Daar zit je dan, naast iemand in de auto waarvan je weet dat je er de rest van je leven mee te maken krijgt. De donor van je toekomstige kind.

Hij had juist vandaag geen vervoer, dus ik heb hem aangeboden te halen en weer terug te brengen. Niet wetende dat hij de hele rit van ongeveer 40 minuten, geen woord uit zou brengen. Waarschijnlijk net zo zenuwachtig als ik… of toch contactgestoord. Had ik wel de juiste keuze gemaakt met hem als mijn donor? Na al die mails en ontmoetingen was hij juist nu zo stil. Ik heb maar honderduit gepraat. Gerateld zelfs. Tot ik op een gegeven moment mezelf hoorde praten en dacht…doe es even gewoon. Ik vind stiltes normaal niet erg. Maar nu kon ik er niet mee dealen.

Het biologische klokje

Het moest vandaag gebeuren. Vandaag zou mijn eisprong zijn en ik had er al zolang over nagedacht. Ik ben immers al 34 en iemand vertrouwen in een relatie gaat niet meer gebeuren. Ik wordt ingehaald door de tijd….Het bekende biologische klokje.

We zijn eindelijk bij mij thuis en ik merk dat ik nog zenuwachtiger word. Ik woon gewoon in een appartementje en hij in een kast van een huis aan het water. Ik heb hem wel uitgekozen, maar was ik voor hem wel goed genoeg om zijn kind te dragen? Normaal ben ik niet zo’n onzeker typje. Maar vandaag is sowieso raar en life changing.

Het potje vullen

Ik heb vanmorgen mijn bed netjes gemaakt en maar een handdoek neergelegd. Ook het bewuste potje en voor mezelf al de attributen om het spul naar binnen te brengen.

Mijn buurvrouw zat al klaar met een kopje thee. Ze is van alles op de hoogte en heeft zelf twee prachtige kids. Ik wilde niet in mijn huisje zijn wanneer hij “bezig” was. Het is zo klein en gehorig. Ik denk ook niet dat hij zich erg op z’n gemak zou voelen. Hij moet toch presteren.

De donor van je toekomstige kind

Het is toch raar. Even plat gezegd. Je weet dat iemand in jouw slaapkamer op jouw bed een potje aan te vullen is. En jij zit bij de buren. Het vreemde gevoel gaat maar niet weg. Maar alles voor het goede doel.
Hoe ongemakkelijk het nu ook is. Des te makkelijker is het straks voor mijn kind. Het zal zich niet afvragen voor wie het geknutselde Vaderdag cadeautje zal zijn. En het zal geen pubertijd doormaken waarin het zich niet kan spiegelen aan en vader en moeder. Ondanks dat we hebben afgesproken dat de donor een beperkte vaderrol zal hebben zal mijn kind wel weten wie zijn of haar vader is.
Ik had dit allemaal al duizenden keren uitgedacht. Maar nog nooit stil gestaan bij dit moment zelf.

Het witte goud

Ik krijg een appje dat er iets voor mij klaar staat op mijn nachtkastje. Met een smiley erachter. Hij was dus misschien niet zo zenuwachtig als ik, of juist toch. We hebben afgesproken dat hij gewoon een blokje om gaat. Want na het insemineren moet ik een kleine twintig minuutjes blijven liggen.

Daar staat het dan. Het bewuste potje. Ik verbaas me over de hoeveelheid. In alle seksuele avonturen die ik hiervoor heb gehad was het naar mijn inziens altijd veel meer. Maar ja, dan was het witte goud ook niet geconcentreerd in een urine container van de Kruidvat.

Ik kijk er naar en denk…Hier kan mijn kind tussen zitten.
Ik zorg ervoor dat ik het mezelf heel comfortabel maak. Ik heb alle instructies gelezen op diverse internetsites en dit moet lukken. Maar op het moment dat ik het potje openmaak, komt er een golf misselijkheid over mij heen en krijg ik letterlijk kots neigingen.

Als mijn lijf nu al tegenstribbelt… Gaat dat dan goed daarbinnen? Ik voel me zo ontzettend alleen. Dat er een traan over m’n wang loopt. Ik had zo graag het liefst een groot gezin gewild op een normale manier. Maar dat is niet heel erg gelukt. Ben 34 en zit met een potje sperma op de rand van mijn bed.

Uiteindelijk na 4 van dit soort ongemakkelijke momenten ben ik zwanger van mijn dochter. En het is het allemaal zo waard geweest.

Zie ook: Ik heb dé donor gevonden!

Ben jij ook zwanger geworden op deze manier? Hoe is jouw ervaring?