05 november 2015 
4 min. leestijd

"Echte vrouwen klagen niet.”

 

“Dit komt mij nu niet uit.” Heb ik tal van keren gedacht. Dagelijks. Elk moment dat ik iets wilde maar mijn lichaam niet.

Er lag genoeg werk om nog maar niet over de druk te spreken die het werk met zich mee brengt. En er waren verwachtingen. Van anderen om mij heen over hoe ik in het leven sta en over de hoeveelheid energie en doorzettingsvermogen ik heb. Maar de grootste verwachtingen kwamen uit mijzelf. Alles wat anderen over mij dachten of wat ik dacht dat men over mij dacht vermenigvuldigde ik maal het bijna onmogelijke en dan was het – nou laten we zeggen – net goed genoeg.

Het leek mij geen reden om rustig aan te doen; bekkenklachten tijdens de zwangerschap. Echte vrouwen dragen negen maanden lang stralend en fit hun baby zonder al te veel problemen terwijl ze daarnaast full-time blijven werken en er allerlei andere interessante hobby’s op na houden. Echte vrouwen klagen niet.

Foto Quin Kempees 2015

Ik heb wel een mening klaar over echte vrouwen. Opvallend aan mijn mening is vaak wel; Hoe strenger, hoe persoonlijker zij is. Want ik heb voor alle vrouwen om mij heen, die uitvallen door zwangerschapsklachten of elke andere belasting in hun leven, alle begrip en compassie. Zo lang ik het zelf maar niet ben.

Nu bijna 3,5 jaar, een moeizame zwangerschap, een zeer lichaam, 3 jaar gebroken nachten, allerlei andere zorgen zoals over financiën en een burn-out verder vraagt mijn manager: “En hoe voelt het tussen de gewone mensen?”.

“Hoe is het om eens minder gas te geven en beperkingen te hebben? Om niet alles te kunnen? Quin, het is toch heerlijk om niet meer alles te onthouden?” Van hem mag ik mij meer een slachtoffer voelen. Van hem hoef ik mij niet schuldig te voelen. “Tenslotte” zo zegt hij “je kunt er nu eenmaal niets aan doen”.

Hoe vaak ik die zinnen ook herhaal, zelfs de woorden fijn vind klinken en op momenten compassie met mijzelf heb ervaren, mijn vastgeroeste overtuigingen blijven deze gedachten verdringen. Het is een constant gevecht tussen dat wat ik mezelf heb wijsgemaakt en wat ik mijzelf sinds enige tijd aan het wijsmaken ben.

Nu tijdens mijn tweede zwangerschap herhaalt het tafereel zich opnieuw. Wederom worstel ik dagelijks met mijzelf.

Het ontbreekt mij niet aan hulp of steun. Ik heb zelfs ervaring opgedaan tijdens mijn eerste zwangerschap. Toch blijkt het voorhouden van een spiegel steeds weer tot het besef te leiden dat aangeleerd gedrag echt niet zo maar te vervangen is. En ik met een blos op mijn wangen zelfs nog wel eens toegeef dat ik trots ben als ik mezelf weer hardhandig over een drempel heb gegooid.

Er zijn echter twee redenen om toch dagelijks in de spiegel te kijken en het bijltje er niet bij neer te gooien. Eigenlijk zijn het twee spiegels die mij dagelijks confronteren.Wat keer op keer maakt dat ik mijzelf aanzet om liefdevoller met mijzelf om te gaan, naast een vasthoudende manager, is de gedachte over welk voorbeeld ik wil zijn.

Het lijkt mij namelijk verschrikkelijk wanneer mijn kinderen denken dat ze het nooit goed doen als ze besluiten liefdevoller met zichzelf om te gaan.

Foto Quin KempeesIk wil dat mijn kinderen van zichzelf houden. Opdat ze een leven leiden waarbij ze mogen genieten van hun successen en ook van de mislukkingen die daarbij horen. Die wellicht nog wel meer opleveren dan de successenWanneer ze denken dat ze falen als ze zeggen dat ze het even niet willen en/of kunnen. Als ze aangeven dat ze moe zijn, teleurgesteld en verdrietig. En dat ze daarom de tijd en ruimte willen om zichzelf te troosten en zich te laten troosten.

Ik gun hen zelfvertrouwen en zelfwaardering om eigen keuzes te maken die goed zijn voor hen ondanks anderen wellicht wat anders van ze willen of verwachten.

De enige manier waarop ik hen kan leren om liefdevol met zichzelf om te gaan is door de waarde ervan uit te leggen. Door die boodschap te herhalen.
En vooral door het ook zelf te doen. Want niets is zo onbetrouwbaar als een moeder die a zegt maar b doet.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 05 Nov 2015

Wat is dit herkenbaar. In mijn eigen blog schrijf ik over "mijn kritische ik". Ik werd het mij bewust omdat ik iets vergeten was waardoor mijn planning iets anders liep. Het was maar een fractie van een seconde maar toch was er even die gedachte "wat stom van me". Ik worstel de laatste dagen ook met de vraag dat wanneer ik de lat voor mezelf zo hoog leg, ik dit misschien richting mijn kinderen ook wel doe. Terwijl ik ze juist mee wil geven het anders te doen. Wel goed voor zichzelf te zorgen, wel waardering voor zichzelf te hebben. De vergelijking die iemand ooit eens maakte, is dat ik het moet zien als een grammofoonplaat. De naald zal altijd de groef even raken waardoor ik altijd alert moet zijn.

Reactie plaatsen