Die Spanjaard met zijn blauwe ogen
14 september 2016 
2 min. leestijd

Die Spanjaard met zijn blauwe ogen

Hij heeft zich wellicht verslikt in zijn paella, die Spanjaard met zijn mooie blauwe ogen waar ik nu al jaren op wacht. Die Don Juan die plots voor mijn deur zou staan en waar de passie van af zou spatten.

Die Spanjaard met zijn blauwe ogen

Die Spanjaard met zijn blauwe ogen

Jaren geleden, toen ik nog jong en vol dromen was, vertelde ik telkens opnieuw dat ik me pas zou settelen als zo’n uniek personage in mijn leven zou verschijnen. Nu, jaren en een paar kraaienpootjes later, kan ik er nog steeds om lachen.

Ik heb Don Juans ontmoet, meestal waren ze opgeslorpt in hun eigen leefwereld dat er geen ruimte was voor mij. Of ze waren gewoon niet te vertrouwen. En mijn ex-man had dan wel zwarte haren en blauwe ogen, hij was zeker geen Don Juan. Elke modelkerel die, voor en na mijn huwelijk, door de omgeving goedkeurend in mijn richting geduwd werd, kon ik in korte tijd ver de andere kan op jagen.

Ik geef het toe, ik val nu eenmaal op die net-niet-modelkerels. Dat hoekje af, die ruwe bolsters die het leven als een groot avontuur zien en je mee op sleeptouw nemen.

Nu ik de grens van 40 bereikt heb, heeft mildheid ruimte gevonden in mijn hoofd. Ik leef met de gevolgen van mijn keuzes en ja, ook van mijn fouten. Mijn focus ligt nu niet meer op het uitbouwen van mijn eigen toekomst, maar op die van de kinderen. En ik voel me eigenlijk ook wel goed zo.

Soms probeer ik mild te zijn als er weer een modelman mijn richting uit geduwd wordt. Of als een ruwe bolster, dit keer met alle 4 de hoeken eraf, interesse laat blijken in mij als persoon. Maar, heel eerlijk, ik beleef het verder vanop een afstand. Ik heb jaren moeten zwoegen om mijn leven weer op de rails te krijgen. Om mezelf niet minderwaardig en mijn toekomst niet uitgestippeld en grijs te zien.

Die Spanjaard met zijn blauwe ogen

Die Spanjaard met zijn blauwe ogen

 

Soms ben ik een koningin in mijn eigen wereld en daar had ik helemaal geen prins voor nodig.

Geen koning, geen keizer en zelfs geen Don Juan. Al overweeg ik sterk om toch eens een citytrip naar Barcelona te maken. Sightseeing, genieten, om dan lekker terug naar mijn vertrouwde wereldje te keren. Een wereld waarin ik in mijn paleis ivoren torens beklim met mijn prins en rond zwier in de danszaal met mijn prinses. En meer moet dat niet zijn.

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen