Mijn dochter is geen foutje!
09 maart 2016 
2 min. leestijd

Mijn dochter is geen foutje!

Nu ik min of meer volledig aan het alleenstaand moederschap ben gewend, is het tijd om te reflecteren over de manier waarop ik moeder ben geworden. Een lang verhaal kort: Ik ontmoette de vader van Charlotte in de kroeg en na een aantal ‘gezellige’ avonden was ik zwanger. Dat werd single en zwanger en mondde uit naar single en moeder. Maar één ding wil ik duidelijk zeggen: Mijn dochter is geen foutje! Lees maar hoe ik kritisch naar mijzelf heb gekeken ook.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen. Volgens de vader van Charlotte en zijn moeder die ik er gratis bij kreeg, is mijn zwangerschap vooraf gepland. Er is niets gepland aan mijn zwangerschap, maar dat betekend niet dat mijn zwangerschap een foutje was. Er is namelijk niets aan mijn kind dat een fout is. Natuurlijk zijn er dingen geweest die ik fout heb gedaan of verkeerd heb ingeschat.“Heb jij een sixpack?” als openingszin gebruiken? Oeps, foutje.

Scharrelen met een man die niet hetzelfde respect voor een leven heeft als ik? Foutje. Het leven dat ontstond als gevolg van dat gescharrel? Geen foutje. Niet na denken over de gevolgen van mijn acties? Foutje.

Mijzelf zoveel zorgen maken, waardoor ik een aantal fantastisch momenten van de beginfase van het moederschap heb gemist? Foutje. Realiseren wat echt belangrijk is? Geen foutje. Focussen op wat ontbreekt? Groot foutje.

Ik begin nu steeds meer echt te genieten, als het gaat over mijn moederschap. In het begin was ik vooral bezig met het regelen en laten zien dat ik het kon. Aan wie eigenlijk? Je raadt het al, aan hem. Weer een foutje. Ik geniet van Charlotte. Het lachen, het huilen en langs de luier omhoog kakken. Ik geniet en dat is geen foutje.

Begrijp mij niet verkeerd, maar genieten is soms verschrikkelijk moeilijk. Ik heb de logistiek van het alleenstaande moederschap onder de knie. Ik blijf alleen worstelen met het sociale aspect en Charlotte’s toekomstige vragen. 

Als Charlotte straks weet wat een papa is. Wat dan? Er zijn een hoop geweldige hands-on vaders, maar niet die van haar. Er is geen reden om haar te beschermen voor dit beeld, maar het feit dat haar papa nooit zo zal zijn is toch moeilijk te accepteren.

Ik zal altijd mijn best doen om mama en papa te zijn, betrokken en actief, terwijl ik ook hard werk om mijn dochter alles te geven. Dit betekent wellicht dat de vrije tijd voor mijzelf nihil is, maar nog steeds is dit geen foutje. Het is liefde. De tijd en energie die het kost om een kind op te voeden, dat is liefde. De toewijding aan mijn dochter, de kracht om te kunnen lachen na een lange dag op het werk. Dat is liefde.

Mijn weg naar het moederschap is niet zoals ik het had gepland, voor mijzelf niet en voor mijn dochter niet. Wens ik dat de omstandigheden van de start van Charotte’s leven anders waren geweest? Natuurlijk. Betekent dit dat ik alleen mijzelf de schuld moet geven, voor het niet kunnen creëren van de ideale omstandigheden voor degene van wie ik het meeste houd? Soms wel. Er is alleen geen moment waarop ik denk dat mijn dochter geen wonder is. Mijn wonder en absoluut geen foutje. Mijn dochter is geen foutje!

Wat een mooi verhaal Sabrina! Hoe heb jij dit ervaren? Had je dingen anders gedaan achteraf? Laat je reactie hieronder achter.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 09 Mar 2016

Zo herkenbaar en grappig geschreven! Alsof ik mezelf hoor praten..! Mijn dochter is ietsjes ouder (2014), met de vader had ik een prille relatie en zijn moeder heb ik nooit ontmoet, maar verder heel erg dezelfde situatie - en dezelfde gedachten!

Reactie plaatsen