arrow_drop_up arrow_drop_down
Dilemma: doorgaan of iets anders gaan doen?
19 september 2016 

Dilemma: doorgaan of iets anders gaan doen?

Al jaren werk ik in de psychiatrische zorg. Met heel veel liefde en passie heb ik dit altijd gedaan. Ik was (ben) er ook goed in, aldus mijn collega’s en managers.

Sinds de relatie met mijn narcistische ex ben ik die passie en betrokkenheid kwijt. Ik heb er moeite mee om steeds in een negatieve sfeer te moeten werken. In de psychiatrie is het nou eenmaal niet even gezellig. De mensen hebben het veelal zwaar, wat voor hen behoorlijk heftig is. Voor de relatie met mijn ex leefde ik voor mijn werk. Natuurlijk heeft de komst van mijn dochter er ook voor gezorgd dat werken een andere prioriteit werd. Toch was ik na haar geboorte nog even betrokken, leergierig en gemotiveerd als daarvoor.

Nadat ik eindelijk wegging bij mijn ex heb ik mijn uitvlucht gezocht in mijn werk. Een jaar lang heb ik dit volgehouden tot ik afknapte. Ik kwam een poosje ziek thuis te zitten en merkte dat mijn gevoel compleet was afgemat. Ik kreeg de diagnose complexe ptss. Er boeide me sowieso niet zoveel meer in die tijd, maar de interesse in het werken in de ggz was compleet verdwenen. Elke cliënt zoog het laatste beetje energie uit me. Uiteindelijk is besloten het contract niet te verlengen.

chat-23713_640

Ik heb sinds een aantal maanden een andere baan. Minder zorggerelateerd, maar toch nog zorg. Ik werk in een arbeidstrainingscentrum, waarbij allerlei soorten cliënten naar werk toe worden begeleid. Hier zitten mensen vanuit de bijstand, maar ook (wederom) psychiatrische cliënten. Ik werk hier 32 uur per week. Ik heb eindelijk structuur en ben alle weekenden vrij. Perfect als je alleenstaande moeder bent. Toch blijft het knagen.

De meeste cliënten raken me niet meer. Het gevoel en de passie lijken nog steeds verdwenen. Steeds vaker merk ik tegenzin als ik naar het werk moet. 

Ik weet van mezelf dat dit na amper 4 maanden geen goed teken is. Het grootste probleem zit hem in de negativiteit van de cliënten. De meesten willen niks doen. Sommigen zijn agressief, iets wat toch echt een trigger is na het hele gebeuren met mijn ex. Het gekke is dat mijn manager dit totaal niet herkent. Ik heb wel mijn twijfel uitgesproken, maar het gevolg hiervan is dat ik alleen maar meer verantwoordelijkheden krijg. Dit is overigens wel goed voor me, for the time being. Daarnaast vind ik leren leuk, dus de extra cursussen die ik nu krijg aangeboden vind ik heerlijk.

Het liefst neem ik ontslag en ga ik iets compleet anders doen. iets dat positiever is en waar ik niet continue alle (soms heftige) verhalen van de cliënten hoef aan te horen. Vroeger wilde ik journalist worden of werken in het toerisme. Ik denk eraan om zoiets te gaan doen of iets met communicatie. Misschien als ZZP’er. Aangezien ik ook regelmatig blog voor Happy Single Moms en mijn eigen website over narcisme, ben ik in mijn eigen tijd ook met een cursus begonnen op het gebied van communicatie.

Ik heb geen idee of ik dit door moet zetten. Inkomen heb ik nodig, dus ik kan niet zonder dit werk (nu). Ik heb echter ook geen idee hoe ik het verder zou kunnen aanpakken. Of ik echt de zorg moet verlaten, of dat het mogelijk een restverschijnsel is van de PTSS. Wellicht komt de passie nog terug? Dilemma

Voorlopig blijf ik deze twijfels houden vrees ik. Ik hoop dat het vanzelf duidelijk wordt op een gegeven moment en dat ik weer passie in mijn werk kan voelen. In welk werkveld dan ook.

Wat lastig voor Izzy! Hebben jullie adviezen voor haar? Wat zouden jullie doen? Deel het met ons en laat een reactie voor Izzy achter. 

 

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Wij gebruiken Cookies