Ik, een (happy) single mom? No way, dat had ik nooit gedacht. Ik zag alleenstaande moeders om me heen en ik had medelijden met ze. Wat een rot leven moet je hebben om alleen je kinderen te moeten opvoeden, ik dacht dat ik dat sowieso nooit zou overleven. Want ik ben net als Remi, helemaal alleen; Ik ben familieloos, dus al de lovende verhalen van lieve ouders die overal bijspringen zouden bij mijn niet opgaan.

zuchtMaar vandaag is het toch echt zo dat ik zelf een single mom ben. Ik had het me nooit voor kunnen voorstellen, maar ik zeg dat nu met een trots! Ik ben Hanna 33 jaar. Ik heb een dochter van 12 jaar, die vreselijk aan het puberen is, maar het is een wijze, mooie en bijzondere meid. Mijn zoon is een drukke adhd’er van 7 jaar. Mijn clown…. mijn lust en het grappigste mannetje in mijn leven 🙂

Ik zat in een relatie waarvan de eerste 10 jaren vol met passie, strijd, ruzie macht en geestelijk mishandeling zaten. Dit bloeide dood tot een eenzame, mislukte, angstige en gevoelloze relatie waar ik van een levendige meid tot een lijk veranderde, niets boeide mij nog. De enige lust in mijn leven waren de kinderen. Verder was ik aan het overleven en deed ik mijn best om met beide benen op grond blijven staat zodat ik kon mijn kinderen voeden, ze netjes aan kon kleden en een goede moeder voor ze te zijn. De geestelijke mishandeling putte me letterlijk uit. 

Maar zelfs dat put je uit. Je leeft, maar je bent niet de vrolijke moeder die je wilt zijn. Je bent er voor ze, maar de strijd tussen mij en hun vader werd met de dag erger, zelfs zo erg dat de kinderen helaas getuigen zijn geweest van schreeuwende ouders. Je raakt de controle kwijt en dan komt het moment dat je beseft dat je hier niet juist aan doet. Dit is niet meer in het belang van de kinderen. Dat het niet in mijn eigen belang was, wist ik al lang. Ik had ook weinig vrienden en die paar vriendinnen die ik had, daar irriteerde mijn ex zich aan. Ze kwamen dan ook niet bij ons thuis,  omdat hij duidelijk liet merken dat hij er niet op zat te wachten. Als ze er wel waren en hij onverwacht thuis kwam, veranderde de sfeer meteen in een kil afstandelijke situatie.

Met een eigenwaarde van 0,0 ben ik vanaf niks een leven begonnen.

Vijf jaar geleden besloot ik om alleenstaande moeder te worden. Het is zo ver gekomen dat ik er helemaal door heen zat,  en in een diep gat keek. Zo diep dat het me niets meer kon schelen wat er zou gaan gebeuren. Zo diep moest ik gaan om tot beslissing te komen dat ik een andere weg wilde kiezen. Mijn ex geloofde het niet, ik had toch niemand dus ik zou toch wel terug komen. Ik had wel vaker geroepen dat ik hier niet mee verder wilde gaan, dus dat deed hem niks. Maar nu was ik er helemaal klaar voor!

Je hoort vaak van mensen die uit elkaar gaan, dat ze het heel moeilijk hebben en vol woede, verdriet en pijn zitten. Ik kan daar niet mee over praten, heel gek maar het was net of er iets in me was geknapt. Ik was blij…echt blij! Ik lachte terwijl de mensen om me heen raar keken. Het leek zelfs alsof ik een minaar had. Anders zou je toch niet zo blij zijn met een relatiebreuk? Nee, dat was niet het geval…

Ik begon weer te leven!

IMG_4727

Maanden heb ik nog in hetzelfde huis geleefd als mijn ex, wachtend op een huis voor de kinderen en mij. Mijn ex zocht steeds contact of ruzie om contact te maken. Maar ik? Ik was gewoon blij en was alleen bezig in mijn hoofd met hoe mijn leven eruit zou komen te zien samen met de kinderen. Ik zag de roze wolk, ik zag een klein huisje en ik zag een paar lieve mensen om me heen. Eind 2010 kreeg ik mijn huis. Een eengezinshuis in een dorp, ik kon mijn geluk niet op. Ik richtte mijn huis gezellig in, zoals ik het wilde hebben. Nu was ik de hoofdrol. Nu mocht ik zelf beslissen hoe ons huis eruit zou komen te zien mijn dochter hielp mee en zocht ook de kleur en spullen voor haar kamer uit.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder… Wat hebben veel bereikt. Meer dan verwacht. Ik begon met sporten wat ik nu ook het liefste vaak doe, dat geeft mij energie. Ik heb een opleiding afgerond en ik ben nu bezig met een andere opleiding. Dat had ik ook nooit verwacht. Ik plan en maak doelen. De eerste jaren was ik te enthousiast en wilde ik van alles tegelijk doen omdat het nu ook kon. Maar ik kreeg problemen met mijn gezondheid en werd zo gedwongen om een stapje terug te doen. Ik had er eerst erge moeite mee om terug te vallen in -mijn inziens- ‘zwakke vrouw’.  Maar inmiddels denk ik heel anders, je ziet dat mensen zich steeds meer ontwikkelen en verschillende fases mee maken. Ik geniet nu van de kleine dingen en het gaat IMG_4526zoals het gaat. Moeilijkheden kent iedereen wel, alles is een ervaring. Het mooie ervan is je leert en er heel veel van de moeilijkheden komen en gaan. Het belangrijkste is dat je geest vrij is, dat je in staat bent om te genieten van gewoon jezelf kunnen zijn en je kinderen een stabiel huis kunt geven geven.

Wij hebben paar goede vrienden die als familie aan voelen. Nu heb ik ruimte om mijn vrienden te ontvangen. Ik ben een vrolijke moeder die soms door de kamer danst.

Mijn kinderen vinden mijn kinderen soms gênant, maar ik zie ook de glim in die oogjes. Dan ben je echt heel rijk!

 

Een pijntje hier, een traantje daar, een puber met grote mond, een moeilijke ex, een gedoetje hier en daar; het is niet altijd even makkelijk. Maar de strijd om lust te hebben en dingen te overwinnen zijn groter.

Ik heb het vertrouwen in mezelf terug gekregen, en dan weet je, dat je met een lengte van 1,54 ook heel veel kan!