foto’s maken of appen. En erger nog dan de Chinezen, pimpen wij onze foto’s eerst nog met een filtertje of drie voordat we ze überhaupt aan anderen laten zien. Alles moet er wel perfect uit zien natuurlijk.

portrait-1243972_640

Druk druk druk, de wereld in een stroomversnelling

Die perfectie die wij willen zien in onze foto’s, zo willen wij eigenlijk ook dat ons leven is.

We zien immers ook niks anders meer om ons heen. Welk programma je ook uitzoekt, als er een dame in voorkomt, kan je je klok er op gelijk zetten dat de dame in kwestie een zeer goed gelukt exemplaar van het vrouwen ras is. Op Instagram, Facebook en Twitter poseren mannen en vrouwen op een manier waarop hun lijf en gezicht het beste uitkomt. Natuurlijk nádat ze hun tanden hebben laten bleken, de sportschool hebben bezocht, een zonnebankkuurtje hebben gedaan én een boob-job hebben ondergaan. Niks is immers goed genoeg en je leeft maar één keer.

Wat het gevolg is van deze queeste naar perfectie, is dat dit ten koste gaat van de diversiteit.

Wie heeft toch bepaalt dat tanden alleen mooi zijn als ze recht staan? Wie heeft bedacht dat een vrouwenlichaam er na het krijgen van kinderen er eigenlijk nog steeds zo uit moet zien als die van een twintig jarige? Is het niet veel leuker en mooier om mensen te zien voor wie ze zijn? Is het niet veel mooier om de eigen trekjes van mensen te blijven zien? Om het leven dat ze geleid hebben te kunnen lezen in de rimpels van hun gezicht? Een lichaam is toch immers niet meer dan een vervoersmiddel van de ziel?

Iedereen kan inmiddels wel iets aan zichzelf opnoemen wat verbetert kan worden.

Iedereen gaat mee in de gekte van deze tijd. We rennen allemaal de wereld rond, we racen het leven door. Toch kan ik me nog steeds zo goed herinneren hoe lang de zomervakanties duurde toen de wereld nog niet zo hard spinde. De wereld vóór agenda’s. Als klein kind kon ik urenlang in het gras liggen kijken naar de formaties van de zwermen vogels boven mij. Gewoon kijken.

Hoewel ik geen smartphone bij me had om daar foto’s van te maken, kan ik me dat moment en dat gevoel nog prima herinneren. Misschien moeten we met zijn allen eens wat vaker de agenda’s en telefoons aan de kant leggen en gewoon kijken. Kijken en genieten. De drukte zit namelijk alleen maar in ons hoofd. We hoeven niet perfect te zijn, we hoeven niet alles te doen. We zijn allemaal zielen op reis door het leven, een reis waarbij de bestemming niet het doel is, maar de weg er naar toe des te meer. Geniet ervan.

Wat mooi geschreven en oh zo waar! Herkennen jullie dit bij jezelf? Deel het met ons en laat een reactie achter. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!

Over de schrijver
Reactie plaatsen