Dromen over een betere wereld
18 juli 2016 
3 min. leestijd

Dromen over een betere wereld

Eerlijk gezegd ben ik geen doorsnee moeder, en vind ik lang niet alle kinderen leuk. Sommige kinderen zelfs ronduit irritant. Maar er zijn een aantal eigenschappen die alleen een kind bezit en die ik zó mooi vind. Volwassenen zijn dat kwijt. En dat resulteert in een wereld die in brand staat…

Mijn kind is echt een van de Good Guys. Of beterikken, zoals hij het zelf noemt. Hij heeft nog een volledig onschuldig en onwetend brein. Hij haat niemand, hij vindt iedereen lief en oprecht.

Hij vindt wel eens dat mensen niet zo aardig of lief doen. Maar dat kan, volgens hem, wel eens gebeuren. Hij zegt ook regelmatig tegen mensen dat hij ze lief vindt. Zomaar. Ook al kent hij ze niet. Pas nog, op het schoolplein tegen de juf en in de rij bij de AH tegen de meneer achter ons. De kassière hoort het ook regelmatig, en vage kennissen idem. Hij zegt het vaak tegen mij, en méént het. Het voelde voor mij soms als pleasen. Maar eigenlijk is dat het niet. Het is een kind, een mensje dat nog niet gevoerd en verpest is door haat, religie en politiek. Hij voelt voornamelijk liefde.

Bitcoin-GelijkheidNL-298x178

Gisteravond kreeg ik het zoveelste Nu.nl pushbericht over de zoveelste aanslag. Ik had mijn zure maaginhoud van de laatste aanslagen in Aden en Bagdad nog niet weggeslikt of ik werd opnieuw misselijk van de gruweldaden deze terroristen. En eerlijk gezegd word ik er zelfs een beetje bang van. Niet heel bewust, maar blijkbaar viel ik toch wat gespannen in slaap, want toen ik vannacht wat lawaai op straat hoorde schrok ik zó overstuur wakker dat ik niet veel later een klein mannetje naast me had staan met de vraag wat er aan de hand was. “Niets lieverd, ga maar weer fijn slapen”. En in zijn wereldje is er ook niets gebeurd. Hij ligt in zijn eigen bedje en voelt zich beschermd in dit huis, door zijn mama. Dit is zijn wereld. Dat er vannacht wéér tientallen doden tegelijk zijn gevallen, is niet voor zijn oren.

Mijn lief heeft geen vooroordelen. Weet niet wie God of Allah is en ziet zijn gekleurde vriendjes als zijn gelijke. Even lief. Geen verschil, geen oordeel en geen haat. Het boeit hem niet dat sommige dames uit de straat een doekje om hun hoofd dragen, en het boeit hem ook niet dat hier op zondag de kerkklokken luiden. Het boeit hem ook niet dat er vluchtelingen in gebouwen een eindje verderop zitten. Hij vindt het vooral heel erg voor ze, dat ze hun huis uit moesten. Hij vindt de moeder van zijn klasgenootje niet minder lief omdat ze op vrouwen valt, en houdt niet minder van me omdat ik geen echte borsten meer heb. Hij houdt van pissebedden en vindt pesten niet leuk.

Senior man and baby holding the Earth in hands against a rainbow in spring. Ecology concept

Het brein van een kind is het mooiste wat er is. En ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik dit prachtige en pure niet voor eeuwig in stand kan houden.

Maar óók dat je zo’n onbeschreven blad kan vormen naar hoe je wil. Je kunt er terroristen van maken. Bekrompen zieltjes, haters. Maar je kunt ook je best doen er tolerante en liefdevolle mensen van te maken. Mensen die de wereld hopelijk een beetje beter gaan maken. Jonge mensen die niet oordelen over religie, huidskleur en geaardheid. Mensen die respect hebben voor elkaar en het leven, die in de ziel kijken. Het is misschien wat idealistisch, maar als wij het opgeven wat blijft er dan nog over? Als zij het niet kunnen, wie dan wél?

Hoe gaan jullie hiermee om met jullie kinderen? Laat het ons weten via een reactie. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder. 

Over de schrijver
Reactie plaatsen