Eten, dat blijft altijd een dingetje. Zeker met kinderen. En dan ook nog alleen… Ik schreef er mijn blog over… Dinner-time!

Als je net als ik gescheiden bent, was er ooit een tijd dat je als gezin at. Samen aan tafel. Compleet. Het belangrijkste moment van de dag. Althans, dat zou het moeten zijn. Ik vond het altijd een gestress. Het moment van de dag waarop kinderen het aller vervelendst zijn. Moe van een lange dag school en/of opvang. Jij moe van een lange dag werken.

Regelen, rennen, vliegen. In dat opzicht heb ik nooit begrepen waarom koffie drinken om bijv. 10.00 niet heel belangrijk kon zijn. Iedereen nog fris, gezellig en aanspreekbaar. Mooi tijdstip om de dag door te nemen en afspraken te maken.

Maar nee… De avond maaltijd. Waar jij als moeder dus ook altijd verantwoordelijk voor bent. Want manlief werkt. Manlief wil straks alleen zitten, gezellig wat drinken en eten! Om daarna weer van het toneel te verdwijnen voor andere bezigheden.

Het gestress begint al bij het ophalen van de kids:”Wat eten we?”

Tja, geen idee eigenlijk. Dus gelijk maar door naar de supermarkt. Haastig scheur je langs de schappen. Nee, we eten geen chips als avondeten. Nee, we eten ook geen paaseitjes als toetje. Nee, leg terug. Nee, nee, nu niet. Neeeeee!!!!!!
Als je de kids voor de tv geplant hebt. Of achter de Ipad, in ieder geval iets digitaals, want dat geeft rust. Dan komt het aan op timing. Op tijd eten. En het liefst ook nog iets gezonds. Iets met aardappels,  groente en vlees.

Iets met de drie S’-en: Sla, Spinazie of Sperziebonen…. Terwijl de kids, en eigenlijk ik nog veel meer, van de drie P’-s zijn: Patat, Pannenkoeken en Pizza.  

Dinner-time! Aan tafel!

Dinner-time! Aan tafel!

Liefde van de man gaat door de maag. Dus doe je je best. Alhoewel er ook een tijd is geweest dat je zíjn eten het liefst met een scheut arsenicum klaar maakte! Als iedereen uiteindelijk moe en niet voldaan aan tafel zit,  begint de strijd:

  • “Geen honger…
  • “Lust ik niet…”
  • “Wat zijn die rode dingetjes?”
  • “Hoeveel happen moet ik?”
  • “Mag ik al van tafel?”
  • “Oh, krijg ik een krul als ik goed eet?”
  • “Zet gelijk maar een kruis dan, dit ga ik écht niet eten….”

Daarnaast probeer je het klankbord voor de hele tafel te zijn. Luisteren. Aan 5 kanten tegelijk. Het ene oor in, het andere oor uit. Alle vragen beantwoorden. Een gesprek proberen te voeren en gaande te houden, want het is ‘quality-time’.

Hoe relaxed kan het nu af en toe zijn. Regels worden versoepeld. Grenzen vervagen. Na een lange dag op de bank ploffen met een bordje op schoot. Om toch iets van een warme maaltijd te bereiden, bak je een eitje. Een tosti of gewoon brood. Gewoon makkelijk. Gewoon even niets zeggen en de t.v. aan. Telefoon binnen handbereik. Zelfs even Facebook tussendoor checken. Wat vroeger uit den boze was, iets met een ‘AAI’ (pod-pad-phone)aan tafel,  is nu een luxe die we ons zelf af en toe mogen permitteren. Dat is pas quality-time! Oude tijden vervagen en maken plaats voor nieuwe gewoonten. En bleken de gesprekken van vroeger niet meer dan een leeg geschraapt bord!

Een herkenbaar blog voor velen denk ik. Vooral al die vragen die er gesteld worden haha. Een humoristisch blog van Kaat! Hoe zit jij aan tafel met je kids? Deel je ervaring met ons.